Αρχική Σαντιλιάνα | Βλογημένος

Σαντιλιάνα | Βλογημένος

Ήταν ένας από τους καλύτερους κεντρικούς επιθετικούς στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, διακρινόμενος ιδιαίτερα για τις εξαιρετικές του κεφαλιές, δεδομένης της απίστευτης αλτικότητάς του. Μικρός το δέμας, αφού με το μόλις 1,75μ. ύψος του, δεν «γέμιζε» το μάτι των αντιπάλων αμυντικών, μέσα στη περιοχή όμως υπήρξε πραγματικός ταύρος και αλίμονο στη γραμμή άμυνας που θα τον υποτιμούσε! Εξαιρετικός στο ψηλό παιχνίδι, διέθετε πολύ γερά πόδια, όντας ιδιαίτερα ταχύς και μαχητικός, με εξαιρετική τεχνική και μοναδική αίσθηση του γκολ! Αξιοποιώντας στο έπακρο αυτά τα θαυμαστά προσόντα, ο Ισπανός Κάρλος Αλόνσο Γκονζάλες, που έμεινε περισσότερο γνωστός ως «Σαντιλιάνα» (ή Σαντιγιάνα) (Carlos Alonso González, «Santillana»), υπήρξε ένας από τους Σπουδαιότερους Στράικερ που ανέδειξε η ποδοσφαιρομάνα της Ιβηρικής! Ευρύτερα γνωστός για την επαγγελματική παρουσία του στη Ρεάλ Μαδρίτης, έγραψε ιστορία θεωρούμενος ευρέως ως ένας από τους Καλύτερους Επιθετικούς στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Γεννημένος στις 23 Αυγούστου του 1952, το παρατσούκλι του, με το οποίο και έμεινε στην ποδοσφαιρική ιστορία, είναι το όνομα της γενέτειράς του, της Σαντιγιάνα δελ Μαρ, μιας πόλης στη βορινή επαρχία της Καντάμπρια, κοντά στο Σανταντέρ! Γιος αρτοποιού, ξεκίνησε από τις Σατέλιτε και Μπαρέδα στη Γ’ Κατηγορία, μέχρι το 1970 που τον ανακάλυψε η μεγάλη ομάδα της περιοχής του, η Ρασίνγκ του Σανταντέρ, με τα χρώματα της οποίας πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας. Έμεινε για μόλις μία σεζόν στους «βερδιμπλάνκος», αναδεικνυόμενος μάλιστα Κορυφαίος σκόρερ στη Β’ κατηγορία, με 17 τέρματα σε 35 αγώνες, επίδοση που ουσιαστικά κέντρισε το ενδιαφέρον της Ρεάλ Μαδρίτης, οδηγώντας τους ανθρώπους της να επενδύσουν στο ταλέντο του και να κινηθούν για την απόκτησή του, το καλοκαίρι του 1971!

Σκοράροντας 10 γκολ σε 34 αγώνες στη πρώτη του σεζόν στη Μαδρίτη, καθώς η Ρεάλ στέφθηκε πρωταθλήτρια και για τις 17 σεζόν που ακολούθησαν, μέχρι το 1988 όταν και κρέμασε τα παπούτσια του, δεν φόρεσε τη φανέλα άλλης ομάδας, ενώ  η επίθεση της «Βασίλισσας», άρχιζε και τελείωνε από εκείνον, σφραγίζοντας με τη παρουσία του δύο διαφορετικές φουρνιές στην ιστορία των «Μερένγκες»! Στα χρόνια του στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» έπαιξε σε 461 παιχνίδια πρωταθλήματος και σημείωσε 186 γκολ, την 8η  Υψηλότερη Επίδοση Όλων Των Εποχών στην ισπανική κορυφαία κατηγορία! Οι ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ αναμετρήσεις που πήρε μέρος είναι 778, συμπεριλαμβανομένων φιλικών ή άλλης φύσης παιχνιδιών, ενώ τα ΕΠΙΣΗΜΑ παιχνίδια του με τη «Βασίλισσα» ανέρχονται σε 645, ένα ρεκόρ που στάθηκε μέχρι την περίοδο 1997/98, όταν τον ξεπέρασε ο Μανόλο Σαντσίς (Manuel Sanchis)! Σημείωσε ΣΥΝΟΛΙΚΑ 352 γκολ, εκ των οποίων τα 290 σε επίσημα παιχνίδια!  Όταν αποσύρθηκε, μόνο ο μυθικός Αλφρέντο Ντι Στέφανο (Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé) είχε πιο πολλά γκολ στη Ρεάλ από αυτόν! Το αξιοπερίεργο της πλούσιας καριέρας του, είναι αναμφίβολα ότι ουδέποτε αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Πριμέρα Ντιβιζιόν!

Πανηγύρισε στη Μαδρίτη, ούτε λίγο ούτε πολύ, 16 τρόπαια: 9 πρωταθλήματα (1971/72, 1974/75, 1975/76, 1977/78, 1978/79, 1979/80, 1985/86, 1986/87, 1987/88), 4 Κύπελλα (1973/74, 1974/75, 1979/80, 1981/82), το Λιγκ Καπ Ισπανίας του 1985, καθώς επίσης και δύο συνεχόμενα Κύπελλα ΟΥΕΦΑ, του 1984/85 (3-0 και 0-1 με τη ουγγρική Βιντεότον) και του 1985/86 (5-1 και 0-2 με τη γερμανική Κολωνία), σκοράροντας και στους δύο τελικούς της ευρωπαϊκής διοργάνωσης! Από πλευράς τίτλων, είναι ο 4ος  πιο Επιτυχημένος Παίκτης του συλλόγου μετά τους Πάκο Χέντο (Francisco “Paco” Gento López), Χοσέ Αντόνιο Καμάτσο (José Antonio Camacho Alfaro) και Αλφρέντο Ντι Στέφανο! Είχε και έναν χαμένο τελικό με 0-1 από την Λίβερπουλ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1981 και ακόμη έναν με 1-2 από την Αμπερντίν στο Κυπελλούχων του 1983! Έχοντας διατελέσει σε αρκετές περιπτώσεις αρχηγός της «Βασίλισσας», μετά από 12 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της περιόδου 1987/88, στις οποίες σκόραρε 4 φορές, αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο σε ηλικίας περίπου 36 ετών, βρίσκοντας δίχτυα στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του, στις 22 Μαΐου του 1988, στη νίκη με 2-1 επί της Βαγιαδολίδ. Με την Ρεάλ κατέκτησε 3 συνεχόμενους τίτλους στις τελευταίες 3 σεζόν του.

Αποτέλεσε, για μία δεκαετία (1975-1985), βασικό στέλεχος της Εθνικής Ισπανίας. Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του,  στις 17 Απριλίου του 1975, στην ισοπαλία 1-1 στη Μαδρίτη με τη Ρουμανία, για τα προκριματικά του Euro του 1976. Χρίσθηκε 56 φορές διεθνής και σκόραρε 15 τέρματα, εκπροσωπώντας τη «Φούρια Ρόχα» στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1978 στην Αργεντινή και του 1982 στη πατρίδα του, καθώς και σε τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, αυτό του 1976 φτάνοντας στους προημιτελικούς, του 1980 στα ιταλικά γήπεδα, αποτυγχάνοντας να προκριθεί στον δεύτερο γύρο και του 1984, φτάνοντας στον τελικό, όπου όμως η οικοδέσποινα Γαλλία νίκησε με 2-0, με τον παίκτη να πλησιάζει στο να σκοράρει με κεφαλιά που έσωσε ο (ισπανικής καταγωγής) Λουίς Φερνάντες (Luis Miguel Fernández Toledo) λίγο έξω από τη γραμμή. Στις 21 Δεκεμβρίου του 1983, κατά τη διάρκεια του προκριματικού για το Euro του 1984, εναντίον της Μάλτας, που η Ισπανία έπρεπε να κερδίσει με 11 γκολ για να προκριθεί εις βάρος της Ολλανδίας, πέτυχε χατ-τρικ στο Α’ ημίχρονο, σκοράροντας και ένα 4ο γκολ στο δεύτερο, στη τελική νίκη με 12-1, όπου μάλιστα ο πρώην διάδοχός του στη Ρεάλ Μαδρίτης, ο Ιπόλιτο Ρινκόν (Hipólito Rincón -τότε στη Ρεάλ Μπέτις), σκόραρε επίσης τέσσερις φορές!

Αργότερα στη ζωή του, απασχολήθηκε στον χώρο των επιχειρήσεων αθλητικής ένδυσης. Συχνά αγωνιζόταν με τους βετεράνους της, και συνεχίζει να παρακολουθεί φανατικά την “Ρεάλ του” όπως δηλώνει, ενώ δεν είναι και λίγες οι φορές που καλείται να σχολιάσει τα τεκταινόμενα στον χώρο του ποδοσφαίρου για λογαριασμό διαφόρων ραδιοτηλεοπτικών μέσων.

Προσωπικές Διακρίσεις

  • Πρώτος Σκόρερ Β’ Κατηγορίας Ισπανίας (Pichichi Trophy -Segunda División): 1970/71

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: