Αρχική Έλα φίλε, εσύ είσαι?? Καλησπέρα εγώ μιλάω? Το Κλεμμένο Smart της Σαλονίκης

Έλα φίλε, εσύ είσαι?? Καλησπέρα εγώ μιλάω? Το Κλεμμένο Smart της Σαλονίκης

Με αφορμή το σχόλιο ενός καλού ακροατή ο οποίος προχθές ευχαρίστησε στον αέρα της εκπομπής του τον Γιώργο Γεωργίου για την παρέα που του προσέφερε, εννοώντας φυσικά τη ραδιοφωνική συντροφιά καθώς επίσης και την γνωριμία του με κάποιους ακροατές. Πήρα λοιπόν την πρωτοβουλία να γράψω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με το ραδιόφωνο. Για το μέσο εκείνο το οποίο ανέκαθεν μας έδινε τη δυνατότητα να δημιουργούμε εικόνες, να φανταζόμαστε ανθρώπινους χαρακτήρες μέσα από τις διάφορες εκπομπές λόγου που υπάρχουν καθώς επίσης και να μας συντροφεύει μέσα στην καθημερινότητα με το δικό του μυστήριο.

Το ραδιόφωνο είναι η διαπαιδαγώγηση του έξυπνου ενώ η τηλεόραση του αμυαλου. Αγγίζει τους ανθρώπους σε ότι πιο ένδόψυχο έχουν. Πρόκειται για μία σχέση πρόσωπο με πρόσωπο, έναν ολόκληρο κόσμο άριστης επικοινωνίας ανάμεσα στον συγγραφέα εκφωνητή και τον ακροατή. Αυτή είναι η άμεση πλευρά του.θα μπορούσε να είναι το καλύτερο δυνατό μέσο επικοινωνίας της δημόσιας ζωής, ένα μεγάλο δίκτυο σωληνώσεων. Αντίθετα με την τηλεόραση η οποία μας αιχμαλωτίζει, αυτό μας μαγεύει. Είναι η πιο δημοφιλής εναλλακτική λύση για τους ανθρώπους που θέλουν να ενημερώνονται, να διασκεδάζουν και να επικοινωνούν.

Η ραδιοφωνία παγκοσμίως είναι πολιτισμός. Είναι καθημερινή ζώνη ενημέρωσης, διάδοση ιδεών, πνευματική σχέση και ηχητική μαγεία. Ο λόγος, ο ήχος, η τέχνη, το παντός είδους ακρόαμα, χάρη στα ερτζιανά κύματα που στον 20ο αιώνα ήταν η κυρίαρχη δύναμη επικοινωνίας, έφεραν σε άμεση προσέγγιση τον άνθρωπο ακροατή με την παγκόσμια κουλτούρα, τη μάθηση, τη γνώση, την ανταλλαγή απόψεων, την αναψυχή και την επαφή με άλλους ανθρώπους, προσφέροντας παράλληλα συντροφιά και παρηγοριά.

Στη χώρα μας στην Ελλάδα λειτουργούν πάνω από 1000 ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι περισσότεροι εκ των οποίων εκπέμπουν στην μπάντα των FM. Όλοι οι σταθμοί έχουν άδεια λειτουργίας ωστόσο πολλοί υποστηρίζουν πως η διαδικασία αδειοδότησης τους υπήρξε, όπως συμβαίνει πάντα στην ανοργάνωτη Ελληνική Πολιτεία, νόμιμα ασυνεπής.

Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί στη χώρα μας είναι ένα σχετικά σύγχρονο επάγγελμα με ηλικία λιγότερη των 30 ετών αφού η έκρηξη στα μ.μ.ε. αρχίζει μετά τις αρχές της δεκαετίας του 90.μέχρι τότε γίνονταν παραγωγοί κάποιοι εμπειρικά και μόνον όταν εργάζονταν στη δημόσια ραδιοφωνία.

Το παράδοξο είναι ότι η κατάσταση αυτή δεν έχει μεταβληθεί ιδιαίτερα αφού η εμπειρική γνώση εξακολουθεί και χαρακτηρίζει τη συντριπτική πλειοψηφία των παραγωγών και σήμερα. Συνήθως οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί είναι δημοσιογράφοι ωστόσο στην επαγγελματική άσκηση της ραδιοφωνικής παραγωγής συναντάμε και εργαζόμενους άλλων ειδικοτήτων και έτερο απασχολούμενους οι οποίοι καθώς είναι άριστοι χειριστές της γλώσσας είναι σε θέση να δημιουργούν υπέροχες εκπομπές ΛΌΓΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΊΑΣ με τους ακροατές οι οποίοι αυτοί επικοινωνούν σε πραγματικό χρόνο, κυρίως με τηλεφωνικές κλήσεις αλλά και μέσω ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Οι παρεμβαίνονταις, εάν το θέλουν,, μπορούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους, να αναπτύξουν τις απόψεις τους πάνω σε ζητήματα που τους προβληματίζουν ή σύμφωνα με τη θεματολογία ειδικών εκπομπών που καθορίζονται από τον παρουσιαστή.

Αυτός με την έναρξη της εκπομπής του προλογίζει μία θεματική ενότητα. Άλλοτε αθλητική, άλλοτε οικονομική και κάποιες φορές κοινωνική ή πολιτική, πάνω στην οποία ο κάθε ακροατής βάζει το δικό του θεμέλιο λίθο. Η αλήθεια δεν είναι μία έννοια μονόπλευρη αλλά πολυσχιδια απόψεων. Χτίζεται από την αλήθεια του Χρίστου, του Τάκη, του Γιάννη, την οπτική ματιά του Γιώργου και της Μαρίας αλλά και από την άποψη της Γιάννας της Λυδίας και της Κατερίνας.

Όλοι τους καταθέτουν πρόθυμα στον ραδιοφωνικό αέρα της εκπομπής τον πνευματικό τους οβολό. Τότε είναι που βγαίνει και η καλύτερη εκπομπή, χωρίς να είναι στημένη. Αυτή η ιεροτελεστία το να ετοιμάζει ο κάθε ακροατής ένα πρόχειρο κείμενο προκειμένου να το εκφωνήσει και να το μεταφέρει στον αέρα μέσω του τηλεφώνου του, είναι κάτι το μοναδικό, κάτι το ανεπανάληπτο. Εδώ όμως πρέπει να επισημάνουμε και τον ρόλο του παρουσιαστή ο οποίος οφείλει να προστατεύει τους ακροατές του από τον κανιβαλισμό συνακροατών τους, οι οποίοι ενδεχομένως και να διαφωνούν με ακρότητα μαζί τους. Πρέπει να είναι ένας ακριβοδίκαιος διαιτητής, μοιράζοντας ισομερώς τον χρόνο στο κοινό και τηρώντας ίσες αποστάσεις από αυτό.

Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου δίχως αυτό το παλαιό κατά τα άλλα τεχνολογικό επίτευγμα όπως είναι το ραδιοφωνάκι. Είναι απίστευτη παρέα για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, για ανθρώπους με οικονομικά προβλήματα, με βεβαρημένη υγεία, δίχως οικονομική και ψυχική ευρωστία, οι οποίοι όπως είναι λογικό καταφεύγουν στη συντροφιά του, εξαιτίας του ότι αδυνατούν να βγουν έξω.

Η ανάγκη τους να επικοινωνήσουν ραδιοφωνικά με τον εκάστοτε παραγωγό, εκφράζοντας τις απόψεις τους, είναι τεράστια. Αποτελεί το απαραίτητο οξυγόνο για τους ίδιους, δίνοντας υπόσταση στην κατά τα άλλα ανιαρή ζωή τους. Δεν είναι υπερβολικό εάν λέγαμε πως κάποιοι από αυτούς θα προτιμούσαν να μείνουν χωρίς φαγητό για μία ημέρα, παρά δίχως επικοινωνία με το ακροατήριο. Υπάρχουν φορές κατά τις οποίες οι ομιλίες των ακροατών λειτουργούν και ως νανούρισμα αφού πολλοί συνηθίζουν να κοιμούνται με το ραδιάκι στο προσκεφάλι τους. Σαν τη μητέρα η οποία παίρνει το βρέφος στην αγκαλιά της και μετέπειτα το παραδίδει στην αγκαλιά του Μορφέα για να κοιμηθεί.

Πραγματικά είναι απίστευτα όμορφος και μοναδικός ο τρόπος που επιλέγουμε να επικοινωνούμε πλέον μεταξύ μας. Χαίρομαι πού υπάρχει ακόμα το αυθεντικό ραδιοφωνάκι το οποίο αντέχει, δίχως να έχει χάσει το ρόλο του, και που δεν έχει λοξοδρομήσει από εκείνο που θέλει να δώσει στον ακροατή του, από τα μηνύματα που θέλει να του περάσει.

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες κάνοντας ραδιοφωνικό ζάπινγκ πέφτω επάνω σε εκπομπές οι οποίες δίνουν ΛΌΓΟ σε κάποιους ΓΝΩΣΤΟΎΣ-ΑΓΝΏΣΤΟΥΣ.
Γνωστοί με την έννοια ότι τους έχω ακούσει πολάκης, άλλοτε συμφωνώντας και άλλοτε διαφωνώντας με την άποψή τους, νιώθοντας όμως οικεία με τη φωνή τους, ακούγοντας την από τις διαφορές ραδιοφωνικές τους παρεμβάσεις. Ωστόσο μου είναι παντελώς άγνωστοι και μάλιστα οι περισσότεροι εξ αυτών μπορεί να διαμένουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από εμένα.

Για αυτό το λόγο λοιπόν παραμένει ξεχωριστή η σχέση μας με τον κόσμο που συνεχίζει να αγαπά το ραδιοφωνάκι, μέσα από το οποίο μπορούμε να ξεχνιόμαστε, να ενημερωνόμαστε, να αναπολούμε και πολύ δε περισσότερο ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΎΜΕ.

Και πού ξέρετε; Μπορεί μέσα από αυτού του είδους την επικοινωνία να προκύψουν και ΥΠΈΡΟΧΕΣ ΦΙΛΊΕΣ!

Τα λέγαμε κιόλας.

Το κλεμμένο smart της Σαλονίκης.

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: