Αρχική Euro 1992: Το (πρώιμο) Θαύμα της Δανίας | Βλογημένος

Euro 1992: Το (πρώιμο) Θαύμα της Δανίας | Βλογημένος

To Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1992 διοργανώθηκε από τη Σουηδία μεταξύ 10 και 26 Ιουνίου εκείνου του έτους και ήταν η 9η διοργάνωση της ιστορίας, που είχε αρκετές πρωτιές. Ήταν η πρώτη διεθνής (ηπειρωτική) διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε μετά την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την διάλυση του ανατολικού μπλοκ, γεγονότων που είχαν ως αποτέλεσμα την αλλαγή του Ευρωπαϊκού χάρτη. Συνέπεια αυτού, ήταν η συμμετοχή για πρώτη φορά της ενωμένης Γερμανίας και της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών, που εκπροσωπούσε την πρόσφατα διαλυμένη Σοβιετική Ένωση, αλλά και ο αποκλεισμός της Γιουγκοσλαβίας η οποία, έχοντας κερδίσει την συμμετοχή της, αποκλείστηκε λόγω του εμφυλίου πολέμου που μαινόταν στην χώρα! Την θέση της πήρε η Δανία που -εκπληκτικά- κατέκτησε το τρόπαιο νικώντας στον τελικό την Γερμανία με σκορ 2-0. Ήταν επίσης το πρώτο τουρνουά που τα ονόματα των παικτών εμφανίστηκαν στις φανέλες τους. Παράλληλα ήταν η τελευταία διοργάνωση με συμμετοχή οκτώ ομάδων, η τελευταία που η νίκη έδινε 2 βαθμούς και επίσης η τελευταία -από πλευράς κανονισμών- που επιτρεπόταν η επιστροφή της μπάλας με τα πόδια στον τερματοφύλακα! Εκτός από την ενωμένη Γερμανία και την Κ.Α.Κ, για πρώτη φορά συμμετείχαν στην κορυφαία ευρωπαϊκή διεθνή διοργάνωση η Σκωτία και η (διοργανώτρια) Σουηδία.

Στις 13 Νοεμβρίου του 1991, η Γιουγκοσλαβία και η Δανία ολοκλήρωναν τις υποχρεώσεις τους για τον 4ο προκριματικό όμιλο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που θα διεξαγόταν στα σουηδικά γήπεδα περίπου μισό χρόνο αργότερα, αμφότεροι με νίκες εναντίον της Αυστρίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, εκτός και εντός έδρας αντίστοιχα. Ολοκλήρωσαν τον «περίπατο» που έκαναν με διαφορά ενός πόντου υπέρ των Γιουγκοσλάβων (14 έναντι 13, η νίκη έδινε τότε 2 βαθμούς), αφού ουσιαστικά οι Δανοί «πλήρωσαν» την ισοπαλία 1-1 που έφεραν με την Βόρεια Ιρλανδία στις 17 Οκτωβρίου του 1990 στο Μπέλφαστ, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι και οι δυο τους κέρδισαν ο ένας τον άλλο εκτός έδρας! Αυτά συνέβησαν ΜΕΣΑ στα γήπεδα γιατί έξω απ’ αυτά ήταν σε εξέλιξη το σημαντικότερο μεταπολεμικό γεγονός του 20ου αιώνα: Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και της σφαίρας των χωρών επιρροής της, γνωστή σαν «Ανατολικό Μπλοκ»! Και όπως είναι γνωστό, οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις τις περισσότερες φορές έχουν αντίκτυπο και στο ποδόσφαιρο!

Η διάλυση λοιπόν του βασικού παράγοντα (της Σοβιετικής Ένωσης δηλ.) αυτού του Ανατολικού Μπλοκ στις αρχές της δεκαετίας του ’90, προκάλεσε μια αλληλουχία εξελίξεων που συμπαρέσυρε πολλές από τις χώρες που αυτή είχε επιρροή σε ένα κυκεώνα εθνικιστικών συγκρούσεων. Κι αν για την (πρώην) Τσεχο-σλοβακία τα πράγματα αργότερα οδηγήθηκαν σ’ ένα πολιτισμένο «Βελούδινο Διαζύγιο», για την μεγαλύτερη -τότε- χώρα των Βαλκανίων, την Γιουγκοσλαβία, τα πράγματα οδήγησαν σε μια εξαιρετικά βίαιη διάσπαση και έναν αιματηρό εμφύλιο! Γεγονός είναι ότι μετά τον θάνατο του ανθρώπου που κατάφερνε να κρατά ενωμένη τη χώρα, του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο (Josip Broz Tito) τον Μάιο του 1980, είχαν αρχίσει να σημειώνονται οι πρώτες θρησκευτικές και εθνικιστικές συγκρούσεις που κορυφώθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 με τις αυτονομιστικές τάσεις των Ομόσπονδων Δημοκρατιών και την εμφάνιση εθνικιστικών κομμάτων, που τελικά οδήγησαν στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991, με την απόσχιση μέσω πολεμικών συγκρούσεων των Σλοβένων και των Κροατών κυρίως, αλλά και τον πόλεμο της Βοσνίας, το 1992, την πιο βρώμικη και βίαιη εθνικο-θρησκευτική σύγκρουση στην μεταπολεμική Ευρώπη!

Η τελευταία φορά που η ενωμένη Γιουγκοσλαβία εμφανίστηκε σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης, ήταν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, όπου υπό τον Ίβιτσα Όσιμ (Ivan “Ivica” Osim) αποκλείστηκαν στους Προημιτελικούς, στα πέναλτι από την φιναλίστ Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα (Diego Armando Maradona). Τώρα και πάλι υπό την καθοδήγηση του Όσιμ, μια από τις πιο ταλαντούχες ομάδες Όλων των Εποχών, με τους Ιλίγια Ναϊντόσκι (Ilija Najdoski), Βλάντιμιρ Γιούγκοβιτς (Vladimir Jugović), Ντέγιαν Σαβίσεβιτς (Dejan Savićević), Πρέτραγκ Μιγιάτοβιτς (Predrag Mijatović), Ντράγκαν Στόικοβιτς (Dragan Stojković) και Σίνισα Μιχαΐλοβιτς (Siniša Mihajlović) που κοσμούσαν την ομάδα, έστω χωρίς τους Σλοβένους και τους Κροάτες, πήραν την πρόκριση για το 9ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ΑΛΛΑ με βάση το «Ψήφισμα 757» του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών της 30ης Μαΐου, που τέθηκε σε ισχύ την επομένη, η ΟΥΕΦΑ αποφάσισε να αποκλείσει τους Γιουγκοσλάβους και να καλέσει στη θέση τους τους επιλαχόντες του Ομίλου, Δανούς! Ο «αστικός μύθος» λέει ότι οι «Δανοί μαζεύτηκαν τελευταία στιγμή από τις παραλίες», όπου έκαναν τις διακοπές τους, ΑΛΛΑ, η αλήθεια είναι κομματάκι διαφορετική! Άλλωστε, γι’ αυτό υπάρχουν οι αστικοί μύθοι! Για να κάνουν ακόμα πιο γοητευτική την ιστορία.  Κι όπως λέει και ο σοφός λαός, «μην αφήνεις μία (ασήμαντη;) λεπτομέρεια να χαλάσει μία όμορφη ιστορία». Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι ο εθνικός εκλέκτοράς τους, ο Ρίτσαρντ Μέλερ-Νίλσεν (Richard Møller-Nielsen) με ένα τηλεφώνημα του στυλ… «Αφήστε τις παραλίες και γυρίστε πίσω! Μαζευόμαστε, παίζουμε!», συγκέντρωσε άρον-άρον την αποστολή και εμφανίστηκε στα σουηδικά γήπεδα για να παίξει στο τουρνουά του ’92! Και ότι όχι μόνο πήγαν, αλλά το κατέκτησαν κιόλας! Ας μην το χαλάσουμε -τόσο- εμείς λοιπόν!

Το γεγονός είναι πως οι Δανοί ενημερώθηκαν επίσημα για τη συμμετοχή τους μόλις δέκα ημέρες πριν από την έναρξη της διοργάνωσης, την ημέρα που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ πήρε την Απόφαση. Όμως, είναι επίσης γεγονός πως είχαν ενημερωθεί αρμοδίως από την ΟΥΕΦΑ, ήταν προϊδεασμένοι για την απόφαση της και είχαν ήδη αρχίσει μίνι προετοιμασία για να είναι έτοιμοι για παν ενδεχόμενο! Πρόλαβαν μάλιστα να -κανονίσουν σε τέτοιο επίπεδο!- παίξουν κι ένα φιλικό με την Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών (η πρώην Σοβιετική Ένωση) στις 3 Ιουνίου του 1992 στο Μπρόντμπι, παρατάσσοντας βασική 11άδα! Όλα τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν ακυρώνουν το σπουδαίο επίτευγμά τους! Εκείνη η πορεία των Δανών δεν ήταν τυχαία. Όλα είχαν ξεκινήσει ουσιαστικά στα τέλη των 70s, αρχές των 80s, όταν ο Γερμανός -τότε- εθνικός προπονητής τους, ο Σεπ Πιόντεκ (Josef Emanuel Hubertus “Sepp” Piontek) είχε δημιουργήσει μια αξιοθαύμαστη ομάδα με πρωταγωνιστές τους Πρέμπεν Έλκιαερ-Λάρσεν (Preben Elkjær Larsen), Άλαν Σίμονσεν (Allan Rodenkam Simonsen), Σόρεν Λέρμπι (Søren Lerby), Μόρτεν (Morten Per Olsen) και Γιέσπερ Όλσεν (Jesper Olsen) που πειθαρχικά και τακτικά άγγιζε το τέλειο, παίζοντας ένα ελεύθερο ποδόσφαιρο, πολύ κοντά στο «Ολοκληρωτικό Ποδόσφαιρο» των Ολλανδών των 70s, αποσπώντας ιδιαίτερα εγκωμιαστικά σχόλια από τους αντιπάλους τους, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση του Σερ Μπόμπι Ρόμπσον (Robert William “Bobby” Robson), του Άγγλου εκλέκτορα, αντιπάλου τους το 1983 για το Euro του 1984. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1988, παρόλο που δεν κατάφεραν να κερδίσουν βαθμό σε όμιλο με Δυτικο-Γερμανούς, Ιταλούς και Ισπανούς, εντυπωσίασαν με την απόδοσή τους και το ταλέντο τους.

Τώρα όμως, το 1992, πέραν της «αποτυχίας πρόκρισης» από τα προκριματικά, υπήρχαν και κάποια άλλα προβλήματα που έπρεπε ν’ αντιμετωπιστούν. Είχε ξεσπάσει πόλεμος του προπονητή Ρίτσαρντ Μέλερ-Νίλσεν με τον Καλύτερο Δανό της ποδοσφαιρικής ιστορίας και αστέρα της ομάδας, τον Μίκαελ Λάουντρουπ (Michael Laudrup) που αντιδρούσε στον συντηρητικό τρόπο ανάπτυξης της ομάδας! Ήταν μετά την εντός έδρας ήττα με 0-2 από τη Γιουγκοσλαβία, όταν διαφώνησε ανοιχτά με την τακτική του προπονητή του, εκστομίζοντας το περίφημο «ή αυτός ή εγώ!». Μια βιαστική απόφαση, καθώς ότι ακολούθησε μετά ήταν ιστορικό! Μαζί του συμφώνησαν (προσωρινά όπως αποδείχτηκε) και ο αδελφός του, ο Μπρίαν Λάουντρουπ (Brian Laudrup), αλλά και ο Γιαν Μέλμπι (Jan Mølby) που τελείωσε τότε τη διεθνή του καριέρα! Οι Ομοσπονδία αλλά και ο προπονητής, δεν πανικοβλήθηκαν! Παρ’ όλο που -γενικά- ΔΕΝ ήταν στο επίπεδο των υπολοίπων (σε καμία περίπτωση ανέτοιμοι όμως), είχαν προλάβει να παίξουν έναν φιλικό αγώνα (ισοπαλία 1-1) απέναντι στην ΚΑΚ/πρώηνΕΣΣΔ όπως είπαμε, ενώ αρκετά σημαντικό ήταν ότι πέραν των αστέρων που έκαναν καριέρα στο εξωτερικό, όπως ο Πέτερ Σμάιχελ (Peter Schmeichel), ο Λαρς Όλσεν (Lars Olsen) και ο Τζον Γιένσεν (John Jensen), υπήρχε μια πληθώρα βασικών παικτών, που έπαιζαν ή είχανε παίξει την προηγούμενη χρονιά στην Μπρόντμπι, έχοντας φτάσει μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ!

«Είχα σχεδιάσει να βάλω μια καινούργια κουζίνα στο σπίτι, αλλά κληθήκαμε ξαφνικά να παίξουμε στη Σουηδία. Νομίζω πως πλέον η κουζίνα πρέπει να έχει εγκατασταθεί, αφού η σύζυγός μου προσέλαβε έναν επαγγελματία διακοσμητή για να το κάνει»…

ο Δανός προπονητής Ρίτσαρντ Μέλερ-Νίλσεν.

Η Δανία τοποθετήθηκε στον πρώτο όμιλο μαζί με τη διοργανώτρια Σουηδία, την Αγγλία και τη Γαλλία. Όλοι περίμεναν ότι οι δύο τελευταίες θα έπαιρναν την πρόκριση για τα ημιτελικά, ωστόσο αυτές απέτυχαν παταγωδώς αφού ΔΕΝ κατάφεραν να νικήσουν κανένα παιχνίδι! Στη πρεμιέρα, η Σουηδία ήλθε ισόπαλη 1-1 με τη Γαλλία των Ερίκ Καντονά (Eric Cantona), Ντιντιέ Ντεσάν (Didier Deschamps) και Λοράν Μπλαν (Laurent Blanc), που στα προκριματικά είχε κάνει 8 νίκες σε ισάριθμους αγώνες! Μάλιστα, οι «τρικολόρ», που είχαν προπονητή τον Μισέλ Πλατινί (Michel Platini), ήταν ευχαριστημένοι με το βαθμό, αφού οι διοργανωτές είχαν δοκάρι για να πάρουν τη νίκη! Ισόπαλο χωρίς σκορ έληξε και το παιχνίδι της Δανίας με την Αγγλία κι έτσι όλοι είχαν από έναν βαθμό μετά την ολοκλήρωση της πρώτης αγωνιστικής. Τα πράγματα έγιναν πιο ξεκάθαρα τη δεύτερη αγωνιστική, με την Σουηδία να νικά με 1-0 την Δανία χάρη σε γκολ του Τόμας Μπρολίν (Tomas Brolin) και τους Άγγλους να μένουν στο 0-0 με την Γαλλία. Τελικά τα δύο εισιτήρια για τα ημιτελικά πήγαν στους Σκανδιναβούς, αφού η Σουηδία κέρδισε με ανατροπή (2-1) την Αγγλία, στο τελευταίο παιχνίδι του Γκάρι Λίνεκερ (Gary Lineker) με το εθνόσημο, τερματίζοντας στην 1η θέση του ομίλου, ενώ η Δανία έκανε την πρώτη μεγάλη έκπληξη, αφήνοντας εκτός το φαβορί Γαλλία! Το γκολ του Ζαν-Πιερ Παπέν (Jean-Pierre Papin) στο 60ο λεπτό ισοφάρισε -προσωρινά- αυτό του Χένρικ Λάρσεν (Henrik Larsen) από το 8’ και ενώ οι «τρικολόρ» πίεζαν για το δεύτερο γκολ, στο 78’ η «χρυσή» αλλαγή του Νίλσεν, ο Λαρς Έλστρουπ (Lars Elstrup), διαμόρφωσε το τελικό 2-1 υπέρ της Δανίας, στέλνοντας τους Σκανδιναβούς στα ημιτελικά.

Στον 2ο  όμιλο, η -τότε- Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ολλανδία ήταν μαζί με τη Γερμανία, τη Σκωτία και την ΚΑΚ. Στη πρεμιέρα, οι Ολλανδοί απέναντι στην (για πρώτη φορά στην ιστορία της σε τελική φάση Euro) Σκωτία, επιβλήθηκαν δύσκολα με 1-0 χάρη σε μια προβολή του Ντένις Mπέργκαμπ (Dennis Bergkamp) στο 77ο λεπτό. Στο άλλο παιχνίδι, η -τότε- Παγκόσμια Πρωταθλήτρια –και ενωμένη πλέον– Γερμανία του Μπέρτι Φογκτς (Berti Vogts), ΧΩΡΙΣ τον τραυματία Λόταρ Ματέους (Lothar Herbert Matthäus) στην αποστολή, δυσκολεύτηκε απέναντι στην αμυντικά προσηλωμένη ΚΑΚ και κατάφερε να γλιτώσει τη παρτίδα στο 90ο λεπτό, ισοφαρίζοντας σε 1-1 με φάουλ-γκολ του Τόμας Χέσλερ (Thomas Häßler) το πέναλτι-γκολ του Ιγκόρ Ντομπροβόλσκι (Igor Dobrovolski) από το 64’, ενώ έχασε και τον Ρούντι Φέλερ (Rudi Völler) για το υπόλοιπο τουρνουά αφού έσπασε το χέρι του στο φινάλε του πρώτου ημιχρόνου! Η ίδια αμυντική τακτική της ΚΑΚ, κράτησε στο 0-0 τους Ολλανδούς, που δεν κατάφεραν να παραβιάζουν την εστία του εξαιρετικού Ντμίτρι Χάριν (Dmitri Kharine). Στον άλλο αγώνα, οι Γερμανοί νίκησαν με 2-0 τους Σκωτσέζους που (πλέον) αποκλείστηκαν. Την τελευταία αγωνιστική, Ολλανδοί και Γερμανοί αναμετρήθηκαν για την κορυφή του ομίλου, με τους «Οράνιε» να επικρατούν με 3-1, αλλά τελικά οι Γερμανοί να παίρνουν την πρόκριση αφού στο άλλο ματς, η ΚΑΚ γνώρισε ήττα-σοκ με 0-3 από την Σκωτία!

Στον πρώτο ημιτελικό, η Γερμανία αντιμετώπισε την Σουηδία. Ένα φάουλ του Χέσλερ στο 11ο λεπτό και ένα δεύτερο γκολ στο 59’ από τον Καρλ-Χάιντς Ρίντλε (Karl-Heinz Riedle), έδωσαν ένα εύκολο προβάδισμα στα «Πάντσερ». Ωστόσο, πέντε λεπτά αργότερα, ο Τόμας Μπρολίν με πέναλτι μείωσε σε 2-1, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των διοργανωτών. Οι Γερμανοί βρήκαν και πάλι τη λύση ύστερα απ’ ένα δεύτερο τέρμα του Καρλ-Χάιντς Ρίντλε στο 88’ κι μόλις ένα λεπτό αργότερα, ο Κένετ Άντερσον (Kennet Andersson) μείωσε στο τελικό 3-2, που επέτρεψε στην Γερμανία να προκριθεί σε ευρωπαϊκό τελικό για 4η φορά στις τελευταίες έξι διοργανώσεις!

Στον δεύτερο ημιτελικό, η Ολλανδία αντιμετώπισε την Δανία, «μπαίνοντας» στον αγώνα ως το ακλόνητο φαβορί. Ωστόσο, μόλις στο 5’ ο Χένρικ Λάρσεν έβαλε μπροστά στο σκορ τους «Βίκινγκς». Οι Ολλανδοί απάντησαν στο 23’ με τον Ντένις Μπέργκαμπ, όμως δέκα λεπτά αργότερα, ο Λάρσεν έβαλε ξανά μπροστά με 2-1 τους Δανούς που κατάφερναν να διαχειρίζονται θαυμάσια το υπέρ τους προβάδισμα, όμως, ο σοβαρός τραυματισμός του μέσου Χένρικ Άντερσεν (Henrik Andersen) στο 70’ (που του κόστισε απουσία για σχεδόν ένα χρόνο) τους επηρέασε σε τέτοιο βαθμό που τέσσερα λεπτά πριν τη λήξη ο Φρανκ Ράικαρντ (Frank Rijkaard) σκόραρε, ισοφαρίζοντας σε 2-2. Την άγονη παράταση ακολούθησε η διαδικασία των πέναλτι, εκεί που οι Δανοί ευστόχησαν και στα πέντε πέναλτι, εν αντιθέσει με τον Μάρκο Φαν Μπάστεν (Marco van Basten), ο οποίος δεν κατάφερε να νικήσει τον Πέτερ Σμάιχελ στέλνοντας τη Δανία στον τελικό, «αποκαθηλώνοντας» τους Ολλανδούς, στερώντας τους την ευκαιρία να επαναλάβουν μια πιθανή νίκη που αυτή τη φορά θα συνδυαζόταν και από τη κατάκτηση του τροπαίου απέναντι στην Γερμανία!

Ο τελικός έγινε στις 26 Ιουνίου στο Γκέτεμποργκ και στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο είχε μεγάλη πρωταγωνίστρια την Γερμανία. Ο Σμάιχελ, κράτησε το 0-0 και στο 18’ η Δανοί κατάφεραν να πάρουν το προβάδισμα κόντρα στη ροή με σουτ-βολίδα του Τζον Γιένσεν. Ο «Μεγάλος Δανός» συνέχισε να υψώνει ένα αδιαπέραστο τείχος μπροστά από την εστία του, αποκρούοντας τις προσπάθειες των Γιούργκεν Κλίνσμαν (Jürgen Klinsmann) και Στέφαν Έφενμπεργκ (Stefan Effenberg), συνεπικουρούμενος από τις προσπάθειες των αμυντικών του, ειδικά σε μια περίπτωση καταλυτική στην επανάληψη, αφού ο Κεντ Νίλσεν (Kent Nielsen) απομάκρυνε σχεδόν στη γραμμή τη μπάλα μετά από σέντρα του Κλίνσμαν. Για να φτάσουμε στο 78’ όταν ήρθε η χαριστική βολή από τον Κιμ Βίλφορτ (Kim Vilfort) που μ’ ένα ξαφνικό σουτ, έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα της γερμανικής εστίας, διαμορφώνοντας το τελικό 2-0. Ο Βίλφορτ, ήταν από τους πρωταγωνιστές στη διοργάνωση, παρότι πηγαινοέρχονταν στην Κοπεγχάγη για να βλέπει την 7χρονη κορούλα του που έπασχε από λευχαιμία! Ο ίδιος ήταν στο νοσοκομείο όταν η Δανία αντιμετώπισε την Γαλλία στη φάση των ομίλων και η οικογένεια του τον έπεισε να επιστρέψει στην Σουηδία για να ενισχύσει την ομάδα του στα νοκ-άουτ, αφού η μικρούλα «έδειξε» ότι ανταποκρινόταν στη θεραπεία της! Δυστυχώς, λίγες εβδομάδες μετά τον τελικό, η μικρή Λίνε έχασε τη μάχη για τη ζωή! Είχε προλάβει όμως να δει τον πατέρα της πρωταθλητή Ευρώπης και παράλληλα ήρωα του μεγάλου τελικού. «Δεν θα τα καταφέρναμε στην παράταση. Σε κάθε επίθεση η Γερμανία ήταν έτοιμη να σκοράρει, αλλά ο Κιμ τούς αποτελείωσε», είχε πει ο Μπρίαν Λάουντρουπ για το γκολ του Βίλφορτ!

«Δεν θυμάμαι να είχαμε ποτέ πριν το 1992 κάποιο σπουδαίο αποτέλεσμα ως ομάδα. Δεν είχαμε την ποδοσφαιρική νοοτροπία που θα μας έσπρωχνε σε μια μεγάλη επιτυχία. Ήταν ένας απροσδόκητος θρίαμβος. Καταλάβαμε τη είχε συμβεί στη φιέστα που στήθηκε στο δημαρχείο της Κοπεγχάγης. Ήταν πραγματικά κάτι απίστευτο. Βλέποντας τους πανηγυρισμούς, ήταν η στιγμή που είπα: “Ω Θεέ μου, πραγματικά τα καταφέραμε, δεν είναι ένα όνειρο”»

Πέτερ Σμάιχελ.

«Δεν είχαμε τους καλύτερους παίκτες, αλλά σίγουρα είχαμε την καλύτερη ομάδα», έχει δηλώσει στο «BBC» ο Βίλφορτ για το επίτευγμα της Δανίας. «Παίζαμε χωρίς άγχος γιατί θεωρούσαμε ότι θα γυρνούσαμε νωρίς στα σπίτια μας. Δεν μπορούσαμε να αποτύχουμε γιατί ακόμα και εάν γνωρίζαμε τρεις ήττες με 5-0, δεν θα πείραζε κανέναν. Δέκα παίκτες της ομάδας είτε έπαιζαν στην Μπρόντμπι, είτε είχαν περάσει από την ομάδα. Ένα χρόνο πριν, η Μπρόντμπι είχε φτάσει μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΈΦΑ. Επίσης, αρκετοί παίκτες έπαιζαν μαζί στην Εθνική Ελπίδων και στην Ολυμπιακή ομάδα», ανέφερε ο Βίλφορτ, που παρά το προσωπικό του δράμα, ενίσχυσε την Δανία μέχρι το τέλος του τουρνουά.  Για πρώτη φορά είδαμε τότε το σύστημα με τους τέσσερις στην άμυνα. Τα χαρακτηριστικά της Δανίας τότε είχαν ομοιότητες με την Ελλάδα του Ρεχάγκελ: μηδενική φαντασία, θέαμα που προκαλούσε αποστροφή και σαδιστική αποτελεσματικότητα σε όποια ευκαιρία δημιουργούνταν! Ήταν η Δανία του Πέτερ Σμάιχελ, του Λαρς Όλσεν, του Μπρίαν Λάουντρουπ και του τοπ σκόρερ Χένρικ Λάρσεν (μαζί με Ρίντλε, Μπέργκαμπ και Μπρόλιν) με μια εβδομάδα προετοιμασίας που κατέκτησε το τρόπαιο παίζοντας μόλις 5 αγώνες μεν, αλλά αντιμετώπισε πολύ πιο έτοιμες ομάδες από αυτή!

Και που έδειξε το δρόμο για ένα ΑΣΥΓΚΡΙΤΑ Μεγαλύτερο Θαύμα, 12 χρόνια αργότερα!…

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: