Αρχική Ο Άγιαξ του Άμστερνταμ | Βλογημένος

Ο Άγιαξ του Άμστερνταμ | Βλογημένος

Ο Άγιαξ (επισήμως, ολλανδικά: Amsterdamsche Football Club Ajax) είναι ένας ολλανδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πρωτεύουσα της χώρας, το Άμστερνταμ. Ιδρύθηκε στις 18 Μαρτίου του 1900 και πήρε τ’ όνομά του από τον θρυλικό Έλληνα ήρωα του Τρωικού πολέμου! Ο πιο επιτυχημένος σύλλογος στην Ολλανδία και ιστορικά ένας από τους πιο επιτυχημένους στον κόσμο, αγωνίζεται στη Κορυφαία ολλανδική κατηγορία, την «Ερεντιβίζιε», από την έναρξη της το 1956, μαζί με τη Φέγενορντ -με την οποία διατηρεί ιστορική αντιπαλότητα- και την Αϊντχόφεν, όντας οι «Τρεις Μεγάλοι» που κυριαρχούν σ’ αυτήν. Χρώματά του είναι τα ερυθρόλευκα και παραδοσιακά αγωνίζεται με λευκές φανέλες με μία χαρακτηριστική μεγάλη κόκκινη κάθετη ρίγα κεντρικά μπρος-πίσω και λευκά σορτσάκια, που υιοθέτησε το 1911. Από το 1996 αγωνίζεται στο «Γιόχαν Κρόιφ Αρίνα» (παλαιότερα «Άμστερνταμ Αρίνα»), χωρητικότητας περίπου 55.000 θεατών, μετακομίζοντας εκεί από το -κατεδαφισμένο πλέον- στάδιο «Ντε Μέερ» (έτος κατασκευής το 1934) που βρισκόταν μέσα στις εβραϊκές γειτονιές του ανατολικού Άμστερνταμ, χωρητικότητας 29.500 θεατών, απ’ όπου πήρε και το άτυπο παρατσούκλι του, «Οι Εβραίοι» (de Joden). Στα μεγάλα ευρωπαϊκά παιχνίδια, χρησιμοποιούσε το Ολυμπιακό στάδιο του Άμστερνταμ, που ήταν η έδρα του από το 1928. Αρχικά, το έμβλημά του ήταν απλά η εικόνα ενός παίκτη. Το 1928 παρουσιάστηκε ως σήμα η κεφαλή του Αίαντα του Τελαμώνιου, ενώ η (από το 1990) σημερινή στυλιζαρισμένη εκδοχή του, σχηματίζεται από 11 γραμμές, που συμβολίζουν τους 11 παίκτες της ομάδας.

Ο Άγιαξ ιδρύθηκε το πρωινό της Κυριακής 18ης Μαρτίου του 1900, στο πατάρι του καφέ-μπαρ ‘’Café Oost-Indië’’ {Ανατολικές Ινδίες) στην οδό Κάλβερστραατ του Άμστερνταμ, από τους Φλόρις Στέμπελ (Floris Stempel), Κάρελ Ρίζερ (Carl Bruno -Carel- Reeser) και Χαν Ντάντε (Henrich Daniël -Han- Dade), όντας η δεύτερη ενσάρκωση μετά από μια βραχύβια προηγούμενη προσπάθεια, το 1894, πρωτοστατούντων των ιδίων όταν είχαν δημιουργήσει τον “Footh-Ball Club Ajax” (ΜΕ το ορθογραφικό λάθος), που αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα ανάπτυξης και χώρων. Επέμειναν στην ονομασία, δίνοντας και στο νέο δημιούργημά τους το όνομα του Έλληνα ήρωα του Τρωικού Πολέμου, του Αίαντα του Τελαμώνιου, Βασιλιά της Σαλαμίνας, ξακουστού για την τρομερή του δύναμη και την απαράμιλλη ανδρεία του, ορίζοντας το κόκκινο και το λευκό ως χρώματα του συλλόγου. Τα πρώτα παιχνίδια του τα έδωσε εναντίον άλλων συλλόγων της πόλης, αγωνιζόμενος στις τοπικές κατηγορίες της ολλανδικής πρωτεύουσας, με τον πρώτο αγώνα εκτός αυτής να έρχεται στις 8 Απριλίου του 1901, όταν αντιμετώπισε στο Χάρλεμ, σε φιλικό αγώνα τη ολλανδική εθνική ομάδα. Το 1902 έγινε δεκτός στην Ολλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, ενώ την ίδια χρονιά ανέβηκε από την τρίτη στη δεύτερη κατηγορία. Το 1907, έδρα της ομάδας έγινε το «Ξύλινο Στάδιο» (Het Houten Stadion), χωρητικότητας 10.000 θεατών. Η ομάδα ανέβηκε για πρώτη φορά στην Α΄ κατηγορία του ολλανδικού πρωταθλήματος το 1911, με προπονητή τον Ιρλανδό Τζακ Κίρβαν (Jack Kirwan), με μεγάλη καριέρα στη Τότεναμ. Εκείνη την εποχή, άλλαξε και η εμφάνισή του, αφού μέχρι τότε αγωνιζόταν με ερυθρόλευκες κάθετες ρίγες στις φανέλες, ίδιες με της Σπάρτα του Ρότερνταμ που μεσουρανούσε στο πρωτάθλημα, υιοθετώντας έκτοτε τη πλατιά κόκκινη ρίγα μπρος- πίσω, που ο σύλλογος διατηρεί μέχρι και σήμερα! Παράλληλα, στην ονομασία προστέθηκε το “Amsterdamsche”, ώστε να μη συγχέεται με τον ομώνυμο σύλλογο στο Λέιντεν.

1900-1901. Η πρώτη ομάδα του Άγιαξ. Επάνω σειρά: Franciscus Hendricus (Frans) Pasteuning, Johannes Bote Geisler, Hermann Stallmann, Martaré και Ad van der Laan. Μεσαία σειρά: Hein Brockmann, Chris Holst και Christiaan Gerardus (Chris) Hertel. Κάτω σειρά: Bernard Elias Harbord, Cor Kist και Robertus (Ro) Dijkstra.

Η παρουσία στη μεγάλη κατηγορία δεν είναι και τόσο επιτυχημένη, με αποτέλεσμα το 1914 να έλθει ο μοναδικός υποβιβασμός που έχει γνωρίσει ο Άγιαξ στην υπερ-εκατονταετή ιστορία του! Τότε ήταν που ανέλαβε νέος προπονητής ο Άγγλος Τζακ Ρέινολντς (Jack Reynolds) (1881-1962), που είχε φύγει από την Αγγλία το 1912, στα 30 του χρόνια, για να αναλάβει ομοσπονδιακός τεχνικός της Ελβετίας. Ακολούθησε ο Άγιαξ, στον οποίο έμεινε για περισσότερα από 30 χρόνια (μαζί με τα 5 που ήταν κρατούμενος των Ναζί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης), κατακτώντας τα πάντα! Θεωρείται ο άνθρωπος που ενέπνευσε στους Ολλανδούς τις βάσεις του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου, αφού έχοντας τη προπονητική διαχείριση του Άγιαξ πριν και μετά τους δυο Παγκόσμιους πολέμους (μέχρι το 1950), εφάρμοσε πρωτοποριακές μεθόδους για την εποχή του! Είναι ο άνθρωπος που ουσιαστικά εφηύρε τις ποδοσφαιρικές ακαδημίες, στελεχώνοντάς τες με νέους όλων των ηλικιών σε διαφορετικά τμήματα! Όλες οι ομάδες, όλων των ηλικιών, από τους παίδες μέχρι τους άνδρες, έπαιζαν με το ίδιο σύστημα, με τον ίδιο τρόπο παιχνιδιού και είχαν την ίδια προπόνηση! Το ποδόσφαιρο που ήθελε να παίζει η ομάδα του ήταν πολύ θεαματικό. Παρά το γεγονός ότι τα γήπεδα τότε δεν διακρινόντουσαν για την ποιότητά τους, έδινε έμφαση στο καλό, ποιοτικό ποδόσφαιρο με επιθετικούς προσανατολισμούς. Γνωρίζοντας ότι αυτοί οι νεαροί ήταν που αργότερα θα στελεχώσουν τη μεγάλη ομάδα, ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να βουτήξουν στα βαθιά! Λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα πρωταθλήματα διακόπηκαν. Την επόμενη σεζόν, αγώνες κατάταξης δεν έγιναν, αλλά λόγω της πίεσης των συλλόγων, η Ομοσπονδία αναγκάστηκε το 1917 σε αναδιαρθρώσεις των πρωταθλημάτων, με τον Άγιαξ πρωταθλητή της Β’ να ανεβαίνει στην Α’, ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε και τον πρώτο του μεγάλο τίτλο, το Κύπελλο Ολλανδίας, νικώντας στον τελικό με 5-0 τη VSV.

1918. Ο Άγιαξ για πρώτη φορά Εθνικός πρωταθλητής. Όρθιοι: Smit, De Natris, Hordijk, De Haan, Couton και Van Dort. Στη μέση είναι ο Jan Pelser. Καθιστοί: Fons Pelser, Terwee, Brockman και Gupfert.

Το 1918 κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα Ολλανδίας, αήττητος, η πρώτη ολλανδική ομάδα που καταφέρνει κάτι τέτοιο, κατακτώντας εκ νέου το πρωτάθλημα το 1919. Η δεκαετία του 1920, αγωνιστικά δεν είναι καλή, μιας και πέραν της κατάκτησης κάποιων τοπικών τίτλων δεν έχει εγχώριες διακρίσεις, παρόλα αυτά όμως αποτελεί σταθμό στην ιστορία του για δύο κυρίως λόγους. Ο ένας έχει να κάνει με την αντιπαλότητα που ξεσπά με την ομάδα του μεγάλου λιμανιού της χώρας, τη Φέγενορντ του Ρότερνταμ. Η αρχή έγινε το 1921, όταν η Φέγενορντ μετείχε για πρώτη φορά στην Κορυφαία ολλανδική κατηγορία. Στο παιχνίδι κόντρα στον Άγιαξ, ηττήθηκε από ένα αμφισβητούμενο τέρμα, για το οποίο μάλιστα ζήτησε παρέμβαση της δικαιοσύνης! Η ομάδα του Ρότερνταμ δεν δικαιώθηκε, μ’ αυτό να είναι το έναυσμα της μεγάλης κόντρας ανάμεσα στους δύο συλλόγους, ανταγωνιζόμενοι έκτοτε το «Klassieker» στα ολλανδικά. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, οι οποίοι του άφησαν «προίκα» το Ολυμπιακό Στάδιο του Άμστερνταμ, που θα γίνει η νέα έδρα του, αφού το παλιό «Ξύλινο Στάδιο», αδυνατούσε πλέον να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της ομάδας! Η δεκαετία του 1930, είναι περίοδος-ορόσημο για το σύλλογο, αφού πέραν της αγωνιστικής κυριαρχίας με τη κατάκτηση 5 πρωταθλημάτων (1931, 1932, 1934, 1937 και 1939), το 1934 μετακομίζει στο καινούργιο ιδιόκτητο γήπεδο του, το διάσημο «Ντε Μέερ», χωρητικότητας 29.500 θεατών, ένα γήπεδο που ο Άγιαξ θα χτίσει το μύθο του, τόσο στο Ολλανδικό όσο και στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο για περισσότερο από 60 χρόνια! Το -κατεδαφισμένο πλέον- γήπεδο βρισκόταν στις εβραϊκές γειτονιές της πόλης, που τότε απαριθμούσε πάνω από 100.000 κατοίκους εβραϊκής καταγωγής. Το αντίκτυπο ήταν το παρατσούκλι «Εβραίοι», με τα συνθήματα των φανατικών αντιπάλων του να έχουν συχνά αντισημιτικό περιεχόμενο. Στο πιο διάσημο απ’ αυτά, το: «Hamas, Hamas, joden aan het gas» («Χαμάς, Χαμάς, οι Εβραίοι στους θαλάμους αερίων»), οι οπαδοί του Άγιαξ αντιδρούν με λάβαρα και πανό με το Άστρο του Δαυίδ, ανταποδίδοντας με το σύνθημα «Als de lente komt dan gooien wij bommen op Rotterdam» («Όταν θα έλθει η άνοιξη, εμείς θα βομβαρδίσουμε το Ρότερνταμ»), υπονοώντας το βομβαρδισμό του λιμανιού από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου!

Το Στάδιο “De Meer”, μέρος του ομώνυμου πάρκου και της συνοικίας στις ανατολικές γειτονιές της ολλανδικής πρωτεύουσας, έδρα του συλλόγου από το 1934 μέχρι το 1996, Σήμερα, στη θέση του έχουν οικοδομηθεί συγκροτήματα κατοικιών.

Μεσολαβούσης της Παγκόσμιας λαίλαπας, έχοντας χαρακτηριστεί «Ομάδα των Εβραίων», υπέφερε από αποχωρήσεις αλλά και εξαφανίσεις σπουδαίων αθλητών του, ενώ όσοι βρίσκονταν κοντά του, κυνηγήθηκαν ανηλεώς. Ένας από αυτούς ήταν ο Τζακ Ρέινολντς που συνελήφθη ως Βρετανός υπήκοος το 1940 και κρατήθηκε για μια 5ετία σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το «Ντε Μέερ», είχε μετατραπεί σε άσυλο για τους κυνηγημένους Εβραίους, ενώ σε κρησφύγετα που δημιουργήθηκαν μέσα στην ομώνυμη γειτονιά, έζησε για 2,5 χρόνια ο αργότερα πρόεδρος του, ο Γιάαπ φαν Πράαχ (Jaap van Praag), που κρυβόταν στο πατάρι ενός φωτογραφείου και στο διαμέρισμα του Βιμ Σχούφααρτ (Wim Schoevaart), ενός μη εβραίου ποδοσφαιριστή της ομάδας! Ο Άγιαξ πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος, με τις μαζικές δολοφονίες του 1943 στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι μόνοι τίτλοι που κατέκτησε τη δεκαετία του 1940 ήταν ένα κύπελλο Ολλανδίας, το 1942 και ένα πρωτάθλημα, μεταπολεμικά το 1946/47. Εκείνη τη σεζόν, στις 9 Ιουνίου του 1946, στη νίκη με 8-2 εναντίον της ADO, έκανε ντεμπούτο ο Ρίνους Μίχελς (Rinus Michels), σκοράροντας πέντε γκολ! Τη περίοδο 1954/55 το ολλανδικό πρωτάθλημα έγινε επαγγελματικό, με τον Άγιαξ να κατακτά το πρωτάθλημα το 1956/57, κάνοντας ντεμπούτο και στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις στις 20 Νοεμβρίου του 1957, εναντίον της ανατολικογερμανικής Βίσμουτ Άουε, την οποία απέκλεισε με 2 νίκες αλλά αποκλείστηκε από την ουγγρική Βάσας στους προημιτελικούς, μετά από ήττα 0-4 και ισοπαλία 2-2. Κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1960 σε αγώνα μπαράζ με την ισόβαθμη του Φέγενορντ, με την οποία είχε ισοβαθμήσει, ενώ αργότερα, τη σεζόν 1963/64 έφτασε στο χείλος του υποβιβασμού! Από την περίοδο 1964/65 ξεκινάει η Χρυσή περίοδος της ιστορίας του, αφού στις 24 Οκτωβρίου του 1964, ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές Όλων των Εποχών, ο Γιόχαν Κρόιφ (Johan Cruyff) έκανε το ντεμπούτο του με τον Άγιαξ, ενώ λίγο αργότερα, τον Ιανουάριο του 1965, την τεχνική ηγεσία ανέλαβε ο Ρίνους Μίχελς.

13 Απριλίου 1947, στην καθοριστική νίκη εναντίον της Σπάρτα με 3-1 στο Ρότερνταμ. Όρθιοι: Joop Stoffelen, Ger Stroker, Άγνωστος, Gerrit Fischer, Gerard Bruins, Jany v / d Veen, Jan Potharst, Gerrit Keizer, Gé van Dijk και Gus Dráger. Καθιστοί: Rinus Michels, Arend v / d Wel και Theo Brokmann.

Προπονητής-θρύλος, δημιούργησε μία ομάδα που προκαλούσε τον τρόμο στους αντιπάλους της, αλλάζοντας το ρου της ιστορίας του ποδοσφαίρου, σε παγκόσμιο επίπεδο. Μαθητής του Ρέινολντς, υιοθετεί το μοντέλο «TIPS» των ακαδημιών, αγγλικό ακρωνύμιο των 4 παραμέτρων του ταλέντου ενός ποδοσφαιριστή, της τεχνικής (Technique), της οξυδέρκειας (Insight), της προσωπικότητας (Personality) και της ταχύτητας (Speed), που καλλιεργώντας τες συστηματικά, ήταν ο θεμελιωτής ενός πρωτοποριακού μοντέλου, του επαναστατικού για την εποχή συστήματος «Totaalvoetbal», δηλαδή, του «Ολοκληρωτικού Ποδοσφαίρου»! Είναι το σύστημα που ο ΚΑΘΕ ποδοσφαιριστής μπορεί να παίξει σε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ θέση, αν χρειαστεί. Αν στη ροή του παιχνιδιού και ανάλογα με το επιλεχθέν (αμυντικό ή επιθετικό) σχήμα, ένας παίκτης βρεθεί εκτός της (θεωρητικά προκαθορισμένης) θέσης του, ΑΜΕΣΩΣ κάποιος άλλος πρέπει να πάρει τη κενή θέση, ώστε η ομάδα ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙ τον (αμυντικό ή επιθετικό) σχηματισμό που έχει. Όπως γίνεται αντιληπτό, πρόκειται για ένα εξαιρετικής ρευστότητας σύστημα όπου οι 10 ποδοσφαιριστές -εξαιρουμένου του τερματοφύλακα- είναι σε θέση να ανταποκριθούν με ΑΠΟΛΥΤΗ επιτυχία τόσο σε αμυντικούς όσο και επιθετικούς ρόλους, σε διαφορετικές θέσεις του γηπέδου και έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις τόσο σε τεχνική κατάρτιση όσο και σε φυσική κατάσταση! Με ηγέτη τον Κρόιφ και άξιους συμπαραστάτες τους Πιτ Κάιζερ (Piet Keizer), Μπάρι Χούλσοφ (Barry Hulshoff), Ρούντι Κρολ (Ruud Krol), Βιμ Σουρμπίερ (Wim Suurbier), Άρι Χάαν (Arie Haan), Γιόχαν Νέεσκενς (Johan Neeskens), κ.α. θα δημιουργήσει την θρυλική ομάδα της περιόδου 1965-1973.

15 Νοεμβρίου 1964: Ο Γιόχαν Κρόιφ σε αγώνα εναντίον της Γκρόνιγκεν μονομαχεί με τον Μάρτιν Κούμαν, τον πατέρα των αδελφών Έρβιν και Ρόναλντ.

Απ’ όταν ανέλαβε, μέσα σε μια 6ετία, κατέκτησε 4 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα. Τη σεζόν 1966/67, ο Άγιαξ σημείωσε 122 γκολ στην «Ερεντιβίζιε» (διαφορά τερμάτων: +88 αφού δέχτηκε 34), ενώ την περίοδο 1969/70, κατέκτησε το 4ο συνεχόμενο πρωτάθλημα (2ο νταμπλ) με 100 γκολ σε 34 αγώνες. Το 1969, ο Άγιαξ φτάνει στον πρώτο τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης της ιστορίας του, αντιμετωπίζοντας τη Μίλαν στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» της Μαδρίτης, αλλά ηττάται με το βαρύ 4-1. Το 1970, η Φέγενορντ γίνεται η πρώτη ολλανδική ομάδα που κατακτά ευρωπαϊκό τρόπαιο και μάλιστα το υπέρτατο, νικώντας στον τελικό του «Σαν Σίρο» του Μιλάνου με 2-1 την Σέλτικ. Ο Άγιαξ επιστρέφει στους τελικούς, κατακτώντας τρεις συνεχόμενες φορές το τρόπαιο, το 1971, το 1972 και το 1973. Η αρχή έγινε στις 2 Ιουνίου του 1971, νικώντας με 2-0 τον Παναθηναϊκό στο Γουέμπλεϊ, με κορυφαίο παίχτη τον Γιόχαν Κρόιφ, αλλά τον Μίχελς για τελευταία φορά στον πάγκο πριν αναλάβει τη Μπαρτσελόνα. Ακολούθησαν ο θρίαμβος επί της Ιντερ, πάλι με 2-0 στις 31 Μαΐου του 1972 στο Ρότερνταμ και ο κύκλος έκλεισε με το 1-0 επί της Γιουβέντους στις 30 Μαΐου του 1973 στο Βελιγράδι. Ο αντικαταστάτης του Μίχελς στον πάγκο, ο Ρουμάνος (ουγγρικής καταγωγής) Στέφαν Κόβατς (Stefan Kovacs), δεν άλλαξε την αγωνιστική ταυτότητα μιας ομάδας κλάσεις ανώτερης από κάθε αντίπαλο. Η νίκη επί της Ίντερ στον τελικό του 1972, συμβόλισε τη νίκη επί του κατενάτσιο, του αμυντικού συστήματος αντεπιθέσεων που τελειοποίησαν οι Ιταλοί τη δεκαετία του 1960! Εκείνη η χρονιά, είναι μια από τις πλέον επιτυχημένες της ιστορίας του, αφού κατέκτησε όποια διοργάνωση συμμετείχε (πρωτάθλημα, Κύπελλο στην Ολλανδία, Πρωταθλητριών, Διηπειρωτικό, ευρωπαϊκό Σούπερ-Καπ)! Μάλιστα στις 15 Απριλίου του 1972, όταν συνέτριψε 5-1 τη Φέγενορντ στο Ρότερνταμ, οι οπαδοί της χειροκροτούσαν όρθιοι, στη μία και μοναδική φορά που συνέβη κάτι τέτοιο σε ντέρμπι του ολλανδικού πρωταθλήματος! Ήταν μετά απ’ εκείνη η χρονιά που ο Άγιαξ ήλθε και στη χώρα μας, παίζοντας φιλικά με τον ΠΑΟΚ (14 Φεβ. 1973, 1-1), τον Ολυμπιακό (16 Φεβ. 1973, νίκη με 2-1), και 4 μήνες αργότερα, στις 14 Ιουν. στο «ξερό» της Σαλαμίνας με τον τοπικό Αίαντα, τον οποίο νίκησε με 2-0. Ακολούθησε περίοδος παρακμής, αφού έφυγαν πολλοί από τους πρωτοκλασάτους παίκτες, με πρώτο τον Κρόιφ, που εντάσσεται στη Μπαρτσελόνα. Ο «Ιπτάμενος Ολλανδός» βραβεύτηκε 2 φορές (από τις 3 συνολικά) με την «Χρυσή Μπάλα» ως παίκτης του Άγιαξ, ενώ το 2007, σύλλογος απέσυρε τη φανέλα με το № 14! Αργότερα, προς τιμήν του, το ολλανδικό Σούπερ Καπ θα πάρει το όνομα του!

2 Ιουνίου του 1971, στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου: Άγιαξ-Παναθηναϊκός 2-0. Επάνω σειρά: Barry Hulshof, Heinz Stuy, Wim Suurbier, Dick van Dijk και Gerrie Muhren, Κάτω σειρά: Piet Keizer, Sjaak Swart, Nico Rijnders, Velibor Vasovic, Johan Cruyff και Johan Neeskens.

Η φυγή του Κρόιφ σηματοδότησε το τέλος της Χρυσής Εποχής στην Ευρώπη, με φτωχές επιδόσεις. Ο Άγιαξ επανέρχεται στο προσκήνιο εντός των τειχών, με 6 πρωταθλήματα από το 1977 έως το 1985. Το 1981 ο Κρόιφ επιστρέφει, κερδίζονται 2 πρωταθλήματα, το 1982 και 1983, φεύγει ξανά και κατακτάει το πρωτάθλημα του 1984 με τη “μισητή” Φέγενορντ (!), για να επιστρέψει ξανά το 1985 ως προπονητής πια, στον σύλλογο που τον ανέδειξε! Για πέντε συνεχείς περιόδους (1982-1986), ο Άγιαξ αποκλειόταν από τους πρώτου γύρους στα Κύπελλα Ευρώπης! Το 1984, καταγράφηκε η μεγαλύτερη νίκη του στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις, το 14-0 επί της Ρεντ Μπόις από το Λουξεμβούργο, στο «Ντε Μέερ», με πιο σημαντικό στον αγώνα, να είναι τα 5 γκολ που σημείωσε ο νεαρός Μάρκο φαν Μπάστεν (Marco van Basten). Ο Κρόιφ εφαρμόζει νέες τακτικές άκρως επιθετικού ποδοσφαίρου, με πρωταγωνιστές τον Μάρκο φαν Μπάστεν και τον Φράνκ Ράικαρντ (Frank Rijkaard). Τη πρώτη χρονιά του στο πάγκο, η ομάδα σκοράρει 120 (!) γκολ, τερματίζοντας όμως πίσω από την Αϊντχόφεν. Το 1987, με σκόρερ το Φαν Μπάστεν, κατακτά το Κύπελλο Κυπελλούχων, νικώντας 1-0 τη Λοκομοτίβ Λειψίας στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, ενώ την επόμενη χρονιά υπερασπίζεται τον τίτλο κόντρα στην βέλγικη Μέχελεν (ή αλλιώς Μαλίν) στο Στρασβούργο, αλλά γνωρίζει την ήττα με 1-0. Ο Κρόιφ, είχε ήδη απομακρυνθεί από την τεχνική ηγεσία λόγω των κακών αποτελεσμάτων, αλλά μαζί φεύγουν και τα αστέρια, ο Μάρκο Φαν Μπάστεν για τη Μίλαν, αλλά και ο Φρανκ Ράικαρντ (περνώντας μια χρονιά από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας)! Ο Άγιαξ βλέπει την πλάτη της Αϊντχόφεν στην Ολλανδία, το 1990 επανέρχεται στα πρωταθλήματα υπό τον Λίο Μπενάκερ (Leo Beenhakker) και πρωταγωνιστή τον Ντένις Μπέργκαμπ (Dennis Bergkamp), αλλά τιμωρείται με αποκλεισμό ενός χρόνου από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, λόγω ρίψης αντικειμένων σ’ έναν αγώνα με την Αούστρια Βιέννης. Κινδύνεψε με χρεοκοπία, αλλά κατάφερε να επιβιώσει δουλεύοντας πολύ πιο εντατικά με τις ακαδημίες και τα φυτώρια.

13 Μαΐου του 1992, στο Ολυμπιακό Στάδιο του Άμστερνταμ, 2ος Τελικός Κυπέλλου UEFA: Όρθιοι, από αριστερά: Rob Alflen, Stefan Pettersson, Aron Winter, Wim Jonk, Michel Kreek, Stanley Menzo. Καθιστοί, από αριστερά: Sonny Silooy, Bryan Roy, Danny Blind, Frank de Boer, John van ‘t Schip

Το 1991 ο Μπένακερ θα πάει στη Ρεάλ Μαδρίτης και την θέση του θα έλθει ο Λούις Φαν Γκάαλ (Louis van Gaal). Πάλι με καλό ποδόσφαιρο, με τον Μπέρκαμπ πρώτο σκόρερ το 1991 και το 1992, ο Άγιαξ θα είναι πάλι δεύτερος, ενώ γίνεται προσπάθεια να αξιοποιηθούν οι νέοι ποδοσφαιριστές, με το δόγμα του επιθετικού ποδοσφαίρου να επανέρχεται στο «Ντε Μεερ». Αναδείχθηκαν παίκτες όπως ο Ρίτσαρντ Βίτσχε (Richard Witschge), ο Μπράιαν Ρόι (Bryan Roy) και ο Μαρτσιάνο Φινκ (Marciano Vink) που επαναφέρουν τον σύλλογο εντυπωσιακά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, κατακτώντας το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ στον διπλό τελικό με την Τορίνο. Παρ΄ όλα αυτά το πολυπόθητο πρωτάθλημα δεν έρχεται. Η χρυσή «φουρνιά» ήταν αυτή που ήλθε στο προσκήνιο στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ο Έντγκαρ Ντάβιντς (Edgar Davids), ο Κλάρενς Σέεντορφ (Clarence Seedorf), ο Έντβιν Φαν ντερ Σαρ (Edwin van der Sar), ο Πάτρικ Κλάιφερτ (Patrick Kluivert), ο Μαρκ Όφερμαρς (Marc Overmars), ο Μίκαελ Ράιζιγκερ (Michael Reiziger), ο Γουίνστον Μπόγκαρντε (Winston Bogarde) πλαισιώθηκαν από τους εμπειρότερους αδελφούς Ρόναλντ και Φρανκ Ντε Μπουρ (Ronald & Frank de Boer), τον Ντάνι Μπλιντ (Danny Blind) κ.α. Το 1993 ο Μπέρκαμπ μεταγράφηκε στην Ίντερ, αλλά έρχεται ο Φινλανδός Γιάρι Λίτμανεν (Jari Litmanen) και επιστρέφει ο Φρανκ Ράικαρντ. Ο Άγιαξ κατακτά τα επόμενα τρία πρωταθλήματα (1993/94, 1994/95, 1995/96) και επιπλέον, το 1995 θα επιστρέψει στη κορυφή της Ευρώπης για 4η φορά, νικώντας στον τελικό του Τσάμπιονς Λίγκ την Μίλαν, χάρη στο γκολ του Κλάιφερτ στο 87΄, αλλά και του Κόσμου νικώντας στο Τόκιο 4-3 στα πέναλτι (0-0 ο κανονικός αγώνας και η παράταση) για το Διηπειρωτικό κύπελλο την βραζιλιάνικη Γκρέμιο. Ένα χρόνο αργότερα το 1996, έχοντας αποκλείσει στον ημιτελικό τον Παναθηναϊκό, με το ιστορικό 0-1 του «τριφυλλιού» στο Άμστερνταμ με το γκολ του Κριστόφ Βαζέχα (Krzysztof Warzycha), αλλά θριαμβεύοντας 0-3 στην Αθήνα, έφτασε ξανά στον τελικό αλλά ηττήθηκε από τη Γιουβέντους με 4-2 στα πέναλτι. Ο 20ος αιώνας θα κλείσει μ’ ένα ακόμη πρωτάθλημα, αυτό του 1997/98.

24 Μαΐου του 1995, στο “Πράτερστάντιον” της Βιέννης. Άγιαξ-Μίλαν 1-0. Όρθιοι από αριστερά: Van der Sar, Clarence Seedorf, Frank Rijkaard, George Finini, Ronald de Boer και Danny Blind. Καθιστοί: Jari Litmanen, Michael Reiziger, Edgar Davids, Marc Overmars y Frank de Boer. Συμμετείχαν ακόμη ο Patrick Kluivert και ο Nwankwo Kanu

Το 1996 είναι παράλληλα μια σημαντική χρονιά για εξωαγωνιστικούς λόγους, αφού μετακόμισε στο καινούργιο του γήπεδο, τη μεγαλοπρεπή «Άμστερνταμ Αρίνα», κόστους 134 εκ. δολαρίων και χωρητικότητας περίπου 55.000 θεατών, περίπου 4 χλμ. νοτιότερα του «Ντε Μέερ», που καταδαφίστηκε για συγκρότημα κατοικιών. Ο φαν Γκάαλ και πολλά από τ’ αστέρια της ομάδας έφυγαν γι’ άλλες πολιτείες, συμβάλλοντας με τα χρήματα αυτά, παράλληλα με τα χαμηλά συμβόλαια, στην κατασκευή του, ενισχύοντας έτσι την «εικόνα» που έχει χτίσει το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα, μιας υπεραγοράς δηλαδή παραγωγής ποιοτικών ποδοσφαιριστών! Χαρακτηριστικά, περισσότερα από 25 εκατομμύρια ευρώ κόστισε στη Ρεάλ Μαδρίτης ο Γουέσλι Σνάιντερ (Wesley Sneijder) το 2007, πληρώνοντας τα ίδια σχεδόν για την απόκτηση του Κλας-Γιαν Χούντελααρ (Klaas-Jan Huntelaar) το 2009! Ο Ουρουγουανός Λουίς Σουάρες (Luis Alberto Suárez Díaz), το 2011 μεταγράφηκε στην Λίβερπουλ για περίπου 26,5 εκατομμύρια ευρώ, ενώ ο Πολωνός Αρκάντιους Μίλικ (Arkadiusz Milik), παραχωρήθηκε στη Νάπολι το 2016 έναντι του ποσού ρεκόρ των 35 εκατομμυρίων ευρώ! Το 1999 ο Νίκος Μαχλάς, έγινε ο πρώτος Έλληνας που πήρε μεταγραφή στον Άγιαξ, με τον οποίο κατακτά το πρωτάθλημα του 2001/02. Το 2004, περνά το κατώφλι του «Άμστερνταμ Αρίνα» ο Γιάννης Αναστασίου, ο οποίος συμβάλει στη κατάκτηση του πρωταθλήματος 2003/04, του τελευταίου της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Το 2005, ο Άγγελος Χαριστέας είναι ο τρίτος Έλληνας που θα φορέσει τη φανέλα του, με ένα Κύπελλο το 2006. Την δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, ο Άγιαξ κατακτά τα πρωταθλήματα τις σεζόν 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2013/14, 2018/19.

Μέχρι το 2020, από πλευράς τροπαίων είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος στην Ολλανδία, με 34 τίτλους πρωταθλητή, 19 Κυπελλούχου έχοντας κατακτήσει παράλληλα και 9 ολλανδικά Σούπερ Καπ, ενώ ιστορικά είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους συλλόγους στον κόσμο. Σύμφωνα με την Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου, την IFFHS, ήταν ο 7ος πιο επιτυχημένος ευρωπαϊκός σύλλογος του 20ου αιώνα, έχοντας ανακηρυχθεί Σύλλογος της Χρονιάς το 1992 από τον ίδιο Οργανισμό. Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό ‘’Kicker’’, ήταν ο 2ος πιο επιτυχημένος ευρωπαϊκός σύλλογος του 20ου αιώνα, ενώ ήταν ο 5ος παγκοσμίως ύστερα από διαδικτυακή ψηφοφορία της FIFA. Είναι ο ένας από τους 6 ευρωπαϊκούς συλλόγους που έχουν το δικαίωμα να φέρουν το «Σήμα της Τιμής» στο μανίκι τους και παράλληλα ο ένας από τους 5 που διατηρεί το δικαίωμα κτήσης του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, κατακτώντας το διαδοχικά από το 1971 έως το 1973, όντας επίσης η μία από τις 4 που ολοκλήρωσε ηπειρωτικό τρεμπλ, με πρωτάθλημα, Κύπελλο και Πρωταθλητριών, κατακτώντας και το Διηπειρωτικό Κύπελλο την ίδια σεζόν/ημερολογιακό έτος, το 1972! Ήταν επίσης ο νικητής του πρώτου οργανωμένου Σούπερ Καπ της UEFA το 1972, εναντίον των Ρέιντζερς της Γλασκόβης (παίχτηκε τον Γενάρη του 1973). Τα τελευταία διεθνή τρόπαια του ήταν το Τσάμπιονς Λιγκ, το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και το Διηπειρωτικό, ΌΛΑ το 1995, χρονιά που ανακηρύχθηκε ως Παγκόσμια Ομάδα της Χρονιάς από το περιοδικό World Soccer. Είναι ένας από τους 5 συλλόγους που έχουν κατακτήσει και τις 3 μεγάλες διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA, καθώς και το Κύπελλο Ράπαν/Ιντερτότο!

Η παραγωγή παικτών στο Άμστερνταμ, αλλά και η λειτουργία του «Σούπερ-Μάρκετ» συνεχίζεται!…

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: