Αρχική Ένας Τζέντελμαν, ένας Άσος, ένας Σερ… | Βλογημένος

Ένας Τζέντελμαν, ένας Άσος, ένας Σερ… | Βλογημένος

Προειδοποιήθηκε με κίτρινη κάρτα μόνο δύο φορές στην καριέρα του, μία φορά σε διεθνές παιχνίδι εναντίον της Αργεντινής και μία φορά σε έναν αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Τσέλσι! Συν τοις άλλοις, είχε ολ’ αυτά τα χαρακτηριστικά ενός πληθωρικού ποδοσφαιριστή: ταχύτητα, εκλεπτυσμένη τεχνική, ασυνήθιστη νοημοσύνη, τακτική παιδεία μέσα στο γήπεδο, δύναμη στα σουτ, αίσθηση του γκολ και πνεύμα νικητή, διακρινόμενος για την ιπποσύνη του και αποτελώντας παράδειγμα δίκαιου παιχνιδιού! Αλλά το πιο σημαντικό επίτευγμα της ζωής του, ήταν ότι κατάφερε να ντριμπλάρει τον ίδιο τον θάνατο, αφού επέζησε την τραγικής Αεροπορικής Καταστροφής του Μονάχου, η οποία στοίχισε τη ζωή σε οκτώ συμπαίκτες του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, καθώς και αρκετά άλλα μέλη του πληρώματος. Ο Μπόμπι Τσάρλτον ([Sir] Robert “Bobby” Charlton), υπέφερε από σοβαρούς τραυματισμούς λόγω του δυστυχήματος, αλλά κατάφερε να συνεχίσει την καριέρα του, ξεπερνώντας τις σωματικές και -κυρίως- θριαμβεύοντας πάνω στις ψυχικές ουλές! Χάρη στο ποδόσφαιρο, κατέκτησε δόξα και τίτλους κι έγινε ένα αστέρι ακμάζοντας τη δεκαετία του 1960, όταν οδήγησε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε αξέχαστους τίτλους –όπως το Κύπελλο Πρωταθλητριών 1967/68– και την Αγγλία να θριαμβεύσει στο πρώτο (και μοναδικό της μέχρι σήμερα) Παγκόσμιο Κύπελλο το 1966! Ακαταμάχητος με την μπάλα στα πόδια, σύμβολο μιας Χρυσής Γενιάς του αγγλικού ποδοσφαίρου, θεωρείται από πολλούς ως ο Μεγαλύτερος Παίκτης στην ιστορία της χώρας του, σημαδεύοντας την εποχή του με μοναδικές ιδιότητες και πάθος για το ποδόσφαιρο, μεγεθύνοντας τη δυναμική του!

Γεννημένος στις 11 Οκτωβρίου του 1937, στο Άσινγκτον, μια αγγλική πόλη διάσημη για τα ανθρακωρυχεία της, στη βορειότερη αγγλική κομητεία του Νορθάμπερλαντ, ο Μπόμπι Τσάρλτον είχε το ποδόσφαιρο στις φλέβες του αφού η μητέρα του, Ελίζαμπεθ Μίλμπερν, ήταν αδερφή των πασίγνωστων ποδοσφαιριστών της εποχής στο Νησί, των Τζακ (γεν. το 1908 με καριέρα στη Λιντς), Τζορτζ (1910, Λιντς και Τσέστερφιλντ),  Τζιμ (1919, Λιντς) και Σταν Μίλμπερν (1926, Τσέστερφιλντ και Λέστερ) και πρώτη ξαδέλφη του περίφημου Τζάκι Μίλμπερν (John Edward Thompson “Jackie” Milburn), (1924) θρυλικής μορφής της Νιούκαστλ και της εθνικής ομάδας της Αγγλίας! Το  «υπόβαθρο» αυτό ήταν που τελικά που «βάρυνε» την απόφαση, όταν κλήθηκε να επιλέξει το μέλλον του. Να γίνει δηλαδή ανθρακωρύχος όπως ο πατέρας του ή ποδοσφαιριστής, όπως συναινούσε η οικογενειακή παράδοση! Το 1953, σε ηλικία 15 ετών, ο νεαρός ανακαλύφθηκε σε ένα φιλικό της σχολικής ομάδας του Νορθάμπερλαντ από τον σκάουτερ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Τζο Άρμστρονγκ (Joe Armstrong), στον οποίο ο εμβληματικός προπονητής της, ο Ματ Μπάσμπι ([Sir] Alexander Matthew “Matt” Busby), είχε αναθέσει την αποστολή να βρει μελλοντικά ταλέντα για την ομάδα του. Στην αρχή, η μητέρα του ήταν απρόθυμη και δεν έβλεπε με καλό μάτι ένα -μάλλον- αβέβαιο μέλλον για τον γιο της ως ποδοσφαιριστή, προτιμώντας να δει το αγόρι της να σπουδάζει ηλεκτρολογία. Ο πολλά υποσχόμενος όμως Μπόμπι είχε γεννηθεί για να παίξει ποδόσφαιρο και να συνεπάρει με το ταλέντο του όλα τα γήπεδα που αγωνίστηκε. Με δέλεαρ £ 800 στερλίνες, εντάχθηκε στην εφηβική ομάδα της Γιουνάιτεντ, όπου από αριστερό εξτρέμ έγινε οργανωτής του παιχνιδιού και επιθετικός μέσος. Γρήγορα έφθασε σε υψηλά επίπεδα ποδοσφαιρικής αξίας. «Έχει δύο πόδια και μυαλό» έλεγαν οι «ειδικοί» του ποδοσφαίρου που στέκονταν ιδιαίτερα στο δεύτερο. Από οργανωτής μπορούσε να γίνει θαυμάσιος φορ με εξαιρετική ντρίπλα και έξυπνες ενέργειες μέσα στο παιχνίδι. Τον Οκτώβριο του 1954, ο μελλοντικός αστέρας έγινε επαγγελματίας για την ομάδα του «Ολντ Τράφορντ». Ήταν η ενίσχυση που χρειαζόταν η Γιουνάιτεντ για να μετατραπεί σε μια από τις πιο διάσημες ομάδες της ιστορίας: τους «Μπέμπηδες του Μπάσμπι» (Busby Babes)!

Στο δεύτερο μισό της δεκαετία των 50’s, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ άρχισε να «ευχαριστεί» την Αγγλία με μια ομάδα που θα γινόταν παγκοσμίως γνωστή ως «Οι Μπέμπηδες του Μπάσμπι», επειδή στη σύνθεσή της είχε μόνο νεαρούς ποδοσφαιριστές με μέση ηλικία μεταξύ 21 και 22 ετών. Ο Μπάσμπι είχε χτίσει μια πολύ γρήγορη, εξαιρετικά ταλαντούχα και πολύ ανταγωνιστική ομάδα που έφερε τα πιο ξεκάθαρα αποτελέσματα τις σεζόν 1955/56 και 1956/57, όταν οι «Κόκκινοι Διάβολοι» κατέκτησαν δύο φορές σερί το αγγλικό πρωτάθλημα! Για περίπου τρία χρόνια, ο νεαρός Τσάρλτον δούλευε σκληρά και βελτιωνόταν συνεχώς, με τον Μπάσμπι να τον έχει ξεχωρίσει από νωρίς, δίνοντας του την ευκαιρία να συμμετέχει στα διπλά της πρώτης ομάδας που γινόταν στο χώρο πίσω απ’ την κερκίδα «Stretford End» του «Ολντ Τράφορντ». Έχοντας ήδη κατακτήσει τίτλους με την ομάδα Νέων της Γιουνάιτεντ τις χρονιές 1954, 1955 και 1956, ήταν στις 6 Οκτωβρίου του 1956, σε ηλικία 19 -παρά κάτι- ετών, όταν κλήθηκε να παρουσιαστεί μπροστά σε περίπου 41.000 οπαδούς στο Ολντ Τράφορντ για πρώτη φορά, απέναντι στην Τσάρλτον Αθλέτικ! Η εθνική Αγγλίας αγωνιζόταν στο Μπέλφαστ και έλειπαν τρεις διεθνείς της Γιουνάιτεντ, ο Ντάνκαν Έντουαρντς (Duncan Edwards), ο Ρότζερ Μπερν (Roger William Byrne) και ο Τόμι Τέιλορ (Thomas “Tommy” Taylor). Για το κενό του τελευταίου στην κορυφή της επίθεσης επελέγη ο νεαρός Μπόμπι Τσάρλτον! Έκανε το ντεμπούτο του σημειώνοντας δύο γκολ στη νίκη με 4-2 κι άρχισε να αναδεικνύεται ως ένα από τα μεγάλα και ελπιδοφόρα ταλέντα της Αγγλίας με φανταστικό παιχνίδι, άφθονες προσωπικές ενέργειες και ένα δηλητηριώδες αριστερό πόδι! Ο νεαρός σκόραρε 10 γκολ σε 14 παιχνίδια και συνέβαλε στη κατάκτηση του αγγλικού τίτλου από τη Γιουνάιτεντ, η οποία είχε 28 νίκες, 8 ισοπαλίες, 6 ήττες, 103 γκολ υπέρ και 54 κατά σε 42 παιχνίδια. Η ομάδα της Γιουνάιτεντ πετούσε στο γήπεδο και ενθουσίαζε τους πάντες ενώ ηττήθηκε 1-2 στον τελικό του Κυπέλλου, σ’ ένα επεισοδιακό παιχνίδι απ’ την Άστον Βίλα.

Παράλληλα, ως πρωταθλήτρια ΚΑΙ της προηγούμενης σεζόν (1955/56), έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα που συμμετείχε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, τη σεζόν 1956/57. Στην -τότε- νεοσύστατη Υπέρτατη Ευρωπαϊκή Διασυλλογική διοργάνωση (ήταν μόλις η 2η σεζόν, ενώ στην εναρκτήρια, την 1955/56, η αγγλική πρωταθλήτρια Τσέλσι ΔΕΝ συμμετείχε, ύστερα από απόφαση της Ομοσπονδίας), οι Άγγλοι έφτασαν στα ημιτελικά μετά από αξιόλογους αγώνες όπως η νίκη με 3-0 επί της πρωταθλήτριας Ισπανίας Αθλέτικ Μπιλμπάο στα προημιτελικά μετά την ήττα τους στο πρώτο παιχνίδι με 5-3, αλλά αποκλείστηκαν στον ημιτελικό από την πολύ ισχυρή -και κάτοχο του τίτλου- Ρεάλ Μαδρίτης των Αλφρέδο Ντι Στεφάνο (Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé), Ρεϊμόν Κόπα (Raymond Kopa), Φρανσίσκο “Πάκο” Χέντο (Francisco “Paco” Gento López) και Χέκτορ Ριάλ (José Héctor Rial Laguía). O αποκλεισμός δεν έγινε ιδιαίτερα αισθητός από τους Άγγλους, οι οποίοι έβλεπαν ένα ακόμα πιο ελπιδοφόρο μέλλον για τις επόμενες σεζόν, πιο πολύ επειδή η ομάδα εξελισσόταν σε κάθε παιχνίδι και στελεχωνόταν από πολλά νέα παιδιά. Ωστόσο, μια τραγωδία θα έβαζε τέλος σε ένα χρυσό κεφάλαιο στην ιστορία της Γιουνάιτεντ.

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1958, το αεροπλάνο που μετέφερε την αποστολή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, επιστρέφοντας στην Αγγλία από την Γιουγκοσλαβία, προσγειώθηκε στο Μόναχο της Γερμανίας για ανεφοδιασμό. Την προηγούμενη μέρα, στο Βελιγράδι στο ματς με τον Ερυθρό Αστέρα, ο Μπόμπι Τσάρλτον είχε σημειώσει τα 2 από τα 3 γκολ της ομάδας του (3-3), δίνοντας την πρόκριση για τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Μετά τον ανεφοδιασμό, το ελικοφόρο «Airspeed Ambassador» λόγω του ψύχους, φαινόταν να έχει προβλήματα στον κινητήρα, ενώ η σφοδρή χιονοθύελλα δυσκόλευε τους πιλότους, μετά μάλιστα και από δύο αποτυχημένες προσπάθειες απογείωσης! Το μοιραίο συνέβη στις 3:04 τα ξημερώματα, όταν κατά την τρίτη προσπάθεια, με αμείωτη την ένταση της χιονοθύελλας, το αεροπλάνο απέτυχε να κερδίσει ύψος και έπεσε σ’ ένα χωράφι δίπλα στο αεροδρόμιο. Από τους 44 επιβαίνοντες, οι 20 έχασαν τη ζωή τους επί τόπου. Τα συνεργεία διάσωσης ανέσυραν νεκρούς 7 ποδοσφαιριστές, τους Τζεφ Μπεντ (Geoffrey “Geoff” Bent), Ρότζερ Μπερν, Έντι Κόλμαν (Edward “Eddie” Colman), Μαρκ Τζόουνς (Mark Jones), Ντέιβιντ Πεγκ (David Pegg), Τόμι Τέιλορ και Λίαμ Γουίλαν (William Augustine “Liam”/”Billy” Whelan), ΑΠΑΝΤΕΣ μέλη της πιο χρυσοφόρας, ίσως, γενιάς του αγγλικού ποδοσφαίρου, 7 δημοσιογράφους, 4 στελέχη της ομάδας και 2 μέλη του πληρώματος!

Μετά και τον θάνατο του Ντάνκαν Έντουαρντς, λίγες μέρες αργότερα που υπέκυψε στα τραύματά του, συνολικά 8 παίκτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν μεταξύ των νεκρών και άλλοι 9 κατάφεραν να επιβιώσουν, μεταξύ των οποίων και ο Μπόμπι Τσάρλτον, ο οποίος υπέστη σοβαρότατους τραυματισμούς, αλλά όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, κατάφερε να επιζήσει! Πολλοί άργησαν να συνειδητοποιήσουν πόσο μεγάλο ήταν το δυστύχημα, όπως είπε και ο Χάρι Γκρεγκ (Henry “Harry” Gregg), ένας από τους επιζώντες, πολύ αργότερα:

«Ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε από το νοσοκομείο όταν ρώτησα μια νοσοκόμα που θα μπορούσαμε να πάμε να δούμε τους υπόλοιπους συμπαίκτες μας. Φαινόταν μπερδεμένη και ρώτησα ξανά, “Πού είναι οι υπόλοιποι επιζώντες;” … ; για να πάρω την απάντηση: “Άλλοι; Δεν υπάρχουν άλλοι, είναι όλοι εδώ”! Τότε μάθαμε για τη φρίκη του Μονάχου. Οι «Μπέμπηδες του Μπάσμπι» δεν υπήρχαν πλέον»!

Ο Μπόμπι Τσάρλτον, σε συνέντευξη του το 2014, στο επίσημο κανάλι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αφηγήθηκε τις εμπειρίες του από την τραγωδία του 1958 και τη συντριβή του αεροπλάνου:

«Ο καιρός ήταν άσχημος και όλοι το καταλαβαίναμε όταν ήμασταν μέσα στο αεροσκάφος που προσπαθούσε να απογειωθεί. Εγώ, καθόμουν στη θέση μου. Σκέφτηκα πως αν απλά έκλεινα τα μάτια μου θα ξεπερνούσα τη νευρικότητα και το φόβο, πως όλα θα πήγαιναν καλά. Ο Χάρι Γκρεγκ και ο Μπιλ Φουλκς (William Anthony “Bill” Foulkes) μου είπαν πως έμοιαζα σαν αναίσθητος για περίπου ένα τέταρτο μετά την πτώση! Αυτοί ήταν τόσο γενναίοι, έτρεχαν συνέχεια για να βοηθήσουν όποιον μπορούσαν, μέσα και έξω απ’ το αεροπλάνο, που είχε πιάσει φωτιά. Θα έπρεπε να αποθεωθούν με κάθε τιμή για ό,τι έκαναν εκείνη τη μέρα! …

… και συνεχίζει:

«Στο νοσοκομείο, δίπλα μου στο δωμάτιο, ήταν ένας νεαρός άνδρας που κρατούσε μια εφημερίδα. Μου είπε τα πάντα για το ατύχημα, πράγματα που εγώ δεν είχα αντιληφθεί. Πήρα την εφημερίδα και άρχισα να διαβάζω ονόματα κι αυτός μου έλεγε αν ήταν ζωντανοί ή όχι. Ήταν σκέτη φρίκη, ήταν οι συμπαίκτες μου, δημοσιογράφοι, άνθρωποι που σήμαιναν πολλά για το αγγλικό ποδόσφαιρο. Ο Φρανκ Σουίφτ (Frank Victor Swift), ο Ντάνκαν Έντουαρντς, ο Μπερτ Γουάιλι (Herbert “Bert” Whalley), ο Τομ Κάρι (Tom Curry), ο Γουόλτερ Κρίκμερ (Walter Raymond Crickmer). Τους χάσαμε όλους!

 Ήταν άνθρωποι με τους οποίους βγαίναμε για να διασκεδάσουμε. Ήταν αυτοί που θα με καλούσαν τα Χριστούγεννα στο σπίτι τους για φαγητό. Ήταν οι φίλοι μου. Αισθάνθηκα πως μου έπαιρναν τη ζωή, κομμάτι – κομμάτι! Με το που άρχισα να συνειδητοποιώ το μέγεθος της καταστροφής, σκέφτηκα πως τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο. Είχαμε νικήσει δυο φορές την Άρσεναλ εκείνη τη σεζόν, είχαμε παίξει καταπληκτικό ποδόσφαιρο, ήμασταν τόσο δεμένοι μεταξύ μας. Όλα όσα συνέβαιναν ήταν υπέροχα κι αυτό που είχε συμβεί στο Μόναχο ήταν απαίσιο, τόσο θλιβερό. Ήταν απ’ τα πράγματα που ακούς και λες πως αυτό δεν θα συμβεί ποτέ σε σένα.

 Θα παραμείνει για πάντα το ερώτημα αν θα κατακτούσαμε το Κύπελλο Πρωταθλητριών εκείνη τη χρονιά: εγώ λέω πως θα τα καταφέρναμε! Ήμασταν τόσο καλοί, δεν φοβόμασταν τίποτα, καμία πρόκληση δεν ήταν πολύ μεγάλη για μας»!

Το ατύχημα συγκλόνισε τον κόσμο ολόκληρο. Ήταν το τέλος των «Μπέμπηδων του Μπάσμπι», οι οποίοι σίγουρα θα είχαν πετύχει πολλά περισσότερα αν δεν ήταν αυτή η τραγωδία! Ο Μπόμπι Τσάρλτον τραυματίστηκε απ’ αυτό που συνέβη, αλλά δεν εγκατέλειψε την καριέρα του, όπως έκαναν οι συμπαίκτες του Τζόνι Μπέρι (Reginald John Berry) και Τζάκι Μπλαντσφλάουερ (John “Jackie” Blanchflower), θύματα φοβερών συνεπειών του δυστυχήματος. Έπρεπε να σηκώσει το κεφάλι του και να συνεχίσει την καριέρα του. Αν ο Τσάρλτον ήταν ζωντανός, ήταν για κάποιο λόγο. Είχε μια δουλειά να πετύχει. Η επανάκαμψη της ομάδας στα επίπεδα πριν το δυστύχημα ήταν ο επόμενος μεγάλος στόχος, ήταν μια απ’ τις προκλήσεις που οι επιζήσαντες έπρεπε να δεχθούν και να παλέψουν για να τα καταφέρουν. Ο ίδιος ο Τσάρλτον θυμάται:

«Ο Ματ Μπάσμπι έλεγε πως θα χρειαζόμασταν 5 χρόνια για να κατακτήσουμε πάλι κάποιο τρόπαιο. Πράγματι, μετά από 5 χρόνια κατακτήσαμε το Κύπελλο Αγγλίας και μετά από 10 χρόνια ήμασταν πρωταθλητές Ευρώπης! Ήταν ένας φόρος τιμής σε όσους έφυγαν πριν φτάσουν στην κορυφή. Τους ανήκει μερίδιο της επιτυχίας, επειδή αυτοί ήταν ο λόγος που παλεύαμε για να τα καταφέρουμε. Όλοι τότε ήθελαν να κερδίσουμε τον τελικό στο Γουέμπλεϊ και το ότι τα καταφέραμε ήταν χρέος μας προς την ιστορία και κομμάτι της».

Μετά το ατύχημα, ο Ματ Μπάσμπι, ο οποίος επέζησε, αφού νοσηλεύτηκε για αρκετές μέρες στο νοσοκομείο, άρχισε να αναδιαμορφώνει την προβληματική ομάδα της Γιουνάιτεντ με τον Μπόμπι Τσάρλτον πλέον ως κορυφαίο παίκτη της ομάδας. Οι επιθέσεις θα περνούσαν μέσα από τα πόδια του νεαρού, είτε στα αριστερά, είτε από το κέντρο. Ο Τσάρλτον άρχιζε να είναι ένας από τους πρώτους κεντρικούς μέσους που θα επέστρεφε σχεδόν στην άμυνα για να πάρει την μπάλα κι από ‘κει θα οργάνωνε το παιχνίδι για την ομάδα του. Το ταλέντο του στο γήπεδο, τον έκανε να «φαίνεται» σαν να «γλιστρούσε» στον αγωνιστικό χώρο σε σημείο να μαζεύει επευφημίες από τους θεατές με πολλά όμορφα σουτ και γκολ. Το 1958, είχε δύο καλές στιγμές που τον έκαναν να «ξεχάσει», έστω για μια στιγμή, την Τραγωδία του Μονάχου. Το πρώτο ήταν το ντεμπούτο του με τη φανέλα της εθνικής ομάδας της Αγγλίας, η πρώτη από τις  106 φορές σε 12 χρόνια που φόρεσε τη φανέλα με τα «Τρία Λιοντάρια», σε 3 απ’ αυτούς με το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο μπράτσο, σκοράροντας 49 τέρματα! Σ’ αυτό το παιχνίδι για το Βρετανικό Εσωτερικό Πρωτάθλημα στο Χάμπντεν Παρκ της Γλασκόβης, στις 19 Απριλίου του 1958, σκόραρε μάλιστα ένα υπέροχο γκολ σε βάρος της Σκωτίας, το 3ο στη νίκη με 4-0. Η εξαιρετική του απόδοση σ’ αυτό το παιχνίδι μετουσιώθηκε σε κλήση για το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Σουηδία, το οποίο όμως είδε μόνο από τον πάγκο!

Brazil 3 England 1 in 1962 in Vina del Mar. Bobby Charlton shoots for goal early in the World Cup Quarter Final.

Το 1962, έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Χιλής και σημείωσε το πρώτο του «Παγκόσμιο Γκολ» στη νίκη με 3-1 επί της Αργεντινής, στους ομίλους, το 25ο του διεθνές τέρμα στην 38η συμμετοχή του, για την Αγγλία, που όμως αποκλείστηκε χάνοντας με 1-3 στα προημιτελικά από την μετέπειτα Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Βραζιλία! Ακόμα και με τον αποκλεισμό, ο Τσάρλτον κέρδισε ακόμα περισσότερο τον θαυμασμό για το ποδόσφαιρο του και ειδικά για την αφοσίωσή του στο γήπεδο, χωρίς να διαμαρτύρεται για φάουλ, χωρίς να υποπίπτει ο ίδιος σε φάουλ και αντιαθλητικές ενέργειες, ένας πραγματικός Κύριος με αντιπάλους, διαιτητές και προπονητές. Ένα παράδειγμα επαγγελματία αθλητή που θα ζούσε την κορύφωσή του τα επόμενα χρόνια. Μετά τη λήξη του Μουντιάλ, ο Αλφ Ράμσεϊ ([Sir] Alfred Ernest “Alf” Ramsey), ανέλαβε την τεχνική ηγεσία των «λιονταριών», ξεκαθαρίζοντας πως θα κράταγε ελάχιστους απ’ τους μεγάλους σε ηλικία παίκτες, με σκοπό να χτίσει μια ομάδα-πρωταγωνίστρια για τη διοργάνωση του 1966, όταν η Αγγλία θα διοργάνωνε το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Το 1963, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ολοκλήρωσε μια εξαιρετική σεζόν, κατακτώντας τον πρώτο της τίτλο μετά την Τραγωδία, το Κύπελλο Αγγλίας μετά τη νίκη με 3-1 στον τελικό του «Γουέμπλεϊ» επί της Λέστερ. Ήταν το πρώτο Κύπελλο του Τσάρλτον για την ομάδα ως βασικός, αλλά και για τη νέα φουρνιά ταλέντων που «φτιαχνόταν» στο «Ολντ Τράφορντ», με έμφαση στους επιθετικούς Ντένις Λόου (Denis Law) και Τζορτζ Μπεστ (George Best), καθώς και στον αμυντικό Μπίλι Φουλκς (William Anthony ‘Billy’ Foulkes). Τη σεζόν 1964/65, με 26 νίκες, 9 ισοπαλίες και 7 ήττες σε 42 παιχνίδια, η ομάδα ήταν πρωταθλήτρια Αγγλίας χάρη στην διαφορά τερμάτων με την επιλαχούσα Λιντς Γιουνάιτεντ, στους 61 μεν βαθμούς αμφότεροι, αλλά με τους «Κόκκινους Διαβόλους» του Μπάσμπι να έχουν σκοράρει 89 γκολ, δεχόμενοι 39 έναντι των 83 τερμάτων υπέρ και 52 κατά για τα «Παγώνια»! Εκείνη τη χρονιά, ο Τύπος και οι οπαδοί «γέμισαν» τα μάτια τους με τις ακαταμάχητες λαμπερές παραστάσεις του τρίο Μπεστ–Τσάρλτον–Λόου! Ο αγγλικός τίτλος ήρθε μαζί με την επιτυχία στο αγγλικό Σούπερ Καπ, όταν η ομάδα μοιράστηκε το επίτευγμα με τη Λίβερπουλ, μετά από την ισοπαλία 2-2. Ως εθνική πρωταθλήτρια, η Γιουνάιτεντ κέρδισε το δικαίωμα να παίξει στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1965/66. Στη διοργάνωση, σημειώνοντας ΜΟΝΟ νίκες, απέκλεισε κατά σειρά την φινλανδική  Ελσίνκι (3-2 εκτός & 6-0 εντός), την ανατολικο-γερμανική Φόρβερτς Βερολίνου (2-0 εκτός & 3-1 εντός) και την πορτογαλική Μπενφίκα (3-2 εντός & 5-1 εκτός), ωστόσο, αποκλείστηκε και πάλι στον ημιτελικό, αυτή τη φορά από την γιουγκοσλάβικη Παρτίζαν, αφού ηττήθηκε 0-2 στο πρώτο παιχνίδι στο Βελιγράδι, νικώντας μόνο με 1-0 στον επαναληπτικό. Ο Τσάρλτον δεν είχε περιθώρια για απογοητεύσεις, στρέφοντας την προσοχή του στη άλλη μεγάλη πρόκληση εκείνης της χρονιάς (1966): το Παγκόσμιο Κύπελλο, που μάλιστα θα διεξαγόταν στα αγγλικά γήπεδα!

Ο Μπόμπι Τσάρλτον και ο αδελφός του, Τζάκι Τσάρλτον, διεκδικούν τη μπάλα σε αγώνα του αγγλικού πρωταθλήματος

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, ο Μπόμπι Τσάρλτον ήταν στη καλύτερη στιγμή της καριέρας του, έχοντας όλα τα εφόδια για να λάμψει στη Μεγαλύτερη Ποδοσφαιρική Διοργάνωση του πλανήτη. Ο πλέι μέικερ ευτύχησε να πλαισιωθεί από μια πλειάδα εξαιρετικών ποδοσφαιριστών όπως ο Γκόρντον Μπανκς (Gordon Banks), ο αδελφός του, αμυντικός Τζάκι Τσάρλτον (John ‘Jack’ Charlton), ο Μπόμπι Μουρ (Robert Frederick Chelsea ‘Bobby’ Moore), ο Άλαν Μπολ (Alan James Ball), ο Ρότζερ Χαντ (Roger Hunt), ο Τζεφ Χαρστ ([Sir] Geoffrey Charles Hurst) και ο Μάρτιν Πίτερς (Martin Stanford Peters), υπό τις οδηγίες του Αλφ Ράμσεϊ! Η ομάδα ξεκίνησε επιφυλακτικά, ερχόμενη ισόπαλη χωρίς τέρματα  στο πρώτο παιχνίδι της Φάσης των Ομίλων εναντίον της Ουρουγουάης. Στο επόμενο ματς, ο Μπόμπι Τσάρλτον κατάφερε να αναπτερώσει το ηθικό των Άγγλων φιλάθλων, σκοράροντας το πρώτο γκολ της Αγγλίας στη διοργάνωση, στη νίκη με 2-0 επί του Μέξικο. Απέναντι στη Γαλλία, η νίκη με 2-0, εξασφάλισε την πρόκριση στα προημιτελικά. Σε αυτό το στάδιο, η Αγγλία αντιμετώπισε την Αργεντινή σε ένα έντονα αμφισβητούμενο παιχνίδι στο «Γουέμπλεϊ», το οποίο οι οικοδεσπότες νίκησαν με 1-0, ύστερα από γκολ του Χαρστ. Ο ημιτελικός, ήταν ένας πολύ δύσκολος αγώνας απέναντι στην Πορτογαλία του μυθικού Εουσέμπιο (Eusébio da Silva Ferreira), ο οποίος θα γινόταν ο Πρώτος Σκόρερ εκείνης της διοργάνωσης με 9 γκολ! Οι Άγγλοι, γνωρίζοντας την ποιότητα του «Μαύρου Πάνθηρα», αλλά και των συμπαικτών του, προσπάθησαν να τους περιορίσουν με εξοντωτικά μαρκαρίσματα. Η τακτική λειτούργησε και -πέραν αυτού- η αγγλική ομάδα ευτύχησε να έχει τις εμπνεύσεις του Μπόμπι Τσάρλτον, ο οποίος έκανε το καλύτερο παιχνίδι του σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου στην καριέρα του σημειώνοντας δύο γκολ: ένα με σουτ από το ύψος της περιοχής, παίρνοντας την επαναφορά και άλλο ένα στο δεύτερο ημίχρονο με σουτ μέσα από τη περιοχή, μη αφήνοντας κανένα περιθώριο στον τερματοφύλακα Χοσέ Περέιρα (José Pereira). Ο Εουσέμπιο κατάφερε να μειώσει για την Πορτογαλία με πέναλτι, αλλά η Αγγλία κέρδισε με 2-1, εξασφαλίζοντας θέση στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου για πρώτη φορά. Αντίπαλος δεν θα μπορούσε να είναι πιο συμβολικός για τον Τσάρλτον: η Δυτική Γερμανία!

Οι αγώνες μεταξύ Αγγλίας και Γερμανίας θα αποκτήσουν πλέον άλλη σημασία, ένα διεθνές «κλάσικο» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, μετά τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966! Περισσότεροι από 95.000 άνθρωποι γέμισαν το «Γουέμπλεϊ» για να δουν από κοντά ή τη στέψη της λαμπρότερης αγγλικής ποδοσφαιρικής γενιάς ή την δεύτερη στέψη της μεγάλης Γερμανίας, η οποίο αποκάλυπτε σε αυτήν την διοργάνωση το εξαιρετικό κόσμημα που άκουγε στο όνομα Φραντς Μπεκενμπάουερ (Franz Anton Beckenbauer). Και ήταν ακριβώς ο Γερμανός αστέρας που θα μετατρεπόταν σε «βράχο ανάσχεσης» του Μπόμπι Τσάρλτον στον τελικό! Η εντολή του Δυτικο-Γερμανού εκλέκτορα Χέλμουτ Σεν (Helmut Schön) στον Μπεκενμπάουερ ήταν μία και μοναδική: το αποκλειστικό μαρκάρισμα του Άγγλου αστέρα σαν να μην υπάρχει αύριο! Ο Σεν γνώριζε για τις ικανότητες του Τσάρλτον και τη εξαιρετική φόρμα του, οπότε η ανησυχία του ήταν η ακύρωση της οργάνωσης του παιχνιδιού της αγγλικής ομάδας. Η τακτική δούλεψε και ο Τσάρλτον ήταν ακίνδυνος. Ωστόσο, και ο Μπεκενμπάουερ πέρασε απαρατήρητος και, πόσο ειρωνικό, τα δύο «μεγάλα ονόματα» των αντιπάλων ομάδων απλώς συμμετείχαν σε ένα αμφιλεγόμενο παιχνίδι, στο οποίο έλαμψε το αστέρι του Τζεφ Χαρστ, σκόρερ τριών από τα 4 γκολ της Αγγλίας στη νίκη με 4-2 -στην παράταση μετά το 2-2 στην κανονική διάρκεια! Ο αγώνας έχει γραφτεί στη Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ιστορία λόγω του αμφισβητούμενου τρίτου τέρματος των Άγγλων, όταν μετά από σουτ του Χαρστ, η μπάλα χτύπησε στο οριζόντιο δοκάρι και αναπήδησε στο έδαφος, απομακρυνόμενη από την εστία. Ο Ελβετός διαιτητής Γκότφριντ Ντινστ (Gottfried Dienst) δεν ήταν σίγουρος, οπότε συμβουλεύτηκε τον επόπτη του, τον Σοβιετικό, αζέρικης καταγωγής Τόφικ Μπαχράμοφ (Tofiq Bahramov), ο οποίος είπε ότι ήταν γκολ! Το τέρμα μέχρι και σήμερα αμφισβητείται! Οι Άγγλοι πανηγύρισαν και για να βάλει τέλος σε κάθε αμφιβολία, ο Χαρστ σκόραρε άλλο ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό της παράτασης για το 4-2, γράφοντας το όνομά του στην ιστορία ως ο Πρώτος και Μοναδικός που σκόραρε 3 γκολ σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου! Οι εφευρέτες του ποδοσφαίρου, κατάφεραν επιτέλους να κατακτήσουν το «Τρόπαιο Ζιλ Ριμέ» (έτσι ονομαζόταν επισήμως το τρόπαιο μέχρι και το 1970, προς τιμή του εμπνευστή του, Γάλλου πρώτου προέδρου της ΦΙΦΑ, Jules Rimet), ο αρχηγός Μπόμπι Μουρ το παρέλαβε από τα χέρια της βασίλισσας και το γεγονός ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για τον Μπόμπι Τσάρλτον, ο οποίος έζησε την πιο όμορφη και ένδοξη στιγμή της καριέρας του! Και για να ολοκληρωθεί η μαγική για το ίδιο χρονιά του 1966, τιμήθηκε με τη «Χρυσή Μπάλα» ως ο Καλύτερος Παίκτης στην Ευρώπη από το περιοδικό «Φρανς Φουτμπολ» (France Football)!

Η κατάκτηση του Παγκόσμιου τίτλου με την Αγγλία ήταν αξέχαστη και ιστορική για τον Μπόμπι Τσάρλτον, αλλά κάτι παραπάνω από αυτά τα χαρακτηριστικά είχε η κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1967/68 από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ακριβώς δέκα χρόνια μετά την Αεροπορική Καταστροφή του Μονάχου! Στην πορεία για τον τελικό, οι «Κόκκινοι Διάβολοι» απέκλεισαν την Χιμπέρνιανς της Μάλτας (4-0 εντός & 0-0 εκτός), την γιουγκοσλάβικη Σεράγεβο (0-0 εκτός & 2-1 εντός), την πολωνική Γκόρνικ Ζάμπρζε (2-0 εντός & 0-1 εκτός) και στον ημιτελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης, την οποία νίκησαν με 1-0 στην Αγγλία και ήρθαν ισόπαλοι 3-3 στη Μαδρίτη! Ο τελικός, εναντίον της Μπενφίκα, διεξήχθη στο «Γουέμπλεϊ», γεμάτο με περισσότερα από 90.000 θεατές. Σαν σ’ επανάληψη του ημιτελικού του Παγκόσμιου τίτλου του 1966, ο Τσάρλτον άνοιξε το σκορ στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Γκράσα (Jaime da Silva Graçaι) σοφάρισε για την Μπενφίκα και το παιχνίδι πήγε στην παράταση. Εκεί, η Γιουνάιτεντ χρησιμοποίησε όλη την επιθετική της δύναμη, δεν άφησε την Μπενφίκα να αναπνεύσει και σκόραρε τρία γκολ σε 10 λεπτά με τους Τζορτζ Μπεστ, Μπράιαν Κιντ (Brian Kidd) κι άλλο ένα από τον Μπόμπι Τσάρλτον: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 4-1 Μπενφίκα. Το αποτέλεσμα διατηρήθηκε μέχρι το τέλος του παιχνιδιού και η αγγλική ομάδα γιόρτασε το ιστορικό κατόρθωμα να γίνει η Πρώτη Αγγλική ομάδα που κατέκτησε το πλέον πολυπόθητο τρόπαιο στην Ευρώπη! Πέραν των Μπόμπι Τσάρλτον και Μπίλι Φουλκς, παικτών στην Τραγωδία του 1958, ήταν επίσης η οριστική καθαγίαση του προπονητή Ματ Μπάσμπι, ο οποίος κέρδισε από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β ‘ τον τίτλο του Σερ. Οι «Κόκκινοι Διάβολοί» του ήταν στην κορυφή της Ευρώπης, μια θέση που άξιζαν τόσα πολύ στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν η Μοίρα στάθηκε άδικη απέναντι την Καλύτερη -ίσως- ομάδα που εμφανίστηκε στο Νησί! Η δικαιοσύνη, επιτέλους, είχε αποδοθεί!

Μετά τη κατάκτηση της ευρωπαϊκής κορυφής, η Γιουνάιτεντ του Τσάρλτον άρχισε να μην έχει την ίδια δυναμική στο αγγλικό και ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και δεν μπορούσε να διατηρήσει την ηγεμονία για πολύ. Το 1968, οι Άγγλοι έχασαν την ευκαιρία να κερδίσουν το Διηπειρωτικό Κύπελλο μετά την ήττα τους από την αργεντίνικη Εστουδιάντες του Χουάν Ραμόν Βερόν (Juan Ramón Verón), αργότερα στον Παναθηναϊκό. Σε διεθνές επίπεδο, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1968, όπου σκόραρε στον μικρό τελικό, στο 2-0 εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, με το οποίο οι Άγγλοι κατέκτησαν τη 3η θέση! Από το 1969, η «Αγία Τριάδα» της Γιουνάιτεντ (Μπεστ, Τσάρλτον και Λόου) έπαψε να είναι «ιερή» λόγω των τραυματισμών του τελευταίου, του αυξανόμενου αλκοολισμού του Μπεστ και της υπερβολικής ευθύνης που ανατέθηκε στον Τσάρλτον, ο οποίος έπρεπε να φέρει μια ήδη «κουρασμένη» και μη δημιουργική ομάδα στην πλάτη του! Για να χειροτερέψουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα, ο Ματ Μπάσμπι έφυγε από την ομάδα το 1969 και η ομάδα των τίτλων έπαψε -ουσιαστικά- να υπάρχει! Ακόμα και χωρίς προοπτικές σε συλλογικό επίπεδο, ο Τσάρλτον κατάφερε ν’ αγωνιστεί σ’ άλλο ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό του 1970 στο Μέξικο σε ηλικία 32 ετών, για να γίνει έτσι ο πρώτος Βρετανός ποδοσφαιριστής που θα έπαιρνε μέρος σε 4 Μουντιάλ (1958, 1962, 1966 και 1970)! Παίζοντας περισσότερο στα δεξιά, ο πλέι-μέικερ είχε χάσει λίγο από την επιθετική πτυχή του παρελθόντος, αλλά εξακολουθούσε να είναι ο κύριος υπεύθυνος για τις επιθετικές ενέργειες της αγγλικής ομάδας, η οποία ήταν σχεδόν η ίδια με το 1966.

Στο ντεμπούτο τους, οι Άγγλοι νίκησαν τη Ρουμανία με 1-0 σε ένα «χλιαρό» παιχνίδι και είχαν μόνο τον Τσάρλτον ως βασικό πρωταγωνιστή για τη δημιουργία φάσεων, τρέχοντας πολύ και σουτάροντας για γκολ σε αρκετές περιπτώσεις. Στο επόμενο ματς, στην επική αναμέτρηση με τη Βραζιλία, η οποία κέρδισε με 1-0, ο Τσάρλτον, έχοντας διανύσει τρέχοντας πολλά χιλιόμετρα, σε συνδυασμό με την ώρα που διεξήχθη το ματς (12:00 το μεσημέρι), αντικαταστάθηκε στο 63ο λεπτό του παιχνιδιού. Παρά την ήττα, οι Άγγλοι «φαίνονταν» σίγουροι για το ματς με την Τσεχοσλοβακία και πράγματι η αισιοδοξία ευοδώθηκε με νίκη 1-0. Ο προημιτελικός, ήταν μια επανάληψη του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966, όπου Αγγλία και Δυτική Γερμανία έπαιξαν για μια θέση στα ημιτελικά, καταμεσήμερο, κάτω από ισχυρή ζέστη στη Λεόν, στις 14 Ιουνίου του 1970! Η τακτική ήταν η ίδια, ο Μπεκενμπάουερ και ο Τσάρλτον αλληλοεξουδετερώθηκαν, ωστόσο, οι Άγγλοι ήταν αυτοί που προηγήθηκαν με 2-0 με γκολ των Άλαν Μάλερι (Alan Patrick Mullery) στο 31’ και Μάρτιν Πίτερς στο 49’. Τότε ήταν που οι Γερμανοί άρχισαν να χτίζουν μια ιστορική επαναφορά, όταν ο Μπεκενμπάουερ απελευθερώθηκε από το μαρκάρισμα του Τσάρλτον, πέρασε στην επίθεση και σκόραρε το πρώτο γερμανικό γκολ στο 68ο λεπτό! Δυο λεπτά αργότερα, ο Αλφ Ράμσεϊ αντικατέστησε τον (κουρασμένο) Τσάρλτον και η Αγγλία, χωρίς τον βασικό οργανωτή της και με τον βασικό τερματοφύλακά της Γκόρντον Μπανκς απόντα λόγω βαριάς διάρροιας -τη θέση του πήρε ο Πίτερ Μπονέτι (Peter Philip Bonetti)- ισοφαρίστηκε στο 82’, ηττήθηκε στην παράταση 2-3 και αποκλείστηκε! Ήταν το 106ο και τελευταίο παιχνίδι του Μπόμπι Τσάρλτον με τη φανέλα της Αγγλίας και εξακολουθεί να υπερηφανεύεται ως ο 2ος υψηλότερος για τα «Τρία Λιοντάρια» με 49 γκολ πίσω από τον Γουέιν Ρούνεϊ (Wayne Rooney)!

Στο τέλος της σεζόν 1972/73, μετά από 17 σεζόν με τα κόκκινα και σε ηλικία 36 ετών, ο Μπόμπι Τσάρλτον τερμάτισε τη λαμπρή και ιστορική του θητεία στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Σκόραρε για τελευταία φορά απέναντι στην Σαουθάμπτον, στις 31 Μαρτίου, ενώ στις 28 Απριλίου στον αγώνα με την Τσέλσι, αποχαιρέτησε το κοινό του Ολντ Τράφορντ. Αργότερα, παρατέθηκε φιλικό προς τιμήν του με καλεσμένη την Σέλτικ, στον οποίο συγκεντρώθηκαν 60.538 θεατές για να τον αποχαιρετήσουν! Ανέλαβε ως παίκτης-προπονητής τη Πρέστον, την σεζόν 1974/75, παίζοντας σε 38 παιχνίδια και σημειώνοντας 8 γκολ. Κρέμασε τα παπούτσια του οριστικά το 1976 στην ιρλανδική Γούοτερφορντ, έχοντας 3 συμμετοχές και ένα τέρμα. Με τις Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Πρέστον και Γουότερφορντ, από το 1956 ως το 1976, είχε 807 συμμετοχές και 260 γκολ. Ακολούθησε ένα πέρασμά του, ως Συμβουλευτικός Διευθυντής, από την Γουίγκαν, την οποία ανέλαβε ως προσωρινός προπονητής το 1983. Συνολικά, στα 17 χρόνια παρουσίας του στο «Ολντ Τράφορντ», φορώντας την κόκκινη φανέλα των «Διαβόλων» του Μάντσεστερ, έπαιξε σε 758 παιγνίδια, περισσότερα από κάθε άλλον παίκτη στην ιστορία του συλλόγου, μέχρι να τον προσπεράσει ο Ράιαν Γκιγκς (Ryan Joseph Giggs), στον νικηφόρο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Τσέλσι το 2008. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με το ρεκόρ του με τις περισσότερες συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος (606)! Και στις δύο περιπτώσεις υπολείπεται πλέον του Γκιγκς. Σκόραρε 247 φορές, θέτοντας τον πήχη πολύ ψηλά για όποιον παίκτη μακροημερεύει στη Γιουνάιτεντ, σε επίπεδα που δύσκολα θα καταφέρει κανείς να φτάσει στο μέλλον!

Το 1973, η FIFA του απένειμε μετάλλιο για την προσφορά του στο ποδόσφαιρο και η UEFA του έδωσε το βραβείο του «Ευ Αγωνίζεσθε»! Τον Ιούνιο του 1984, η Γιουνάιτεντ τον τίμησε, ορίζοντας τον διευθυντή της ομάδας και πρεσβευτή της, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2012, ενώ τιμήθηκε απ’ τη βασίλισσα της Αγγλίας με τον τιμητικό τίτλο του Σερ, τον Ιούνιο του 1994, για την προσφορά του στο αγγλικό ποδόσφαιρο, ενώ νωρίτερα δύο φορές είχε τιμηθεί με το μετάλλιο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας! Και βέβαια το 2002 περιλήφθηκε στο Football Hall of Fame. Το 2008 παρέλαβε το βραβείο «BBC Sports Personality of the Year Lifetime Achievement Award» για όσα κατάφερε στην καριέρα του! Τον Ιανουάριο του 2011, ψηφίστηκε ως ο 4ος Καλύτερος Ποδοσφαιριστής Όλων των Εποχών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μέσω τις ιστοσελίδας και του περιοδικού του συλλόγου! Καλύτεροι από εκείνον αναδείχθηκαν, κατά σειρά, ο Ράιαν Γκιγκς, ο Ερίκ Καντονά (Eric Cantona) και ο Τζορτζ Μπεστ! Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του Εθνικού Μουσείου Ποδοσφαίρου (Hall of Fame), για το οποίο έχει πει πως «δεν μπορώ να φανταστώ κάποιο καλύτερο μουσείο σε όλο τον κόσμο»! Δεν ξεχώριζε όμως μόνο για τα αθλητικά του επιτεύγματα, παρόλο που κατέκτησε ό,τι υπήρχε στο ποδόσφαιρο, ό,τι μπορούσε αυτό να του προσφέρει: τίτλους, προσωπικά ρεκόρ, δόξα με την εθνική ομάδα και Παγκόσμιο Τίτλο. Ο Τσάρλτον ξεχώριζε ως αθλητής για το ήθος του. Αποτελούσε υπόδειγμα συμπεριφοράς, χωρίς ποτέ να εμπλέκεται σε διαμάχες και κόντρες με διαιτητές, ενώ σεβόταν τους αντιπάλους του. Σύμφωνα με τους Άγγλους αθλητικογράφους της εποχής, η δημοτικότητα του, παρότι ο ίδιος ήταν τρομερά σεμνός, ήταν τέτοια που θα μπορούσε να θεωρηθεί από ορισμένους, ως ο διασημότερος Άγγλος εν ζωή! Για τους Βρετανούς είναι η πιο εμβληματική φυσιογνωμία στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου και η Μάντσεστερ τον τίμησε, δίνοντας στη νότια εξέδρα του «Ολντ Τράφορντ», τ’ όνομά του!

Ακόμα όμως κι αν καταφέρει κανείς να τον εκθρονίσει, μάλλον είναι αδύνατον να επαναλάβει όσα κατάφερε σε επίπεδο συμβολισμών και επιτυχιών. Μυθικός, νικητής και πρωταγωνιστής μιας απίστευτης ιστορίας, ο Μπόμπι Τσάρλτον είδε τους φίλους και συμπαίκτες του να ξεψυχούν, αφήνοντας την Γιουνάιτεντ του Ματ Μπάσμπι λειψή, στην πορεία της προς την κορυφή! Νοσηλεύτηκε, ξαναμπήκε στο γήπεδο και αποτέλεσε τον στυλοβάτη, τον συνδετικό κρίκο του «πριν» και του «μετά» μιας ομάδας που άφησε πίσω της ένα αληθινό δράμα και κατόρθωσε όλα εκείνα για τα οποία ήταν προορισμένη! Θα μνημονεύεται αιώνια από τους λάτρεις του ποδοσφαίρου για το κομψό, τεχνικό, γρήγορο, έξυπνο και καθαρό ποδόσφαιρο που έπαιξε! Είναι αδύνατο να μην ενδώσεις στην τέχνη και τη γοητεία, βλέποντας τα έργα αυτού του ποδοσφαιριστή που γοήτευσε τους πάντες για χρόνια, δίνοντας ποδοσφαιρικές παραστάσεις ισάξιες ελκυστικών αριστουργημάτων στο ποδοσφαιρικό του σπίτι, το «Ολντ Τράφορντ», αυτό που ο ίδιος (μετ)-ονόμασε αργότερα σε «Θέατρο των Ονείρων»!

Προσωπικές Διακρίσεις

  • Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς από την Ένωση Επαγγελματιών Δημοσιογράφων Αγγλίας: 1965/66
  • Καλύτερος Παίκτης Διοργάνωσης Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1966
  • Μέλος Ιδανικής 11άδας Διοργάνωσης Παγκοσμίου Κυπέλλου: 2x (1966, 1970)
  • Χρυσή Μπάλα – Καλύτερος Ποδοσφαιριστής στην Ευρώπη (France Football): 1966
  • Βραβείο Ένωσης Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών Αγγλίας: 1974
  • Βραβείο Επιτευγμάτων Καριέρας Ένωσης Επαγγελματιών Δημοσιογράφων Αγγλίας: 1989
  • Μέλος Ιδανικής 11άδας Παγκοσμίου Κυπέλλου 20ου Αιώνα: 1994
  • Ένας από τους 100 Θρύλους του Αγγλικού Ποδοσφαίρου: 1998
  • 18ος Καλύτερος Παίκτης του 20ου Αιώνα από το βραζιλιάνικο περιοδικό Placar: 1999
  • Μέλος του Hall of Fame του Αγγλικού Ποδοσφαίρου: 2002
  • Μέλος της λίστας των 125 Εν Ζωή Καλύτερων του Κόσμου, που συνέταξε το 2004 ο Πελέ για τα 100 Χρόνια της FIFA
  • Μέλος των Καλύτερων Ποδοσφαιριστών της 50ετίας στο Πλαίσιο του Χρυσού Ιωβιλαίου (50ετία) της UEFA: 2004
  • 33ος Καλύτερος Παίκτης στην Ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων από το περιοδικό Placar: 2006
  • Μέλος Ιδανικής 11άδας 100ετίας (1907 – 2007) της Football League
  • Βραβείο του BBC «Παγκόσμια Προσωπικότητα των Σπορ»: 2008
  • Ένας από τους 1000 Μεγαλύτερους Αθλητές του 20ου Αιώνα από τους Sunday Times: 2010
  • Βραβείο «Παγκόσμια Προσωπικότητα των Σπορ»: 2012
  • Βραβείο Laureus «Επιτευγμάτων Ζωής»: 2012

 Τιμές

  • Μέλος και παράσημο «Τάξεως Ευαγών Πράξεων της Βρετανικής Αυτοκρατορίας»: 1969
  • Μέλος και παράσημο «Διοικητής Τάξεως Ευαγών Πράξεων Βρετανικής Αυτοκρατορίας»: 1974
  • Ιππότης του Βρετανικού Στέμματος: 1994
  • Μέλος 4ης κλάσεως και παράσημο «Τάξεως του Ανατέλλοντος Ηλίου (Ιαπωνική τιμητική διάκριση): 2012

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: