Αρχική ΚΤΙΖΕΤΑΙ,ΟΡΓΑΝΏΝΕΤΑΙ, ΞΑΝΑ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΟΣ!!! B ΙΓΝΑΤΙΟΥ

ΚΤΙΖΕΤΑΙ,ΟΡΓΑΝΏΝΕΤΑΙ, ΞΑΝΑ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΟΣ!!! B ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ερυθρόλευκη» αντεπίθεση ξεκίνησε σημειολογικά -από τη θέση 1- αλλά οι επόμενες κινήσεις είναι που θα θυμίσουν ότι οι αυτοκρατορίες χτίζονται επί χόρτου, από σπουδαίουςτεπίθεση του Ολυμπιακού για την επιστροφή στους τίτλους μετά από δύο χρόνια έχει ξεκινήσει για τα καλά και τα (ακόμη πιο) ωραία στο Λιμάνι αναμένεται να έρθουν σχετικά σύντομα. Και θα έρθουν μαζεμένα! Τουλάχιστον αυτό λέει το ρεπορτάζ. Οι «ερυθρόλευκοι» και προσωπικά ο Βαγγέλης Μαρινάκης θεωρούν ότι έχουν στα χέρια τους μια ιδανική ευκαιρία για να προσθέσουν φέτος τα τελευταία λιθαράκια πολυτελείας πάνω στο στέρεο ποδοσφαιρικό οικοδόμημα που ξεκίνησαν να χτίζουν ουσιαστικά από τον περασμένο Απρίλη, ούτως ώστε να πάρει την τελική μορφή του. Μια μορφή που με την εκκίνηση πλέον της νέας σεζόν θα είναι σε θέση να κυνηγήσει τον τίτλο ακόμη και ως πρώτο φαβορί.

Παίκτες και προπονητές.εκκίνηση της «ερυθρόλευκης» αντεπίθεσης, για όποιον δεν το κατάλαβε, έγινε μεγαλοπρεπώς, με την αγορά του Ζοζέ Σα: 2 «χαρτιά» στην Πόρτο για τη ρήτρα του και σχεδόν άλλα 4 στον ίδιο για 4 χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των bonus επίτευξης στόχων. Όχι άσχημα. Και κυρίως όχι… παράλογα. Αν θες να φτιάξεις ομάδα, φροντίζεις να τη χτίσεις από το 1 και να συνεχίσεις διασχίζοντας σε ευθεία γραμμή τον άξονα της ομάδας. Τερματοφύλακας (Ζοζέ Σα), στόπερ-ηγέτης (αναζητείται), χαφ-κομάντο (υπάρχουν ήδη), χαφ-κουμάντο (ανανεώνει ο Φορτούνης) και και σεντρεφόρ -σε άπταιστη καφενειακή- γκολτζής (αυτός φαίνεται πως… πλησιάζει). Τουλάχιστον, αυτό κάνουν όλες οι σοβαρές ομάδες του κόσμου και ο Ολυμπιακός έχει σοβαρευτεί για τα καλά, αφού πήρε τα μαθήματά του μετά τις ανορθογραφίες και τις αποτυχίες των τελευταίων ετών.

Την περασμένη Άνοιξη και όλο το περασμένο καλοκαίρι μπήκαν τα θεμέλια, κατά τη διάρκεια της σεζόν έπεσα τα πρώτα… μπετά και αυτή την εποχή αρχίζει το φινίρισμα. Οι τελευταίες προσθήκες που θα επιτρέψουν στον Πέδρο Μαρτίνς να απογειώσει ποδοσφαιρικά την ομάδα που ήδη πέρασε όλους τους τελευταίους μήνες (συνήθως) πετώντας. Ο Πορτογάλος -ακολουθώντας και αυτός την ποδοσφαιρική λογική- αντιλήφθηκε ότι η ομάδα του πρέπει να ξεκινήσει κάθε επόμενο βήμα προς τα εμπρός, έχοντας ήσυχο το κεφάλι της με την ύπαρξη ενός σπουδαίου γκολκίπερ κάτω από τα δοκάρια. Ξέρω, υπερβολή. Σύμφωνοι. Ο Σα δεν είναι ακόμη σπουδαίος, όμως έχει όλα όσα χρειάζεται για να γίνει. Το ξέρει ο Μαρτίνς, το ξέρει ο ίδιος, το ξέρει και όποιος καταλαβαίνει πέντε πράγματα για τη συγκεκριμένη θέση.

Γι αυτό και ο προπονητής ζήτησε να γίνει ότι περνάει από το χέρι του συλλόγου για να αποκτηθεί από την Πόρτο. Η διοίκηση τον άκουσε ξανά με κλειστά μάτια -δεν ήθελε και πολύ εδώ που τα λέμε- και πέτυχε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: έκλεισε έναν εξαιρετικό βασικό τερματοφύλακα για τη νέα σεζόν και ταυτόχρονα κράτησε έναν παίκτη που ήδη ήταν βασικό «συστατικό» της υπάρχουσας χημείας. Αυτό ήταν βασικά το πρώτο που είχε ζητήσει ο Μαρτίνς: άσχετα με το ποιοι παίκτες θα αποκτηθούν για να ολοκληρωθεί σε ποιότητα και ποσότητα το φετινό ρόστερ, ήθελε να δει το μεγαλύτερο μέρος του περσινού να ξεκινά και φέτος. Να μην φύγουν παίκτες χωρίς λόγο και να μην πουληθούν απλά για να πουληθούν.

Και από τη στιγμή που ο Ζοζέ Σα φάνταζε ιδανικός από όλες τις απόψεις, ο Ολυμπιακός κινήθηκε άμεσα για να τον κλειδώσει, αποκαθιστώντας παράλληλα και τις σχέσεις του με έναν από τους μεγαλύτερους μάνατζερ στον πλανήτη, τον Ζόρζε Μέντες. Πλέον, έχοντας τη σιγουριά του «άσου», η ομάδα συνεχίζει με το γκάζι στο πάτωμα για να ολοκληρώσει πιθανότατα όχι απλά νωρίτερα από ποτέ το μεγαλύτερο ποσοστό του επόμενου ρόστερ της, αλλά τόσο γρήγορα που δεν θα… μυρίζει καν Ελλάδα. Εκεί όπου έχουμε συνηθίσει πάντα να περιμένουμε κάτι για να κάνουμε μεταγραφές. Όπου «εμείς», εννοώ ο μέσος Έλληνας παράγοντας. Να περιμένουμε την κλήρωση, να περιμένουμε να δούμε αν θα προκριθούμε, να περιμένουμε να τελειώσουν οι μεταγραφές στα μεγάλα πρωταθλήματα, να δούμε ποιοι θα… περισσέψουν για να πέσουν οι τιμές, πάντα κάτι να περιμένουμε. Σχεδιασμός από αλυσίδα καταστημάτων που πουλάει αμφιβόλου ποιότητας προϊόντα. Για τον Ολυμπιακό όλα αυτά (φαίνεται πως) ανήκουν στο παρελθόν.

Αν θέλετε, είναι και σημειολογικό το ότι η φετινή «μεταγραφική» σεζόν, ξεκίνησε με τον τερματοφύλακα. Κάθε καλή ομάδα που θέλει να λέγεται τέτοια και σέβεται τον εαυτό της, οφείλει να έχει κάτω από τα δοκάρια της έναν τύπο που θα ξέρει ότι θα είναι το Νο1 και θα το ξέρουν όλοι μέσα στην ομάδα, ακόμη και οι άλλοι τερματοφύλακες. Τα κουκιά για τη συγκεκριμένη θέση είναι πολύ μετρημένα άλλωστε: υπήρξαν σπουδαίες ομάδες με σπουδαίους τερματοφύλακες. Υπήρξαν σπουδαίες ομάδες, με εξαιρετικούς τερματοφύλακες. Εξαιρετικές ομάδες, με καλούς τερματοφύλακες. Καλές ομάδες με επαρκώς καλούς ή οριακά μέτριους τερματοφύλακες. Καλές ομάδες με κακούς ή για οποιονδήποτε λόγο εκείνη τη στιγμή ανεπαρκείς τερματοφύλακες όμως, από σπάνια έως ποτέ -για να επιβεβαιώνεται ο κανόνας.

Ο Ολυμπιακός λοιπόν, όπως άφησε στην άκρη τα μεταγραφικά και τα γενικότερα σχεδιαστικά πειράματα, τα… βαριετέ και τις ποικιλίες με ατζέντηδες και φιλικά σωματεία, έτσι έκανε και σε επίπεδο ποδοσφαίρου -η επέκταση και φυσική εξέλιξη των παραπάνω δηλαδή. Εγκατέλειψε τις αλχημείες και τις δοκιμές και αποφάσισε να ξεκινήσει τον φετινό σχεδιασμό του με το να τα σπρώξει για να αποκτήσει έναν τερματοφύλακα που απέδειξε ότι μπορεί να σταθεί κάτω από τα δοκάρια μιας ομάδας που ζει πρωτόγνωρες στιγμές όταν δεν κατακτά κάποιον τίτλο για δεύτερη σερί σεζόν.

Αλλιώς, αν έμπαινε πάλι στη διαδικασία που είχε μπει την τελευταία διετία, να ψάχνει δηλαδή τον επόμενο Νικοπολίδη σε παιδιά που είχαν κάνει απλά 1-2 καλές σεζόν σε ομάδες στις οποίες δεν υπήρχαν οι απαιτήσεις και οι συνθήκες του Ολυμπιακού, τότε θα ρίσκαρε ξανά με την ποδοσφαιρική καταστροφή.

Μετράω τις συμμετοχές των τερματοφυλάκων από την εποχή Ρομπέρτο και μετά:

2016/17: Λεάλι (27), Καπίνο (25), Χουτεσιώτης (2)

2017/18: Προτό (30), Καπίνο (12), Χουτεσιώτης (4)

2018/19: Σα (31), Γιανιώτης (13), Λοντίγκιν (3), Χουτεσιώτης (2)

Χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για το αν το παραπάνω «σχέδιο» απέδωσε. Να θυμίσω απλά ότι κατά τη φετινή σεζόν, όσο ο Ολυμπιακός και ο Μαρτίνς ακόμη ψαχνόντουσαν για το τέρμα, με τον Γιαννιώτη βασικό, η ομάδα έχασε το εντός έδρας ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ μετά από ένα λάθος στη συγκεκριμένη θέση και έχασε και το εκτός έδρας ματς με τον ΟΦΗ. Τα δύο αποτελέσματα δηλαδή που τελικά στοίχισαν τον τίτλο. Προφανώς και δεν γίνεται να επιρρίψεις ευθύνη αποκλειστικά και μόνο σε έναν ποδοσφαιριστή για αυτά τα αποτελέσματα ακόμη κι αν πρόκειται για μια κομβική θέση στον αγωνιστικό χώρο. ωστόσο ήταν κι αυτό ένα… σημείο των καιρών για τη φετινή (και την περσινή) σεζόν. Ενώ ο Ολυμπιακός πειραματιζόταν ακόμη και με τον βασικό «άσο» του, ο κύριος ανταγωνιστής του καθάριζε αποτελέσματα. Αυτό που έκανε ο ίδιος κατά το παρελθόν δηλαδή, σε αντίστροφους ρόλους.

Τέλος καλό όλα καλά με το τέρμα λοιπόν και πάμε γι’ άλλα. Οι βασικές εισηγήσεις του Μαρτίνς είναι στα χέρια της διοίκησης, τόσο αυτή όσο και ο προπονητής έχουν «δουλέψει» ήδη αρκετές περιπτώσεις και η συνέχεια θα δοθεί… όπως πρέπει. Όπως πρέπει, ώστε ο σύλλογος να κάνει σαφές στον ανταγωνισμό ότι δεν μπορεί, δεν γίνεται να κάνει τον κομπάρσο για πάνω από μία σεζόν. Πέρσι, ήταν ακριβώς αυτό. Φέτος, η ομάδα απέδειξε με τις εμφανίσεις της ότι άσχετα με το τι μπορεί να συνέβαινε γύρω γύρω στο διαχρονικά αστείο ελληνικό πρωτάθλημα, ήταν βασικά ένα ντέρμπι μακριά από τον τίτλο.

Τώρα, οι επόμενες κινήσεις που έχουν προγραμματιστεί, θα θυμίσουν ότι πραγματικές αυτοκρατορίες χτίζονται εντός των τεσσάρων γραμμών. Με μεγάλους παίκτες και μεγάλους προπονητές. Αυτές είναι που κρατάνε για χρόνια και όποιος επίδοξος νέος αυτοκράτορας θέλει να έρθει για να στρογγυλοκαθίσει στον θρόνο, θα πρέπει να φροντίσει -αλα Game of Thrones- ότι ο προηγούμενος είναι νεκρός. Και αυτή τη στιγμή, όσα συμβαίνουν στον Ολυμπιακό, τόσο εντός γηπέδου, όσο και εκτός αυτού σε επίπεδο μεταγραφών και σχεδιασμού, δυστυχώς για κάθε επίδοξο αυτοκράτορα, δείχνουν ότι μέσα στην ομάδα υπάρχει περισσότερη ζωή από ποτέ. Οι αποδείξεις στα προσεχώς

Β ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: