Αρχική Δείξε μου τις ακαδημίες σου να σου πω, ποιος είσαι .. (Michel Sablon )

Δείξε μου τις ακαδημίες σου να σου πω, ποιος είσαι .. (Michel Sablon )

Το ευρωπαϊκό διήμερο  αυτής της  εβδομάδας  ανήκει στο παρελθόν και είμαστε έτοιμοι για επιστροφή στα εντός συνόρων δρώμενα ,με το μήνυμα που πλανάται πάνω από τον ελληνικό ουρανό να είναι εκείνο της άμεσης αλλαγής φιλοσοφίας και νοοτροπίας .Για μια ακόμη φορά βγαίνοντας στην Ευρώπη  αποτύχαμε παταγωδώς όχι απλά να αποσπάσουμε ένα θετικό αποτέλεσμα αλλά και να κοιτάξουμε στα μάτια τους αντιπάλους μας . Οι δικαιολογίες που μπορεί κάθε φίλαθλος να βρει για την ομάδα του είναι αμέτρητες .

Ο ένας θα μιλήσει για απουσίες ,ο άλλος για την ΕΠΟ και ο τρίτος για το ελληνικό κατεστημένο που προσέφερε στον αντίπαλο τα εκατομμύρια του Champions  League  με αποτέλεσμα να ανοίξει η ψαλίδα. Κοινό σημείο ; Όλοι κοιτούν τον δέντρο και χάνουν το δάσος .Δεν βλέπουν ότι δεν υπάρχει παραγωγή γηγενών παιχτών ,οι ομάδες δεν επενδύουν στις ακαδημίες με αποτέλεσμα  να μην αναπτύσσονται με υγεία και αυτό να έχει άμεσο αντίκτυπο και στην Εθνική ομάδα η οποία ας μην γελιόμαστε βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με ομάδες, όπως η Αρμενία και η Εσθονία .Δεν είναι κατ΄ εμέ Εθνική  Μυκόνου όπως έχει χιλιοειπωθεί ,απλά δεν υπάρχει το  ταλέντο των προηγούμενων δεκαετιών. Αν με ρωτήσετε για την λύση το προβλήματος εκείνη ακούει στο όνομα Michel Sablon.

Ο Sablon υπήρξε ένας άσημος ποδοσφαιριστής της HO Merchtem τη δεκαετία του ’70 -μετά την ολοκλήρωση της καριέρας του βρέθηκε εμπορικός διευθυντής μιας εταιρείας εισαγωγών-εξαγωγών και παράλληλα προπονητής στις μικρές εθνικές ομάδες του Βελγίου. Το 1986, στο Μουντιάλ του Μεξικού, ήταν το δεξί χέρι του ομοσπονδιακού τεχνικού, Guy Thys, του ανθρώπου που οδήγησε τους «κόκκινους διαβόλους» ως τα ημιτελικά της διοργάνωσης. Παρά την αλλαγή προπονητή στον πάγκο τα επόμενα χρόνια, ο Sablon διατήρησε τη θέση του assistant τόσο στο Μουντιάλ του ’90 στην Ιταλία, όσο και σε εκείνο των Ηνωμένων Πολιτειών το ’94.

Η σημαντικότερη, βέβαια, συνεισφορά στο ποδόσφαιρο της χώρας του θα ερχόταν το 2001, λίγους μήνες μετά το καταστροφικό, για τους Βέλγους, Euro του 2000.Τοτε ο Sablon αναλαμβάνει τεχνικός διευθυντής της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας ,σε μια περίοδο μάλιστα που οι βέλγικες ομάδες είχαν υιοθετήσει ένα άκρως αμυντικογενές σύστημα, το αγγλικό 4-4-2. Η βέλγικη αυτή ποδοσφαιρική ιδιοφυία αναφωνόντας την φράση ¨οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια ¨΄ ξεκινά συνεργασία με 4 πανεπιστήμια με στόχο να ξεδιαλύνει το τοπίο των ακαδημιών .

Από τις παρατηρήσεις του προκύπτει ότι τα παιδιά έχουν μικρό χρονικό διάστημα στα πόδια τους την μπάλα με αποτέλεσμα να μην αναπτύσσονται οι ποδοσφαιρικές τους δεξιότητες.  Επίσης, πολλά εξ αυτών δεν μπορούσαν να ντριμπλάρουν, αλλά ούτε και να βγάλουν διαγώνιες πάσες. Συμπέρανε  πως δινόταν τεράστια σημασία στον αμυντικό προσανατολισμό με απώτερο σκοπό τη νίκη. Η αλλαγή κρίθηκε απαραίτητη όχι μόνο στην αλλαγή συστήματος αλλά και σε ολόκληρη την μέχρι τότε βέλγικη ποδοσφαιρική κουλτούρα.

Το 2006 καταλήγει ότι το ιδανικότερο σύστημα είναι εκείνο του 4-3-3, το οποίο επιτρέπει στους ποδοσφαιριστές να βγάλουν στο χορτάρι όλες τις ικανότητες τους. Το δύσκολο του εγχειρήματος ήταν να πειστούν οι μεγάλες ομάδες της χώρας κάτι που τελικά έγινε με αποτέλεσμα τα επόμενα χρόνια οι ακαδημίες της Άντερλεχτ ,Γκένκ και Σταντάρ να εξελιχθούν σε δεξαμενές παραγωγής παγκοσμίου κλάσης ποδοσφαιριστών .

Την ίδια στιγμή, η νέα προσπάθεια θα αποδεικνυόταν εξαιρετικά εξωστρεφής για τα παιδιά των μεταναστών – οι εθνικές ομάδες που αποτελούνταν κατά συντριπτικό ποσοστό από Βαλόνους και Φλαμανδούς σύντομα θα αποτελούσαν ανάμνηση. Δεν θα ήταν άτοπο να ισχυριστούμε ότι σήμερα η ραχοκοκαλιά της εθνικής αποτελείται  από ποδοσφαιριστές με ρίζες από Μάλι , Μαρόκο ,Μαυριτανία με κυριότερα παραδείγματα αυτά του Βίτσελ , Φελλαινί , Καράσκο , Λουκάκου. Η τελευταία μεταρρύθμιση ήταν υιοθετημένη από τα αμερικάνικα πρότυπα ,ιδρύοντας  αθλητικά σχολεία στα οποία  οι νέοι θα μπορούσαν να συνδυάσουν την εκπαίδευση με την αγάπη τους για το ποδόσφαιρο.

Υπάρχει όμως ο Έλληνας Michel Sablon ;  Και αν ναι,  θα έχει την δύναμη να επιβάλλει τις ιδέες του στα ελληνικά δρώμενα; Με τα τωρινά δεδομένα κάτι τέτοιο ακούγεται ως ουτοπικό σενάριο αλλά είναι η μόνη δραστική λύση ,αλλιώς το βαρέλι θα εξακολουθεί  να μην έχει πάτο . Άλλωστε όλοι κρινόμαστε από αυτά που έχουμε ή και δεν έχουμε πράξει .

 

Χρήστος Περαχωρίτης

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: