Αρχική Ευγενής άμιλλα και ελληνικό ποδόσφαιρο….. No Diggity

Ευγενής άμιλλα και ελληνικό ποδόσφαιρο….. No Diggity

Ευγενής  άμιλλα :παράγοντας προόδου η προσπάθεια για υπεροχή ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα πρόσωπα που επιδιώκουν το ίδιο αποτέλεσμα και ιδίως που διεκδικούν την πρώτη θέση με κίνητρα κυρίως ηθικά και  συναγωνισμού μεταξύ μαθητών / αθλητών.

Βλέποντας στο λεξικό την ερμηνεία της έκφρασης ευγενής άμιλλα, σε συνδυασμό με την Ελληνική πραγματικότητα στο αγαπημένο μας άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο, δεν μπορώ να μην αισθανθώ μία απέραντη απογοήτευση.

Οι ανακοινώσεις μεσοβδόμαδα μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων του ελληνικού ποδοσφαίρου (μεγάλους κατά όνομα και όχι σε νοοτροπία ) και σε σχέση και με τις χθεσινές ανακοινώσεις μεταξύ και των μικρών του ποδοσφαίρου…..

Αλλά κυρίως και μετά από την χθεσινή τηλεοπτική αθλητικη εκπομπή συγκεκριμένου καναλιού (όπου χαρακτηριστικά αναφέρθηκε ότι μοναδική λύση για το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται ένα grexit διάρκειας 4 έως 5 ετών, με χαρακτηριστική μάλιστα έκφραση “πρέπει να κλείσουμε το μαγαζί”)…. Μου δημιουργήθηκε η ανάγκη αυτού του άρθρου, και συγχρόνως με έκαναν να αισθανθώ μία τεράστια αηδία για το μονοπάτι που οδηγείται ολόκληρο το οικοδόμημα του ποδοσφαίρου στη χώρα μας.

Διότι αν θες πραγματικά να είσαι μεγάλος, πρέπει να έχεις πραγματικά μέσα σου την έννοια της ευγενούς άμιλλας, την αίσθηση ευθύνης απέναντι στις νέες γενιές αυτού του τόπου, αλλά κυρίως να κατανοείς τη δυναμική του συγκεκριμένου αθλήματος απέναντι στη διαμόρφωση και στην εκπαίδευση των επόμενων γενεών.

Ειλικρινά  κατανοεί κάνεις που οδηγούν αυτές οι επικοινωνιακές λογικές ανάμεσα στους “μεγάλους”, και τι καταστροφικές συνέπειες έχουνε για ολόκληρη τη χώρα??

Σας παραθέτω πιο κάτω μία μεγάλη αλήθεια από τον Πλάτωνα:

“Όταν ο άνθρωπος πάρει σωστή εκπαίδευση γίνεται θεϊκό και πολύ ήμερο ζώο. Όταν όμως δεν ανατραφεί αρκετά και κατάλληλα γίνεται το πιο άγριο που γέννησε η φύση”

Είναι άξιο απορίας πραγματικά η εκπαίδευση που  μας προσφέρουν καθημερινά στην αθλητική μας ενημέρωση (εκπαίδευση) και οι τέσσερις “μεγάλοι”

Μου έρχονται  στο μυαλό αυτή τη στιγμή τα λόγια του αείμνηστου  Κωνσταντίνου Καβάφη:

“Ας μάθουμε επιτέλους στους ανθρώπους να σκέφτονται…. και όχι τι να σκέφτονται”

Αλήθεια αυτός ο καθημερινος εξωαγωνιστικός ανταγωνισμός από όλα τα επικοινωνιακά μέσα που διαθέτει ο κάθε σύλλογος, δεν οδηγεί μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας σε έναν τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς αντίθετο με την έννοια της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού???

Διότι όταν καθημερινά σου δημιουργείται η αίσθηση της δύναμης του ισχυρού της ανυπαρξίας του νόμου και της τιμωρίας (όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο μου ο νόμος και η τιμωρία είναι βασικά χαρακτηριστικά της αληθινής δημοκρατίας) και της παντελούς έλλειψης αξιοκρατίας και υγιούς ανταγωνισμού, με σωστές διαδικασίες και λειτουργικούς μηχανισμούς, τι τρόπο σκέψης και τι νοοτροπία δημιουργείται στις επόμενες γενιές??

Και ουσιαστικά μιλάω για το μέλλον αυτής της χώρας που αντιπροσωπεύουν αυτές οι γενιές……. Μήπως τελικά αυτοί  οι λεγόμενοι “μεγάλοι” είναι τόσο μα τόσο μικροί??

Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πώς τοσο  πετυχημένοι άνθρωποι στην προσωπική τους ζωή και στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία, φέρονται καθοδηγούν και αποφασίζουν με τόσο ανάρμοστο τρόπο απέναντι στην ευθύνη τους σε ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία μέσα από το πόστο που κατέχουν στο άθλημα. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι το ποδόσφαιρο είναι το ” οπιο του λαού”, είναι το μοναδικό άθλημα βάσει της δημοφιλίας του που πραγματικά καθοδηγεί τις “μάζες”.

Μην ξεχνάμε άλλωστε στη μεγαλύτερη διοργάνωση του αθλήματος αυτού που είναι το παγκόσμιο κύπελλο, πόσο πραγματικά η πολιτική προπαγάνδα και προβοκάτσια εξυπηρετείτο  μέσα από την οργάνωση και λειτουργία αυτού του αθλήματος, αποδεικνύοντας  έμπρακτα και ουσιαστικά την επιρροή που έχει στην κατεύθυνση της “μάζας”.


Δεν μπορώ παρά να αναφέρω αυτή τη στιγμή την απάντηση του Αϊνστάιν όταν του θέσανε το ερώτημα για το ποια είναι η ταχύτητα του ήχου:

“Δεν κουβαλάω τέτοιες πληροφορίες στο μυαλό μου, γιατί είναι άμεσα διαθέσιμες στα βιβλία. Η αξία της μόρφωσης δεν βρίσκεται στο να μαθαίνεις πολλά δεδομένα αλλά στην εκπαίδευση του μυαλού να σκέφτεται”.

Όπως επίσης και σε ένα γνωμικό του ιδίου  που έλεγε το εξής: “Μάθε από το παρελθόν, ζήσε το παρόν, ελπίζω στο μέλλον”.

Μήπως τελικά ο Αϊνστάιν με αυτά που μας λέει μας δείχνει την πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου???

Μήπως αποδεικνύεται με τι τρόπο μας κάνουν να σκεφτόμαστε όλοι αυτοί οι παράγοντες καθημερινά??

Μήπως η γνώση του παρελθόντος σε σχέση με τα γεγονότα που συνέβησαν στο άθλημα, σε σχέση με το παρόν, είναι άξια Ελπίδας για το μέλλον???

Μήπως τελικά όλη αυτή η βαρβαρότητα που διακατέχει την επικοινωνία αυτών των  “μικρών” σωματείων, ο κανιβαλισμός της έκφρασης και της άποψης που εκφράζουν αυτά τα “μικρά” σωματεία, οδηγούν στον απόλυτο εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως ακριβώς έχει εκφράσει και ο αθάνατος Ελύτης??

“Είναι η βαρβαρότητα. Την βλέπω να έρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωση του”.

Διότι πραγματικά τι μας δίνουν αυτά τα “μικρά”σωματεία να καταλαβαίνουμε καθημερινά??? Διότι στην τελική ” ο καθένας πιστεύει ότι καταλαβαίνει” όπως μας έχει πει και ο Εμπεδοκλής .

Και ειλικρινά αυτές οι τόσο πετυχημένες προσωπικότητες διαχρονικά από τη δεκαετία του 80, που ηγηθήκαν  όλων αυτών των “μικρών” σωματείων, είναι πραγματικά τόσο μα τόσο “ανεύθυνοι” απεναντι στην Ελληνική κοινωνία και τη χώρα??

Διότι αυτό το συγκεκριμένο άθλημα επηρεάζει υπερβολικά τις νέες γενιές το μέλλον αυτής της χώρας, αποδεικνύοντας το κακό που γίνεται, δικαιώνοντας τα λόγια του κομφούκιου που είχε πει το εξής:

” Αν κάνεις σχέδια για ένα χρόνο φύτεψε ρύζι, Αν κάνει σχέδια για 10 χρόνια φύτεψε δέντρα, Αν κάνεις σχέδια για 100 χρόνια εκπαίδευσε παιδιά”.

Τα συμπεράσματα δικά σας λοιπόν για  την Παντελή έλλειψη της ευγενούς άμιλλας από το αγαπημένο μας ποδόσφαιρο, στο αν οφείλεται στην έλλειψη γνώσης  των ηγετών των “μικρών” σωματείων, ή αν οφείλεται σε άλλους παράγοντες….. Να μην παραλείψω άλλωστε και μία πολύ σημαντική λεπτομέρεια, στην αντίληψη για το ελληνικό ποδόσφαιρο που έχουμε οι περισσότεροι.

Ακούγοντας αρκετούς ακροατές να εκφράζουν την άποψη της υπαρξης επενδυτών στο ποδόσφαιρο, των κεφαλαίων που διακινούνται στο άθλημα, σου δημιουργούν την εντύπωση ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο κυριαρχείται από ιδιωτικά κεφάλαια και ιδιωτική πρωτοβουλία. Μια πραγματικά λανθασμένη  αντίληψη για την πραγματικότητα που κυριαρχεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο σήμερα.

Αν αναλογιστούμε από τη δεκαετία του 80, τα κεφάλαια που εισήλθαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, από ποιους επιχειρηματίες προήλθαν, αλλά κυρίως με τι κρατικές επιδοτήσεις και με τι κρατικές “χορηγίες” διατηρούσαν και ανέπτυξαν τις επιχειρήσεις τους, τότε πραγματικά αποδεικνύεται του λόγου το αληθές ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι “ιδιωτικό” αλλά “κρατικό”.

Θα θυμίσω απλά τις φοροαπαλλαγές ή τις ρυθμίσεις διαφόρων φορολογικών εκκρεμοτήτων, τις εξαγορές δημοσίων επιχειρήσεων αντί πινακίου φακής, τα φωτογραφικά νομοσχέδια στη Βουλή για συγκεκριμένους εξ αυτών, τις απαλακτικές  δικαστικές αποφάσεις για αρκετούς από αυτούς, αλλά κυρίως τις χρηματοδοτήσεις  απευθείας των σωματείων για να μπορούν να υπάρχουν και να λειτουργούν.

Να μην ξεχνάμε ποτέ άλλωστε ότι εκτός από τα “μικρά” σωματεία, υπάρχουν και οι κομπάρσοι για να μπορεί να λειτουργεί αυτό το πρωτάθλημα. Κομπάρσοι των οποίων ηγούνται άνθρωποι ανεπάγγελτοι, μικρής οικονομικής εμβέλειας, ακόμα και άνεργοι. Κομπάρσοι οι οποίοι ανέβηκαν κατηγορίες με αξιοθαύμαστο τρόπο, κομπάρσοι οι οποίοι ήρθαν και έφυγαν σε μία νύχτα από την πρώτη κατηγορία, κοκ

Αν τυχόν μάλιστα κάποιοι από εμας έχουνε και λογιστικές ικανότητες, εύκολα κατανοούν τα κονδύλια από τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις σε τι βαθμό έχουν ξαναεπενδυθεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αποδεικνύοντας ξανά του λόγου το αληθές του “Κρατικού” ποδοσφαίρου που υπάρχει στην Ελληνική πραγματικότητα.

Εδώ σίγουρα ίσως θα μπορούσα να  δείξω και κάποια κατανόηση στη συμπεριφορά και στη στάση αυτων των ηγετών τα 40 τελευταία χρόνια.

Πάντως ένα είναι το γεγονός ότι το ψάρι ποτέ δεν βρωμάει από την “ουρά” αλλά πάντα από το “κεφάλι”.

Τα συμπεράσματα δικά σας ποιο είναι το κεφάλι στο ελληνικό ποδόσφαιρο και ποια είναι η ουρά, το σίγουρο πάντως είναι ότι αυτό που ζούμε σήμερα, είναι ο πάτος  μιας ολόκληρης κοινωνίας, με συνέπειες και παρενέργειες καθοριστικές για το μέλλον.

Κλείνοντας σας παραθέτω πιο κάτω και ένα σκίτσο του αγαπημένου  μου Αρκά, το οποίο είχε δημοσιεύσει για πολιτικούς λόγους εδώ και αρκετούς μήνες, αλλά ειλικρινά για εμένα προσωπικά αντικατοπτρίζει τη σημερινή πραγματικότητα του αγαπημένου μας αθλήματος που λέγεται μπαλίτσα, τόσο αγωνιστικά όσο όμως και με την έννοια της παρουσίας αυτών των προσωπικοτήτων που ηγούνται διαχρονικά τα τελευταία 30 χρόνια στο άθλημα, και των παρενεργειών που δημιουργούν στην κοινωνία και στη χώρα.

Υ.Γ Και ένα υπέροχο τραγουδάκι από την ποιήτρια τραγουδοποιό patti smith, όταν το έγραψε το έγραψε για άλλους λόγους φυσικά, αλλά με εκφράζει αυτή τη στιγμή τόσο πολύ για την Ελληνική πραγματικότητα του ποδοσφαίρου, έτσι για να ξεκινήσει όμορφα η μέρα μας, διότι μην ξεχνάμε ότι η μουσική είναι η ωραιότερη τροφή του πνεύματος.

Υ.Γ 2 Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ολόψυχα, το άγιο φώς σήμερα να καταφέρει να φωτίσει την κρίση όλων των αρμοδίων γύρω από το ελληνικό ποδόσφαιρο και τον ελληνικό αθλητισμό, για το καλό πρώτα από όλα της κοινωνίας και αντίστοιχα και το δικό τους.

 

No Diggity

 

 

 

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: