Αρχική ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ/ΟΠΑΔΙΣΜΟΣ – ΦΑΣΙΣΜΟΣ No Diggity

ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ/ΟΠΑΔΙΣΜΟΣ – ΦΑΣΙΣΜΟΣ No Diggity

ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ/ΟΠΑΔΙΣΜΟΣ – ΦΑΣΙΣΜΟΣ 2 έννοιες μιας αμφίδρομης σχέσης με κοινωνικό αντίκτυπο

Έμπνευση να γράψω υπήρξε η εκδήλωση βίαιων συμπεριφορών στον Βόλο. Μάλιστα την ώρα που γράφω αυτό το άρθρο είναι μεσημέρι και ο τελικός δεν έχει ακόμη αρχίσει και για να είμαι ειλικρινής απέναντι σας αδιαφορώ και ποιος θα νικήσει, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι είμαι ΦΙΛΑΘΛΟΣ της ΑΕΚ.

Η Κατερίνα Στεφανίδη ειχε γράψει πριν λίγο καιρό οτι:

“Στην Ελλάδα αθλητισμός=ποδόσφαιρο/μπάσκετ. Εχουμε κορυφαίους αθλητές σε ενόργανη, ιστιοπλοΐα, κολύμβηση, τέννις, στίβο και πολλα αλλά. Αλλά ο αθλητισμός είναι δυο ομαδικά αθλήματα μόνο. Και όλοι οι φίλαθλοι είναι ΟΠΑΔΟΙ”.

Μήπως δεν υπήρξαμε όλοι μας κάποια στιγμή οπαδοί ?? Το νιώσαμε όλοι λίγο- πολύ στην εφηβεία μας.

Τότε που υπερασπιζόσουν την αγαπημένη σου ομάδα με ιαχές πολέμου , με ύβρεις εναντίον των αντιπάλων και φυσικά να διατυμπανίζεις σε κάθε κουβέντα την ιδιαιτερότητα και την μοναδικότητα της φανέλας σου με κόστος πολλές φορές καβγάδες και ξύλο.

Κωλόγαυροι ο ένας , βρωμοβάζελοι , παλιοχανούμια ο άλλος , σκουλήκια , γύφτοι και ναχουμε να λεμε.

Ομολογουμένως όμως σήμερα τα πράγματα έχουν ολοκληρωτικά ξεφύγει τελείως. Είναι πλέον όλοι τους ίδιοι, όποιο χρώμα φανέλας και αν φορούν.

Δεν δέχονται την αντίθετη άποψη, βιαιοπραγούν όταν έρθουν αντιμέτωποι με αυτήν και χρησιμοποιούν όλοι την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία:

” Είμαστε οι πιο αδικημένοι – είμαστε κυνηγημένοι – μας πολεμάει το σύστημα – εμείς κερδίζουμε τίμια και οι άλλοι με παρασκήνιο – είναι διαφορετικό να είσαι μπλέ/κίτρινος/μωβ/πράσινος/ροζ/κόκκινος ακόμα και βόρειος/νότιος”.

Νοοτροπίες καλλιεργούμενες και ριζωμένες τα τελευταία χρόνια από συγκεκριμένες ποδοσφαιρικές ομάδες του τύπου «εμείς υπάρχουμε και κανείς άλλος» ή του 2018 «ή εμείς ή κανείς», νοοτροπίες του τύπου «έτσι γουστάρω κι αυτό θα γίνει», ψευτονταηλίκια και παρτάκηδες, αποτελούν πλέον τρόπο συμπεριφοράς και σκέψης.

Ποιά παιδεία, ποιο ήθος, ποιος σεβασμός και ποια ευγένεια κυκλοφορεί γύρω από όλα αυτά ??

Ο φασισμός μισεί την νοημοσύνη και ο οπαδισμός αγαπά να μισεί.

Όλα τα προαναφερθέντα καταδεικνύουν ολοφάνερα τον άρρηκτο δεσμό των δύο εννοιών. Δύο έννοιες συγγενικές και επικαλυπτόμενες, άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια τα γήπεδα δρούν ως εκκολαπτήρια υδροκεφάλων.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο όταν οργανωμένοι οπαδοί ελληνικών ομάδων (μιμούμενοι φυσικά εκτός συνόρων οπαδούς – βλέπε αδελφοποιήσεις) καλούν πρόσφυγες για να δουν μαζί στην εξέδρα αγώνα,προβάλλοντας έντονα τα αντιφασιστικά τους χαρακτηριστικά, ενώ την ίδια στιγμή φεύγοντας από το γήπεδο εάν δουν έξω από αυτό έναν ομοεθνή τους με την φανέλα τού “εχθρού” θα του επιτεθούν γιατί έτσι γουστάρουν.

Ο φανατικός είναι επιζήμιος σε όλους τους χώρους, από την πολιτική ως τα γήπεδα.

Ο φανατικός είναι αυτός που αποκλείει φασιστικά την οικογένεια από μια υγιή ψυχαγωγία. Και είναι ο ίδιος που εκτελεί υπηρεσίες στρατού υπακούοντας σε έναν αδίστακτο πρόεδρο.

Οι πρόεδροι των ομάδων λειτουργούν με άκρως φασιστική λογική, και πάντα οι ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ τους στηρίζουν είτε φανερά, είτε κάτω από το τραπέζι. Οι (και καλά) αντιφασίστες, ανεξάρτητοι οπαδοί υποτάσσονται στον φασιστόψυχο πρόεδρο, και μάλιστα του τα χώνουν αν δεν είναι ο κυρίαρχος του ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟΥ.

Μην μου πει κανείς από όλους εσάς ότι δεν έχετε δει οπαδούς, ανεξαρτήτως του πολιτικού κόμματος που υποστηρίζουν, να την πέφτουν στις διοικήσεις των ομάδων τους επειδή ο αντίπαλος κάνει κουμάντο στα εξωαγωνιστικά.

Εκτός από ειρωνικό είναι πραγματικά αστείο να ακούς και να βλέπεις κάποιους από αυτούς να αυτοπροσδιορίζονται ως “αντιφασίστες”. Φυσικά η πνευματική τους εμβέλεια δεν τους επιτρέπει να κατανοήσουν πως φασίστας δεν είναι μόνο όποιος φέρει ναζιστικά σύμβολα, μα κυρίως είναι και όποιος δέρνει κάποιον άλλον επειδή απλά φοράει μια φανέλα με διαφορετικό χρώμα, ή όταν δέρνει ή κυνηγάει έναν διαιτητή επειδή δεν σφύριξε ένα πέναλτι στην ΟΜΑΔΑΡΑ του.

Ο φασισμός πλέον έχει παρεισφρήσει σε κάθε πτυχή της Ελληνικής κοινωνίας. Και προς θεού, ο φασισμός δεν εκφράζεται (μόνο) μέσω κομματικών προτιμήσεων ή πολιτικών πεποιθήσεων από οποιαδήποτε πλευρά και αν προέρχεται. Οι οργανωμένοι οπαδοί είναι οι πιο ένθερμοι φασίστες, ό,τι κι αν ψηφίζουν, όσο αντιφασίστες κι αν είναι, ό,τι κι αν πιστεύουν για τον εαυτό τους.

Κλείνοντας το άρθρο σας παραθέτω απόσπασμα συνέντευξης τού Γιάννη Ζαϊμάκη, καθηγητή κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης με θέμα το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα:

” Όπως συμβαίνει στο σύνολο της κοινωνίας, έτσι και στον οπαδικό χώρο υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης στους βασικούς θεσμούς, ωστόσο σε αυτό το χώρο τα ποσοστά είναι πάρα πολύ υψηλά. Το 80% με 85% δηλώνει πως δεν έχει καμία εμπιστοσύνη ή έχει ελάχιστη εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως οι οργανωμένοι οπαδοί αξιολογούν με πολύ χαμηλό βαθμό την εργασία και την καριέρα (κάτω από το πέντε σε δεκαβάθμια κλίμακα).

Αντίθετα εκφράζουν θετικές τάσεις σε αξίες που λειτουργούν ως συναισθηματική ασπίδα, όπως είναι ο έρωτας, η φιλία και σε αυτόν τον αστερισμό αξιών εντάσσουν και την ομάδα τους, η οποία λειτουργεί ως κοινότητα συναίσθηματος ένα καταφύγιο του πάθους και της συντροφικότητας”, τονίζει ο κύριος Ζαϊμάκης.

Εδώ να αναφέρω μια από τις δέκα  τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης του Αμερικανού καθηγητή, στο Τμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης, ακτιβιστή και στοχαστή, Νόαμ Τσόμσκι.

Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα παρά στη λογική:

“Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές”.

Γενικότερα, όπως υπογραμμίζει ο κ. Ζαϊμάκης, το ποδόσφαιρο εμπεριέχει την ένταση, τη σωματική και συμβολική βία. Ωστόσο το είδος της βίας μετά τη δεκαετία του ’80 άλλαξε. «Το ποδόσφαιρο υπερεμπορευματοποιείται, οι ανταγωνισμοί ενισχύονται, τα πάθη και οι αντιπαλότητες υποκρύπτουν πλέον και τεράστια συμφέροντα, αυτή η ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ ΒΙΑ υποθάλπεται από ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ σε σημαντικό βαθμό, ενώ και ο ΟΠΑΔΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ φέρει ευθύνη.

Ο οπαδικός χώρος χρησιμοποιείται από τους ακροδεξιούς με τον ρόλο του πολιτικού συσχετισμού, είναι μια στρατηγική που έχει χρησιμοποιηθεί στην Ευρώπη ευρέως, όπως για παράδειγμα στην Ιταλία (για παράδειγμα Λάτσιο), αλλά και σε άλλες χώρες. Παράλληλα όμως εντός του οπαδικού κόσμου δημιουργείται και ένα μεγάλο αντιφασιστικό και ριζοσπαστικό κομμάτι. (Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι οργανωμένοι οπαδοί της Livorno στην Ιταλία, της St.Pauli στη Γερμανία, της Marseille στη Γαλλία κ.α.)”σημειώνει ο Γιάννης Ζαϊμάκης.

Επιτρεψτε μου εδώ να προσθέσω και τους οργανωμένους της ομάδος μου, αριστερής ιδεολογίας έκφρασης και συμπεριφοράς.

Ενδεικτικά ο κ. Ζαϊμάκης αναφέρει πως:

“Ο χώρος του ποδοσφαίρου δίνει δυνητικά τη δυνατότητα σε κάποιον τη ρατσιστική του ιδεολογία και τις εθνικιστικές του αντιλήψεις να τις εκφράσει πιο εύκολα. Ένας συγκολλημένος ρατσισμός ή ακόμα και ένας αντιεξουσιαστικός, αναρχικός πυρήνας που μπορεί να υπάρχει στην κοινωνία, στους χώρους των γηπέδων μπορεί να εκφραστεί πολύ περισσότερο, χωρίς να οδηγεί σε κοινωνική αποδοκιμασία.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα λαϊκό άθλημα με πολύ ενδιαφέρον. Ένα άθλημα που συμπυκνώνει πολλά πράγματα, όπως για παράδειγμα τη φαντασία, τη συλλογικότητα,  την επινόηση, την τεχνική και σωματική κατάρτιση.

Την ίδια ώρα όμως είναι ένα άθλημα που σήμερα είναι πολύ εμπορευματοποιημένο και πολλοί υποστηρίζουν πως έχει απομακρυνθεί πάρα πολύ από τις αξίες που στηρίζονταν τις παλαιότερες εποχές. Είναι ένα σόου που κάποιος μπορεί να βρει πολλές όψεις μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε διαρκή αλλαγή.

Στην Ελλάδα για παράδειγμα αν κάποιος θέλει να μελετήσει την λάθος μορφή του καπιταλισμού, τον ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ που έχουμε, πρέπει να κάνει έρευνα για το ποδόσφαιρο. Εκεί  θα δει πολλές αρνητικές όψεις της κοινωνικής συμβίωσης. Στο ποδόσφαιρο θα δει κάποιος το πελατειακό δίκτυο πολύ πιο έντονα πολύ πιο ξεκάθαρα. Σωματεία πατρόνες με δορυφορικά σωματεία, παράγοντες εξαρτημένοι, πολιτικοί ηγέτες και ηγετίσκοι που συνδέονται με τα σωματεία, ψηφοφόροι-πελάτες-καταναλωτές κ.α. Σημαντικός παράγοντας σε αυτή τη μικροφυσική της εξουσίας είναι η δύναμη των οπαδών. Οι σύλλογοι επιδιώκουν να μετατρέψουν το πλήθος και το πάθος των οπαδών σε μια καταναλωτική δύναμη απαραίτητη για το brand-name της κάθε εταιρίας αλλά και ως ένα σώμα ψηφοφόρων των ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΩΝ”.

Εδώ ο κύριος Ζαϊμάκης μας απάντησε αποστομωτικά στην απορία όλων μας γιατί το κράτος δεν έχει αναλάβει τις ευθύνες του για όλα αυτά που γίνονται στα γήπεδα.

Αυτό που λέμε και αναρωτιόμαστε ολοι, τι συμβαίνει δηλαδή με λειτουργίες του κράτους όπως η ΕΠΟ, και η ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Την απάντηση βέβαια μας την δίνει κατά την γνώμη μου εκτός από τον Έλληνα καθηγητή, και μια από τις δέκα  τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ του καθηγητή Νόαμ Τσόμσκι, την οποία σας παραθέτω:

“Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών”.

Εμείς φυσικά θα συνεχίσουμε να χαζεύουμε σαν χάνοι στα σκοινιά των περιπτέρων τα ΟΠΑΔΙΚΑ πρωτοσέλιδα. Αυτά θα μας σώσουν.

Οι προσωπικές μας ευθύνες για ακόμα μια φορά θα είναι ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ.

Υ.Γ 1 Οταν οι οργανωμένοι διαφωνούν με κάτι, αυτό το κάτι είναι πάντα το σωστό.

Υ.Γ 2 Φασίστας είναι αυτός που επιβάλλει ή προσπαθεί να επιβάλλει τη γνώμη του με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις υπόλοιπες γνωμες (έντυπος τύπος, ηλεκτρονικος, μιντιακος, σύνδεσμοι οπαδών, ιδιοκτήτες ομάδων, πολιτικοί ανεξαρτήτως ιδεολογίας).

Υ.Γ 3 Οι οπαδοί έχουν την νόσο της αγέλης, ενώ οι φίλαθλοι έχουν την ευγενή άμιλλα ήτοι το φίλαθλο πνεύμα.

 

Υ.Γ Το τραγουδάκι αφιερωμένο σε όλους σας, καλή ακρόαση

 

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: