Αρχική Η Ίντερ του Μιλάνου: Οι Νερατζούρι | Βλογημένος

Η Ίντερ του Μιλάνου: Οι Νερατζούρι | Βλογημένος

Η Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο (επισήμως, ιταλικά: Football Club Internazionale Milano), παγκοσμίως γνωστή απλούστερα ως Ίντερ, είναι ένας ιταλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας. Ιδρύθηκε στις 9 Μαρτίου του 1908, ύστερα από σχίσμα της Μίλαν και είναι ο μοναδικός που δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ από την Κορυφαία ιταλική κατηγορία, τη Σέριε Α’! Χρώματά της είναι το μαύρο και το μπλε, εξ ου και το πιο διαδεδομένο παρατσούκλι της, «Νερατζούρι» (Μαυρομπλέ) και παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο εμβληματικότερο ποδοσφαιρικό γήπεδο της Ιταλίας, το «Σαν Σίρο» του Μιλάνου, επισήμως γνωστό ως «Στάδιο Τζουζέπε Μεάτσα», χωρητικότητας περίπου 80.000 θεατών. Διατηρεί μεγάλες και μακροχρόνιες αντιπαλότητες με τη συμπολίτισσά της, τη Μίλαν, με την οποία ανταγωνίζεται το «Ντέρμπι ντελα Μαντονίνα», ένα από τα μεγαλύτερα στο ποδόσφαιρο και με τη Γιουβέντους, με την οποία διαγωνίζεται το «Ντέρμπι ντ’ Ιτάλια».

Έχει κατακτήσει 30 εγχώρια τρόπαια, που αναλύονται (μέχρι το 2020) σε 18 πρωταθλήματα (5 συνεχόμενα από το 2006 έως το 2010), 7 Κύπελλα και 5 Σούπερ Καπ Ιταλίας. Την περίοδο 2006/07, «έσπασε» το ιταλικό ρεκόρ βαθμολογικής συγκομιδής, με 97 βαθμούς (της το «πήρε» τη περίοδο 2013/14 η Γιουβέντους με 102), σημειώνοντας παράλληλα 17 σερί νίκες (από 25 Σεπ. 2006, 4-1 τη Λιβόρνο έως 28 Φεβ. 2007, 1-1 με την Ουντινέζε), τις περισσότερες στην ιστορία του Καμπιονάτο! Έχει κατακτήσει 3 φορές το Κύπελλο Πρωταθλητριών / Τσάμπιονς Λιγκ, 2 συνεχόμενες το 1964 και το 1965 και ξανά το 2010, κατακτώντας το τρεμπλ εκείνη τη περίοδο (2009/10), παράλληλα με το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο, η μοναδική που το ‘χει καταφέρει στην Ιταλία! Έχει κερδίσει επίσης 3 Κύπελλα ΟΥΕΦΑ, 2 Διηπειρωτικά και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της ΦΙΦΑ. Είναι η δεύτερη πιο δημοφιλής ομάδα στην Ιταλία μετά τη Γιουβέντους, και από το 2018 πρώτη από πλευράς εισιτηρίων στην Ιταλία και η 6η στην Ευρώπη.

Η Ίντερ γεννήθηκε από μία ομάδα πρώην παραγόντων και φίλων της Μίλαν, συγκεκριμένα 43 ανθρώπων, με επικεφαλής τον ελληνοβενετσιάνο επιχειρηματία Ιωάννη Παραμυθιώτη, που διαφωνούσαν με τον τρόπο λειτουργίας των «Κοκκινόμαυρων»! Θέλησαν να δημιουργήσουν έναν σύλλογο με διεθνή χαρακτήρα, που θα ξέφευγε από τα στενά ιταλικά όρια και που θα μπορούσε να δεχτεί και αλλοδαπούς παίκτες εξ ου και το όνομά της. Το βράδυ λοιπόν της 9ης Μαρτίου του 1908, στις 23:30, μετουσίωσαν τ’ όνειρό τους σε πραγματικότητα, σε μια συνάντηση στο εστιατόριο «L’ Orologio» του Μιλάνου, δίνοντάς της το όνομα Ιντερνατσιονάλε (Διεθνής), κάτι που είναι μια πραγματικότητα αφού είναι έως σήμερα ο σύλλογος με τον μεγαλύτερο αριθμό ξένων παικτών στην χώρα! Αμέσως ανατέθηκε σ’ έναν εκ των ιδρυτών, τον ζωγράφο Τζιόρτζιο Μουτζάνι να σχεδιάσει το νέο λογότυπο.

«Θα γεννηθεί εδώ, στο ristorante “l’Orologio”, μια ομάδα με μεγάλο ταλέντο. Αυτή η εκπληκτική νύχτα θα δώσει τα χρώματά της στο δικό μας έμβλημα, το μαύρο και το γαλάζιο στο χρυσό χρώμα των αστεριών, που θα ονομάζεται Internazionale (Διεθνής), γιατί εμείς είμαστε αδέρφια όλου του κόσμου. Χαρακτηριστικά μας θα είναι η ευγένεια, το ήθος και ο σεβασμός”,
είχε πει ο Μουτζιάνι, που ήταν και ο πρώτος γραμματέας της ομάδας.

Ο θρύλος λέει ότι το μαύρο και το μπλε ήταν τα μοναδικά που είχε εκείνη την ημέρα στην παλέτα του. Μεταγενέστερα έγινε γνωστό ότι τα χρώματα αντιπροσωπεύουν την ανάμνηση της ώρας της ίδρυσής της! Επιπλέον, το μπλε επιλέχθηκε επειδή θεωρήθηκε ως το αντίθετο το κόκκινου της Μίλαν. Πλην ενός χρονικού διαστήματος πριν και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο σύλλογος τα διατήρησε για χρώματά του και είναι και αυτά που του έδωσαν και το παρατσούκλι του, «νερατζούρι»!

H ομάδα των 43 ανθρώπων, που το βράδυ της 9ης Μαρτίου του 1908, στο εστιατόριο «L’ Orologio», ίδρυσαν την Ιντερνατσιονάλε του Μιλάνου. Ο Ιωάννης Παραμυθιώτης είναι στην κορυφή της φωτό, μπροστά από τη δεξιά πλευρά, όπως βλέπουμε τον καθρέφτη και ο Τζιόρτζιο Μουτζάνι είναι ο στρογγυλοπρόσωπος γελαστός κύριος, στο κέντρο της αριστερής πλευράς όπως κοιτάμε την φωτογραφία.

Ο Μουτζάνι περιέλαβε ένα σύμπλεγμα των γραμμάτων F, C, I, M σε λευκό χρώμα, μέσα σ’ έναν κυκλικό χρυσό φόντο, που περιβάλλεται από έναν μαύρο κύκλο, που με τη σειρά του περιβάλλεται από έναν μπλε κύκλο. Το γράμμα Μ (του Μιλάνου) προστέθηκε ΧΩΡΙΣ να εμφανίζεται στο αρχικό όνομα του συλλόγου (Foot-Ball Club Internazionale). Αυτό το έμβλημα, με διάφορες μικρές «καλλιτεχνικής» φύσης μετατροπές είναι το ίδιο έκτοτε, αλλά, το 1928 κατόπιν πιέσεων του φασιστικού καθεστώτος Μουσολίνι, άλλαξε μαζί με τ όνομα της και τα χρώματά της! Το 1932 επέστρεψαν οι μαύρες- μπλε ρίγες, παράλληλα με νέα χρώματα και μετά τον Πόλεμο, επανήλθε στα αρχικά της όνομα, σήμα και χρώματα. Αργότερα, τη δεκαετία του 1960 εμφανίστηκε στο έμβλημα ένα φίδι, σημαντικό σύμβολο για την πόλη του Μιλάνου, αφού υπάρχει στο οικόσημο της Βουλής (Οικογένειας) των Σφόρτσα, μια από τις επιφανείς οικογένειες της Ιταλίας από το Μιλάνο, η οποία επηρέασε τις ευρωπαϊκές υποθέσεις κατά τον 15ο και 16ο αιώνα.

Η πρωταθλήτρια Ιταλίας του 1910 Ίντερ του Μιλάνου

Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Ιωάννης Παραμυθιώτης και τον επόμενο χρόνο (1910) ο Ετόρε Στράους, όταν κατέκτησε και το πρώτο της πρωτάθλημα, ενώ το δεύτερο ήρθε την σεζόν 1919/20, με τους “νερατζούρι” να μετρούν τις “πληγές” τους μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού κατά τη διάρκειά του σκοτώθηκε ο εμβληματικός αρχηγός τους και προπονητής στο πρώτο πρωτάθλημα, ο Βιρτζίλιο Φοσάτι. Κινδύνεψε με υποβιβασμό το 1922 και σώθηκε σε αγώνες μπαράζ, για ν’ ακολουθήσει μια πολύ δύσκολη περίοδος, αφού την εξουσία κατέλαβε ο Μπενίτο Μουσολίνι που κυβέρνησε την Ιταλία από το 1922 έως το 1943 ως δικτάτορας, μετατρέποντάς τη σε φασιστική πολιτεία, δημιουργώντας προβλήματα σ’ έναν φιλελεύθερο και «ανοικτό» σύλλογο όπως ήταν η Ίντερ. Το όνομα της, αλλά και η φιλοσοφία της κρίθηκαν «ακατάλληλα» από το καθεστώς του Μουσολίνι που «θεωρούσε» ότι δεν τιμούσε, ούτε προωθούσε το «παραδοσιακό ιταλικό πνεύμα», που αγωνιζόταν να εμφυσήσει στην ιταλική κοινωνία. Έξι χρόνια αργότερα, η Ιντερνατσιονάλε, αναγκαστικά συνενώθηκε με την ‘’Ουνιόνε Σπορτίβα Μιλανέζε’’ και η ομάδα που προέκυψε πήρε το όνομα «Σοσιετά Σπορτίβα Αμπροζιάνα», από τον προστάτη Άγιο της πόλης, τον Άγιο Αμβρόσιο των Μεδιολάνων! Το έμβλημα αντικαταστάθηκε από την σημαία του Μιλάνου, έναν κόκκινο σταυρό σε λευκό φόντο, που ήταν και τα χρώματα που αντικατέστησαν τα παραδοσιακά της. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1928/29, φορούσε λευκές φανέλες με έναν κόκκινο σταυρό, εμπνευσμένο από το οικόσημο της πόλης. Λίγο πριν την έλευση του 1930, ο νέος πρόεδρος Ορέστε Σιμονότι άλλαξε το πλήρες όνομα του συλλόγου σε «Ασοσιατσιόνε Σπορτίβα Αμπροζιάνα», ενώ τα παραδοσιακά χρώματα, το μπλε και το μαύρο επέστρεψαν και συνυπήρξαν με τα νέα. Ήλθε το τρίτο πρωτάθλημα (1929/30) ωστόσο, οι οπαδοί της συνέχισαν να ονομάζουν την ομάδα Ίντερ και το 1931 ο νέος πρόεδρος Φερντινάντο Ποζάνι, υποχωρώντας στην πίεση μετόχων και κόσμου, άλλαξε το όνομα σε «Ασοσιατσιόνε Σπορτίβα Αμπροζιάνα-Ίντερ».

Το τέταρτο σκουντέτο ήλθε τη σεζόν 1937/38, αλλά μαζί της έλαμπε και μια από τις πλέον εμβληματικές μορφές του ιταλικού και παγκοσμίου ποδοσφαίρου, ο Τζουζέπε Μεάτσα! Με αυτόν μπροστάρη η Ιταλία κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, ενώ ο ίδιος οδήγησε την Ίντερ στο πρώτο Κύπελλο της ιστορίας της, το 1939, επικρατώντας με 2-1 της Νοβάρα στις 18 Μαΐου. Ακολούθησε ένα πέμπτο πρωτάθλημα το 1940, ύστερα από μεγάλη μάχη με τη Μπολόνια, παρά το γεγονός ότι στερήθηκε των υπηρεσιών του Μεάτσα λόγω τραυματισμού. Μάλιστα, στο τέλος εκείνης της σεζόν, μετά από 13 χρόνια προσφοράς, ο «Πεπίνο» παραχωρήθηκε στη συμπολίτισσα Μίλαν, για την οποία αγωνίστηκε για δυο χρόνια. Το 1942, τα πρωταθλήματα διακόπηκαν λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, παράλληλα όμως η πτώση του φασιστικού καθεστώτος, βοήθησε το ποδόσφαιρο της χώρας και την ίδια την Ίντερ. Μετά το τέλος του Πολέμου, ο σύλλογος ανέκτησε το αρχικό του όνομα, το “Αμπροζιάνα” εξαφανίστηκε και επανήλθε το “Ιντερνατσιονάλε”!

Ακολούθησαν μερικά δύσκολα χρόνια, μέχρι το 1953 που, υπό την καθοδήγηση του Αλμπέρτο Φόνι, ήρθαν τα 2 πρώτα συνεχόμενα πρωταθλήματα (1953 και 1954), με την Ίντερ πλέον να έχει επτά τίτλους πρωταθλητή. Από το 1955, ο μέχρι τότε πρόεδρος Κάρλο Μασερόνι αποφάσισε να πουλήσει το πλειοψηφικό πακέτο του σε έναν ανερχόμενο επιχειρηματία, τον Άντζελο Μοράτι, με την κίνηση αυτή να είναι η απαρχή της δημιουργίας μίας εκ των κορυφαίων ομάδων που έχει αναδείξει ο πλανήτης! Όλα άρχισαν το 1960 με την πρόσληψη του Ελένιο Ερέρα, προπονητή με επιτυχίες στη Μπαρτσελόνα. Ο Μοράτι, θα ικανοποιήσει κάθε απαίτηση του Ερέρα, για να “χτίσει” την «Grande Inter» του, φέρνοντας παίκτες όπως ο Σάντρο Ματσόλα (4ος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου με 158 γκολ), ο Τζιασίντο Φακέτι, ο Λουίς Σουάρεζ, ο Ταρσίτσιο Μπούρνιτς, ο Ζαϊρ, ο Άντζελο Ντομενγκίνι, ο Μάριο Κόρσο και άλλους αστέρες της εποχής. Με τον Ερέρα καθοδηγητή, η Ίντερ έζησε ανεπανάληπτες στιγμές, αφού θεωρείται αυτός που τελειοποίησε το «κατενάτσιο», ένα αμυντικό σύστημα με αντεπιθέσεις, μια ανακάλυψη του αυστριακού Καρλ Ράπαν, βάζοντας έναν επιπλέον παίκτη, τον λίμπερο/«σκούπα» πίσω από τους δυο κεντρικούς αμυντικούς. Ήταν μια καινοτομία που επικρίθηκε σφοδρά, αλλά βρήκε πολλούς μιμητές τις επόμενες δεκαετίες.

Αυτή η Ίντερ ήταν ένα δικό του δημιούργημα, αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι προπονητές είχαν έναν πιο δεύτερο/περιθωριοποιημένο ρόλο σε μια ομάδα. Μέχρι τότε, οι ομάδες χαρακτηρίζονταν από τους προβεβλημένους Σούπερ Σταρ κάθε μιας από αυτές, όπως π.χ. «Η Ρεάλ του Ντι Στέφανο», ή «Η Μπενφίκα του Εουσέμπιο» κ.λ. Η Ίντερ όμως αυτής της δεκαετίας, εξακολουθεί να αναφέρεται ως «Η Ίντερ του Ερέρα»! Με τον «Μάγο» στην άκρη του πάγκου της, η Ίντερ κατέκτησε τρία πρωταθλήματα σε μια 4ετία (1962/63, 1964/65, 1965/66), παράλληλα όμως, το 1964 νικώντας με 3-1 την μέχρι τότε δυνάστη της διοργάνωσης, τη Ρεάλ Μαδρίτης, κατέκτησε το πρώτο της Κύπελλο Πρωταθλητριών, κάτι που επανέλαβε ένα χρόνο αργότερα, αναδεικνυόμενη εκ νέου Πρωταθλήτρια Ευρώπης, νικώντας στον τελικό με 1-0 την Μπενφίκα. Ταυτόχρονα, κατέκτησε και τους δύο Παγκόσμιους τίτλους που διεκδίκησε, τα Διηπειρωτικά Κύπελλα 1964 και 1965, αμφότερα κόντρα στην Ιντεπεντιέντε. Έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και το 1967, όμως ηττήθηκε από τη Σέλτικ (2-1) στον τελικό της Λισαβόνας. Ο Ερέρα, όπως και ο Μοράτι, αποχώρησαν την επόμενη χρονιά (1968) με την ομάδα να τερματίζει 5η στο πρωτάθλημα.

Η πρωταθλήτρια Ιταλίας 1979/80, Ίντερ του Μιλάνου

Επί προεδρίας Ιβάνοε Φραϊτσόλι κατακτήθηκε το 11ο πρωτάθλημα (1970/71), ενώ το 1972, έφτασε πάλι σε τελικό Πρωταθλητριών, αλλά ηττήθηκε από τον διαστημικό Άγιαξ του Γιόχαν Κρόιφ. Ακολούθησαν «πέτρινα χρόνια» μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970, συγκεκριμένα το 1978 που ήλθε ο επόμενος τίτλος, το Κύπελλο με νίκη 2-1 απέναντι στη Νάπολι που ήταν ο προάγγελος του πρωταθλήματος της σεζόν 1979/80. Μάλιστα, συνδυάστηκε με υποβιβασμό της μισητής συμπολίτισσας Μίλαν, όχι από αγωνιστικούς λόγους αλλά λόγω συμμετοχής της στο σκάνδαλο «Τοτονέρο» με τα στημένα παιχνίδια! Νέα «πέτρινα χρόνια» παρά το γεγονός ότι ΚΑΙ η δεκαετία του 1980 μπήκε με τίτλο, έπρεπε να φτάσει το τέλος της για να πανηγυρίσουν οι «νερατζούρι» το 13ο πρωτάθλημα, το 1988/89. Επί προεδρίας Ερνέστο Πελεγκρίνι, έρχεται στο Μιλάνο ο Τζιοβάνι Τραπατόνι ως προπονητής και έχοντας για πρωταγωνιστές τους Γερμανούς, Λόταρ Ματέους, Αντρέας Μπρέμε και Γιούργκεν Κλίνσμαν, τον Άλντο Σερένα και τον Τζουζέπε Μπέργκομι, τον παίκτη που είναι 2ος σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου (519 στο πρωτάθλημα και συνολικά 756 σε όλες τις διοργανώσεις, πίσω από τον Αργεντίνο Χαβιέρ Ζανέτι), άφησε πίσω 11 βαθμούς τη Νάπολι του Ντιέγκο Μαραντόνα και 12 τη Μίλαν των Ολλανδών. Μετά από κείνο το πρωτάθλημα, κατακτήθηκε το πρώτο Σούπερ Καπ Ιταλίας, αλλά η δεκαετία του 1990 ήταν αδιάφορη σε εθνικό επίπεδο, παράλληλα όμως αρκετά καλή στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις! Το 1991, κατέκτησαν το Κύπελλο UEFA, νικώντας στον διπλό τελικό τη Ρόμα, ενώ το 1994 επανέλαβαν την επιτυχία με την αυστριακή, Ζάλτσμπουργκ.

Από αριστερά ο Λόταρ Ματέους, ο Τζιοβάνι Τραπατόνι, ο Αντρέας Μπρέμε και ο Γιούργκεν Κλίνσμαν.

Το 1995, πρόεδρος ανέλαβε ο Μάσιμο Μοράτι, γιος του Άντζελο, που έμελλε να είναι ένας από τους πλέον εμβληματικούς ηγέτες της ιστορίας της. Ο κεντροαριστερών πεποιθήσεων πετρελαιοβιομήχανος, ξόδεψε τεράστια ποσά και στα δικά του χρόνια η Ίντερ κατέκτησε τα πάντα! Έφτασε ακόμη μια φορά στον τελικό του Κυπέλλου UEFA το 1997, όμως δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο, χάνοντας τον διπλό τελικό στα πέναλτι από τη Σάλκε. Τότε ήταν που ήλθε στο Μιλάνο ο Βραζιλιάνος Ρονάλντο από την Μπαρτσελόνα! Τη σεζόν 1997/98, κατέκτησε το τρίτο Κύπελλο UEFA, αφού νίκησε με 3-0 τη Λάτσιο. Ακολούθησαν χρονιές αποτυχιών και σπατάλες σε ποδοσφαιριστές που δεν απόδωσαν τα αναμενόμενα. Φτάνουμε έτσι στο το 2005 που κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας απέναντι στη Ρόμα και δυο μήνες αργότερα το Σούπερ Καπ απέναντι στη Γιουβέντους. Το 2006 η Ιταλία κατακτά τον 4ο Παγκόσμιο Τίτλο της ιστορίας της, αλλά εντός των τειχών, ξεσπά το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό σκάνδαλο στην ιστορία της χώρας, το «Καλτσιόπολι»! H παράλληλη καταδίκη των Γιουβέντους, Λάτσιο, Φιορεντίνα, Ρετζίνα και Μίλαν για στημένα παιχνίδια τον Ιούλιο του 2006, δίνει στην Ίντερ την ευκαιρία να χτίσει τη δυναστεία της! Της «δίνεται» το πρωτάθλημα του 2006 (που κατέκτησε αγωνιστικά η Γιουβέντους και της αφαιρέθηκε), αλλά πλέον οι «Νερατζούρι» κυριαρχούν στο Καμπιονάτο, πρώτα με τον Ρομπέρτο Μαντσίνι (2004-2008) και μετά με τον Ζοζέ Μουρίνιο (2008-2010). Απόλυτη κυρίαρχος, τα πρωταθλήματα έρχονταν το ένα μετά το άλλο: πέντε σερί (2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2009/10), δύο κύπελλα (2005/06, 2009/10), αλλά το αποκορύφωμα είναι το 2010, όταν έκανε το καρέ, κατακτώντας το πρωτάθλημα, το Κύπελλο, το Τσάμπιονς Λιγκ, νικώντας με 2-0 στον τελικό την Μπάγερν Μονάχου στο Μπερναμπέου, αλλά και το Παγκόσμιο Κύπελλο συλλόγων, νικώντας 3-0 την Πρωταθλήτρια Αφρικής Μαζέμπε από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, στο Αμπού Ντάμπι. Το τελευταίο τρόπαιο που κατέκτησε ήταν το Κύπελλο Ιταλίας του 2011! Έκτοτε και μέχρι το 2020, οι τίτλοι αγνοούνται!

Από τις τάξεις της, πέραν των αναφερομένων έχουν περάσει σπουδαία ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, όπως ο Ρομπέρτο Μπονινσένια, ο Ντανιέλ Πασαρέλα, ο Μάρκο Ταρντέλι, ο Αλεσάντρο Αλτομπέλι, ο Ρομπέρτο Μπάτζιο, ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, ο Βάλτερ Ζένγκα, ο Ρολάν Μπλαν, ο Ντένις Μπέργκαμπ, ο Πάουλο Σόουζα, ο Ντιέγκο Σιμεόνε,ο Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς, ο Ερνάν Κρέσπο, ο Μάρκο Ματεράτσι, ο Λουίς Φίγκο, ο Σέρτζιο Κονσεϊσάο και άλλοι. Η Ίντερ, άλλαξε χέρια το 2013, αφού ο Ινδονήσιος Ερικ Τοχίρ ήταν ο άνθρωπος που ανέλαβε τις τύχες της, πριν την πουλήσει σε εταιρεία κινεζικών συμφερόντων το καλοκαίρι του 2016! Η μεταβίβαση των μετοχών του συλλόγου από τον Μοράτι στον Τοχίρ μπήκε στις αρχές του 2018 στο «στόχαστρο» της οικονομικής αστυνομίας της Ιταλίας για εικαζόμενες παρατυπίες.

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: