Αρχική Η Μαύρη Αράχνη | Βλογημένος

Η Μαύρη Αράχνη | Βλογημένος

Ορισμένοι άνθρωποι έχουν σημαδέψει την ιστορία της ανθρωπότητας τόσο πολύ, ώστε έχουν γίνει αναφορά στους τομείς δραστηριότητάς τους, είτε στην πολιτική, στις επιστήμες, τη φιλοσοφία, την τέχνη. Αυτό συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο, το οποίο είχε φανταστικούς και διάσημους ποδοσφαιριστές, πληθωρικούς παίκτες και μύθους που με τον δικό τους τρόπο έχουν χαράξει τα ονόματά τους στην ιστορία. Αλλά για κανέναν παίκτη δεν μπορεί να γίνει μια τόσο μεγάλη και εντυπωσιακή αναφορά, σε σημείο αξεπέραστο για δεκαετίες και ατελείωτες γενιές, όπως ο Λεβ Γιασίν (Lev Ivanovich Yashin)! Ο θρυλικός τερματοφύλακας της διαλυμένης πλέον Σοβιετικής Ένωσης, με την επιβλητική μαύρη στολή του, που του χάρισε το παρατσούκλι «Η Μαύρη Αράχνη», ήταν ο Καλύτερος και Λαμπρότερος τερματοφύλακας του 20ου αιώνα και υπεύθυνος για την ολοκληρωτική μεταμόρφωση του ρόλου του τερματοφύλακα μέσα στη περιοχή του! Ο Γιασίν ήταν ο πρώτος που αμφισβήτησε ότι «… ο τερματοφύλακας δεν μπορεί να βγει από την εστία του» ή ότι «… ο τερματοφύλακας πρέπει να μένει στην εστία του και να πιάνει τα σουτ που έρχονται προς το μέρος του» και ότι «… ο τερματοφύλακας δεν μπορεί να φύγει από τη μικρή περιοχή του»! Αυτός όχι μόνο έκανε το αντίθετο από όλα αυτά, αλλά καθόρισε ότι η περιοχή ήταν κτήμα του και ως εκ τούτου ενεργούσε στο έπακρο για την υπεράσπισή της! Από το ύψος των 1,89 μ., επέβαλε τον σεβασμό στους αντιπάλους του, πανικόβαλε τους επιτιθέμενους και έσωσε τόσο την αγαπημένη του Ντιναμό Μόσχας όσο και την εθνική ομάδα της ΕΣΣΔ από πολλά γκολ. Ο Γιασίν ήταν ένας τοίχος, μια ιδιοφυΐα, ένας επικός τερματοφύλακας!

Γεννημένος στις 22 Οκτωβρίου του 1929, στη πρωτεύουσα της τότε Σοβιετικής Ένωσης, τη Μόσχα, ξεκίνησε την καριέρα του ως τερματοφύλακας σε ηλικία 12 ετών, στις αρχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο στρατιωτικό εργοστάσιο όπου εργάστηκε. Αλλά δεν ήταν ο τερματοφύλακας της ομάδας ποδοσφαίρου του εργοστασίου, αλλά της ομάδα χόκεϊ επί πάγου! Σε ανθυγιεινές συνθήκες και με πολλή ένταση, κατάφερε να επιβιώσει από την ταραγμένη περίοδο και παράλληλα με τους πάγους ξεκίνησε ν’ ασχολείται και με τους χλοοτάπητες σε ηλικία 14 ετών. Οι επιδόσεις του, η εντυπωσιακή σωματοκατασκευή του και η ευκινησία του σύντομα τράβηξαν την προσοχή της Ντιναμό Μόσχας, η οποία τον έκανε παίκτη στην ομάδα της το 1949, αναπληρωματικό του θρυλικού «Τίγρη», Αλεξέι Κόμιτς (Aleksey Petrovich Khomich, ’Tiger’) και του ανθρώπου που θεωρείται ο μέντοράς του, του Βάλτερ Σανάγια (Valter Vissarionovich Sanaya)! Αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που ο Γιασίν πήγε σε ποδοσφαιρική ομάδα. Η Ντιναμό ήταν το σπίτι του για τα επόμενα 22 χρόνια! Στις 6 Ιουλίου του 1950 έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την ομάδα, μόνο που όπως «… κάθε αρχή και δύσκολη», κάποια λάθη του δεν έπεισαν τους υπεύθυνους της ομάδας. Μετά απ’ αυτό το όχι και τόσο καλό ξεκίνημα, πικραμένος αφού ήταν μονίμως αναπληρωματικός, έκανε ακόμη και σκέψεις να επικεντρωθεί οριστικά στο χόκεϊ στον πάγο, όπου μάλιστα κατέκτησε και τον πρώτο του τίτλο, το Κύπελλο Σοβιετικής Ένωσης του 1953!

Και τότε ήλθε η ανατροπή! Μετά την αποχώρηση του Κόμιτς, το 1952, την εστία της Ντιναμό υπερασπιζόταν ο Σανάγια, ο οποίος σ’ έναν αγώνα, τραυματίστηκε, και μάλιστα σοβαρά, κάτι που ουσιαστικά συνετέλεσε λίγο αργότερα ν’ αποχωρήσει κι αυτός. Και τότε η Ντιναμό του ζήτησε να κρατήσει το ανέπαφο της εστίας της! Και τα κατάφερε! Ο Γιασίν ξεπέρασε τις κακές στιγμές και κατέκτησε τους πάντες στον σύλλογο με την ελαστικότητα, την ευκινησία και τη δημιουργικότητά του στο γήπεδο. Εμπνεόμενος από τους προκατόχους του, ξεπέρασε τη φήμη τους, αφού ενεργούσε πολύ πέρα από τη μικρή του περιοχή, συμπεριφερόμενος σχεδόν σαν λίμπερο! Ψηλός, εξουδετέρωνε εύκολα τις σέντρες, «έπαιζε μπάλα» με τους αμυντικούς του και έκλεινε χώρους, ένας τερματοφύλακας που εξελισσόταν σε «τρόμο» για τους αντιπάλους του! Ο Γιασίν έγινε βασικός στη Ντιναμό το 1953, όταν ξεκίνησε η πιο ένδοξη εποχή της ομάδας, κερδίζοντας τον τίτλο του Σοβιετικού Πρωταθλήματος 1953/54, 4 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη Σπαρτάκ Μόσχας, έχοντας ήδη κατακτήσει και το Κύπελλο ΕΣΣΔ του 1953 στο ποδόσφαιρο! Αυτός ήταν ο βασικός συντελεστής που η άμυνα της  Ντιναμό ήταν η Καλύτερη στο πρωτάθλημα, με 20 γκολ σε 22 αγώνες. Την επόμενη σεζόν, η ομάδα κατέκτησε για δεύτερη σερί φορά το πρωτάθλημα, αυτή τη φορά πιο δύσκολα, έναν βαθμό μπροστά από τη Σπαρτάκ, και πάλι με τη Καλύτερη άμυνα με 16 γκολ σε 22 αγώνες. Οι επιδόσεις του Γιασίν, τον οδήγησαν γρήγορα στην εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης, για την οποία αγωνίστηκε πρώτη φορά σ’ ένα φιλικό, με την Σουηδία, στις 8 Σεπτεμβρίου του 1954, στη Μόσχα, μια νίκη με 7-0!

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης, τους πρώτους της ιστορίας στο Νότιο Ημισφαίριο το 1956, ο Γιασίν ήταν ένας από τους Σοβιετικούς αστέρες που βοήθησαν τη χώρα να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Ποδόσφαιρο σ’ εκείνη τη διοργάνωση! Παράλληλα με αστέρες όπως ο Ιγκόρ Νέτο (Igor Aleksandrovich Netto), ο Νικίτα Σιμονιάν (Nikita Pavlovich Simonyan), ο Ανατόλι Ιλίν (Anatoli Mikhaylovich Ilyin), ο Εντουάρντ Στρελτσόφ (Eduard Anatolyevich Streltsov),  ο Γιόζεφ Μπέτσα (Yozhef Yozhefovich Betsa) και ο Βαλεντίν Ιβάνοφ (Valentin Kozmich Ivanov), ο Γιασίν δέχτηκε μόνο 2 γκολ σε 5 παιχνίδια και η ΕΣΣΔ ήταν Χρυσή Ολυμπιονίκης! Η ομάδα νίκησε τη Δυτική Γερμανία με 2-1, ήλθε ισόπαλη χωρίς τέρματα με την Ινδονησία, την οποία νίκησε δύο ημέρες αργότερα με 4-0, νίκησε τη Βουλγαρία στον ημιτελικό με 2-1 και τη Γιουγκοσλαβία στον μεγάλο τελικό με 1-0. Αυτή η μεγάλη ομάδα της ΕΣΣΔ χρησίμευσε ως βάση της εθνικής ομάδας που πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 στη Σουηδία, εκεί που ο Λεβ Γιασίν άρχισε να χτίζει τον μύθο του!

Russia’s goalkeeper Lev Yashin makes a save from Italy’s Sandro Mazzola, during their Group 4 1966 World Cup match at Roker Park, in Sunderland. – Credit: PA Archive/PA Images

Μετά την κατάκτηση του τρίτου σερί σοβιετικού πρωταθλήματος του 1957, ο Γιασίν ήταν ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας της ΕΣΣΔ στο σουηδικό Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958. Η ομάδα δεν συγκαταλεγόταν στα φαβορί, αλλά είχε ένα πολύ δυνατό σύνολο. Οι Σοβιετικοί έκαναν ντεμπούτο εναντίον της Αγγλίας και ήλθαν ισόπαλοι με 2-2. Στον επόμενο αγώνα, ο Γιασίν άρχισε να δείχνει στον κόσμο μερικά από τα προσόντα του, εξουδετερώνοντας ένα πέναλτι (χωρίς ριμπάουντ) και βοηθώντας την ΕΣΣΔ να νικήσει την Αυστρία με 2-0. Στο επόμενο παιχνίδι, έκανε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες εμφανίσεις του στην ιστορία, αποσοβώντας  την διαφαινόμενη βαριά ήττα μετά από ένα ιστορικό ξέσπασμα της μελλοντικής Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Βραζιλίας, στο παιχνίδι που έκανε ντεμπούτο ένα από τα θεαματικότερα δίδυμα της ποδοσφαιρικής ιστορίας, αυτό του Πελέ (Edson Arantes do Nascimento, ‘Pelé’) και του Γκαρίντσα (Manuel Francisco dos Santos, ‘Mané Garrincha’/’Garrincha’)! Ο Γιασίν έκανε θαύματα, εκείνη την ημέρα, με εκπληκτική εμφάνιση και απίστευτες αποκρούσεις, δέχτηκε «μόλις» δύο γκολ από τη Βραζιλία! Ο κόσμος έμεινε έκπληκτος, βλέποντας τη γέννηση ενός θρύλου ντυμένου στα μαύρα που φαινόταν να έχει 8 χέρια, τέτοια τελειότητα κάτω από το τέρμα. Μια «Μαύρη Αράχνη»! Στον αγώνα μπαράζ της Φάσης των Ομίλων, η ΕΣΣΔ νίκησε την Αγγλία με 1-0 και προκρίθηκε στα προημιτελικά, όπου δεν μπόρεσε να σταματήσει τους διοργανωτές Σουηδούς, από τους οποίους ηττήθηκε με 0-2.

Ο Γιασίν μπλοκάρει τη μπάλα στον αγώνα πλέι-οφ της ΕΣΣΔ με την Αγγλία στον 4ο όμιλο του Μουντιάλ της Σουηδίας (17/6/1958). Ⓒ 1958 ASSOCIATED PRESS

Το 1960, ο Γιασίν και η ΕΣΣΔ του είχαν την τιμή να κατακτήσουν την εναρκτήρια διοργάνωση του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης, που διεξήχθη στη Γαλλία. Το σύστημα διεξαγωγής προέβλεπε κληρώσεις σε διπλούς αγώνες νοκ-άουτ μέχρι τους 4, οι οποίοι συμμετείχαν στη τελική φάση (στην έδρα μιας εκ των επιλαχόντων), που περιλάμβανε τους δυο ημιτελικούς, τον μεγάλο τελικό και τον αγώνα για την τρίτη θέση. Οι Σοβιετικοί πέρασαν χωρίς αγώνες τη φάση των «8», επειδή ο Ισπανός δικτάτορας Φρανσίσκο Φράνκο (Francisco Franco Bahamonde) αρνήθηκε να επιτρέψει στην εθνική Ισπανίας να ταξιδέψει στη Σοβιετική Ένωση. Στον ένα ημιτελικό, οι Σοβιετικοί απέκλεισαν την Τσεχοσλοβακία με 3-0 και έπαιξαν στον τελικό εναντίον της Γιουγκοσλαβίας. Μετά από ισοπαλία 1-1 στην κανονική διάρκεια, η ΕΣΣΔ σκόραρε το γκολ στο 113 ́, με τον Βίκτορ Πουνεντέλνικ (Viktor Vladimirovich Ponedelnik), και κατέκτησε το τρόπαιο. Ο Γιασίν, για άλλη μια φορά, υπερασπίστηκε τα πάντα και με εκπληκτικές αποκρούσεις εξασφάλισε τη νίκη! Την ίδια χρονιά, κέρδισε για πρώτη φορά το βραβείο του Τερματοφύλακα της Χρονιάς, μια διάκριση που θα επαναληφθεί άλλες δύο φορές, το 1963 και το 1966!

Ο Λεβ Γιασίν μπλοκάρει τη μπάλα στον προημιτελικό του Μουντιάλ της Αγγλίας, με αντίπαλο την Ουγγαρία (23/7/1966). Ⓒ 1966 BIPPA/ASSOCIATED PRESS

Το 1962, παρά το γεγονός ότι ήταν από τους στυλοβάτες της πορείας της ΕΣΣΔ μέχρι τα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Χιλή, αμφισβητήθηκε για 2 γκολ που δέχτηκε, το ένα στους Ομίλους, στο 4-4 με την Κολομβία, με απευθείας κόρνερ του Μάρκο Κόιγ (Marco Tulio Coll Tesillo), το μοναδικό -μέχρι και σήμερα- στην ιστορία των Μουντιάλ, και στον προημιτελικό με τη Χιλή, όταν μετά το 1-1, από γκολ του Λεονέλ Σάντσες (Leonel Guillermo Sánchez Lineros) με φάουλ και του Ιγκόρ Τσισλένκο (Igor Leonidovich Chislenko), ο Ελάδιο Ρόχας (Eladio Alberto Rojas Díaz) πέτυχε το τελικό 2-1 με ένα πολύ μακρινό σουτ! Παρά την αμφισβήτηση, η παρουσία του εξακολούθησε να ‘ναι ισχυρή και απόλυτη και μάλιστα κλήθηκε να υπερασπιστεί την Μικτή Κόσμου που αντιμετώπισε την Αγγλία τον Οκτώβριο του 1963, για τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της Αγγλικής Ομοσπονδίας! Με συμπαίκτες την αφρόκρεμα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου έδωσε σε εκείνο το ματς ένα πραγματικό ρεσιτάλ στο «Γουέμπλεϊ», σταματώντας στο πρώτο ημίχρονο κάθε επιθετική προσπάθεια των Άγγλων, που είδαν τον Γιασίν να «κατεβάζει ρολά» και με εκπληκτικές επεμβάσεις να διατηρεί ανέπαφη την εστία του. Στην επανάληψη τον αντικατέστησε ο Γιουγκοσλάβος Μιλουτίν Σόσκιτς (Milutin Šoškić), κι έτσι μπόρεσαν οι γηπεδούχοι να σκοράρουν και να πάρουν τη νίκη με 2-1!

Εκείνη τη χρονιά λοιπόν, το 1963, ο Λεβ Γιασίν αποστόμωσε τους κριτικούς και όλους όσους τον αμφισβήτησαν με μια υπέροχη σεζόν! Εκτός από την κατάκτηση ενός ακόμη σοβιετικού πρωταθλήματος, που ήταν το τελευταίο του για την Ντιναμό, ο τερματοφύλακας ψηφίστηκε ως ο Καλύτερος Παίκτης στην Ευρώπη και κέρδισε τη «Χρυσή Μπάλα» από το περιοδικό «France Football», όντας ο πρώτος και -μέχρι σήμερα- ο μοναδικός τερματοφύλακας που έλαβε την τιμή! Ο Γιασίν ήρθε πρώτος στην ψηφοφορία με 73 ψήφους, αφήνοντας πίσω του δυο άλλους θρύλους της εποχής, τον Ιταλό Τζιάνι Ριβέρα (Giovanni “Gianni” Rivera) της Μίλαν με 55 και τον Άγγλο Τζίμι Γκριβς (James Peter “Jimmy” Greaves) της Τότεναμ με 50. Το ιστορικό επίτευγμα τοποθέτησε τον Γιασίν στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ποδοσφαίρου, γεγονός που τον κατέστησε το απόλυτο είδωλο στην ΕΣΣΔ, ενός αυθεντικού υπερήρωα σε ψυχροπολεμικές εποχές! Μια φράση του τερματοφύλακα εκείνη την εποχή έγινε διάσημη όταν ρωτήθηκε για το μυστικό του να είσαι πάντα ήρεμος σε σημαντικούς αγώνες:

«Το μυστικό είναι να καπνίζετε ένα τσιγάρο για να καλμάρουν τα νεύρα και στη συνέχεια να πιείτε μια ωραία γουλιά από ένα δυνατό ποτό για να τονωθούν οι μύες σας»!

Το 1964, η ΕΣΣΔ υπερασπίστηκε τον τίτλο της στο δεύτερο Κύπελλο Εθνών, που η τελική του φάση διεξήχθη στην Ισπανία. Αποκλείοντας την Ιταλία (2-0 εντός & 1-1 εκτός) στους «16» και τη Σουηδία (1-1 εκτός & 3-1 εντός) στους «8», οι Σοβιετικοί νίκησαν τη Δανία με 3-0 στον ημιτελικό του «Καμπ Νόου» και αντιμετώπιζαν τη διοργανώτρια Ισπανία στον μεγάλο τελικό του «Σαντιάγκο Μπερναμπέου». Πάλι ήταν εντυπωσιακός, κατηγορήθηκε και πάλι όμως ότι δέχθηκε ένα εύκολο δεύτερο γκολ (1-2) από τον Μαρθελίνο (Marcelino Martínez Cao), που έδωσε το τρόπαιο στους Ισπανούς. Το 1966, σε ηλικία 37 ετών, ο Γιασίν συμμετείχε στο τρίτο του Παγκόσμιο Κύπελλο, που διεξήχθη στην Αγγλία. Δεν αγωνίστηκε στον εναρκτήριο αγώνα εναντίον της Βόρειας Κορέας, αλλά και στον 3ο αγώνα της Φάσης των Ομίλων με τη Χιλή, επειδή η ΕΣΣΔ είχε ήδη προκριθεί, μετά τον 2ο αγώνα εναντίον της Ιταλίας, όπου ήταν βασικός. Και δεν απογοήτευσε βέβαια, αντίθετα: έκανε τα πάντα και εξασφάλισε τη νίκη της ΕΣΣΔ με 1-0. Στον προημιτελικό, νικώντας την Ουγγαρία με 2-1, κατάφερε τελικά να προκριθεί στον ημιτελικό, όπου ηττήθηκε από τη Δυτική Γερμανία με 1-2, και με το ίδιο σκορ στον αγώνα για την 3η θέση από την Πορτογαλία του Εουσέμπιο (Eusébio da Silva Ferreira)! Αλλά ο Γιασίν απέδειξε και σ’ εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο, ότι παρέμεινε η ίδια «Μαύρη Αράχνη» που γνώριζε ο κόσμος!

November 1989, Tel Aviv, Israel — Lev Ivanowich Yashin | Image by © Jean-Yves Ruszniewski/TempSport/Corbis

Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, ο Γιασίν συνέχισε να ζει τις τελευταίες του στιγμές στο ποδόσφαιρο. Στις 16 Ιουλίου του 1967, έπαιξε το τελευταίο διεθνές παιχνίδι του, στην Τυφλίδα, με την εθνική Ελλάδος, για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, στη νίκη των Σοβιετικών με 4-0. Το 1967 και το 1970, σήκωσε τους τελευταίους του τίτλους με τη Ντιναμό, τα Κύπελλα ΕΣΣΔ, και συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970, αλλά σε εφεδρεία λόγω της ηλικίας του και του γεγονότος ότι ο βασικός τερματοφύλακας, Ανζόρ Καβαζασβίλι (Anzor Amberkovich Kavazashvili), ήταν σε καλύτερη κατάσταση. Η ΕΣΣΔ δεν τα πήγε καλά σε εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο. Κρέμασε τα γάντια του και παπούτσια του  στις 27 Μαΐου του 1971, σε ένα συμβολικό αγώνα με τη Ντιναμό Μόσχας απέναντι σε μια ομάδα Επίλεκτων, στο «Στάδιο Λένιν» της Μόσχας μπροστά σε πάνω από 100.000 ανθρώπους!  Μέσα στο γήπεδο, μεγάλα αστέρια ήταν εκεί για να τον τιμήσουν! Ο Τζιατσίντο Φακέτι (Giacinto Facchetti), ο Γκερντ Μίλερ (Gerhard “Gerd” Müller), o Φραντς Μπεκενμπάουερ (Franz Anton Beckenbauer), ο Μπόμπι Τσάρλτον ([Sir[ Robert “Bobby” Charlton), ο Εουσέμπιο, ο Χρίστο Μπόνεφ (Hristo Bonev), ο Πελέ και άλλοι. Όταν τελείωσε το παιχνίδι, έδωσε τα γάντια του στον Λαντισλάο Μαζούρκιεβιτς (Ladislao Mazurkiewicz Iglesias), τον Ουρουγουανό τερματοφύλακα της εθνικής και της Πενιαρόλ! Συνολικά, αγωνίστηκε σε 812 παιχνίδια στην καριέρα του, τα 738 με την Ντιναμό Μόσχας -τα 326 από αυτά  σε αγώνες πρωταθλήματος, τα 270 «καθαρά»!- και τα 78 για την εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης, στα οποία δέχτηκε 70 γκολ. Συμμετείχε σε 13 αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου (4 παιχνίδια χωρίς να δεχτεί γκολ) και έκανε 2 εμφανίσεις στην Μικτή Κόσμου (το 1963 κόντρα στην Αγγλία και 1968 κόντρα στην Βραζιλία). Τα συνολικά παιχνίδια που δεν δέχτηκε τέρμα στη καριέρα του, αγγίζουν τα 480!

Μετά την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο, αφιερώθηκε στην προπόνηση ομάδων νέων και εργάστηκε ως καθηγητής φυσικής αγωγής, ενώ υπηρέτησε σε τεχνικές επιτροπές και από διάφορες διοικητικές θέσεις τη Ντιναμό Μόσχας, ενώ έφτασε μέχρι και αναπληρωτής πρόεδρος της Σοβιετικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Στη δεκαετία του 1980, η υγεία του άρχισε να επιδεινώνεται. Το 1982 υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία. Το 1984, οι γιατροί διέγνωσαν σημάδια της επάρατου νόσου και το 1986, ενώ βρισκόταν στη Βουδαπέστη, μετά από θρομβοβλεβίτιδα συνέπεια του καπνίσματος, χρειάστηκε να του ακρωτηριάσουν το δεξί πόδι. Τα προβλήματα συνεχίστηκαν και στις 20 Μαρτίου του 1990, ο Λεβ Γιασίν άφησε την τελευταία του πνοή, μόλις στα 60 του χρόνια από καρκίνο του στομάχου, παρά την επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε για να σωθεί η ζωή του. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στη Μόσχα.

Μετά το θάνατό του, συνέχισε να αναγνωρίζεται σε όλο το κόσμο με διάφορα αφιερώματα. Το 1994 επιλέχθηκε από τη ΦΙΦΑ στην Καλύτερη Ομάδα Όλων των Εποχών για το Παγκόσμιο Κύπελλο, έχοντας έκτοτε δώσει τ’ όνομά του στο «Βραβείο Λεβ Γιασίν», απονέμοντάς το στον Καλύτερο Τερματοφύλακα της κάθε διοργάνωσης Παγκοσμίου Κυπέλλου! Το ίδιο έκανε και το «France Football», ονομάζοντας το βραβείο που απονέμεται κάθε χρόνο στον Κορυφαίο Τερματοφύλακα του κόσμου, ως «Yashin Trophy»! Πάλι η ΦΙΦΑ τον εξέλεξε, το 1998, ως τον Καλύτερο Τερματοφύλακα και μέλος της Παγκόσμιας Ομάδας του 20ου αιώνα! Το 2002 επιλέχθηκε για την Ονειρική Ομάδα της στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων! Το νέο γήπεδο της Ντιναμό Μόσχας που εγκαινιάστηκε το 2019, φέρει το όνομα του! Σύμφωνα με τη Παγκόσμια Ομοσπονδία, έσωσε πάνω από 150 πέναλτι στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, περισσότερα από κάθε άλλο τερματοφύλακα! Χαρακτηριστική άλλωστε είναι η ατάκα του το 1961, τη χρονιά που ο Σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πήγε στο διάστημα: «Η χαρά να βλέπεις τον Γιούρι Γκαγκάριν στο διάστημα είναι η μόνη που μπορεί να ξεπεράσει την χαρά από την απόκρουση ενός πέναλτι»!

Ο Λεβ Γιασίν έκανε ένα τεράστιο και ανυπολόγιστο καλό στο ποδόσφαιρο, με την επανεφεύρεση της θέσης του τερματοφύλακα και τις αξιομνημόνευτες εμφανίσεις του. Ιδιαίτερα ψύχραιμος, καθοδηγούσε με φωνές συνεχώς τους αμυντικούς. Πολλές φορές οι έξοδοί του πλησίαζαν στο κέντρο του γηπέδου, «καθαρίζοντας» φάσεις ουσιαστικά παίζοντας σαν λίμπερο!  Ψυχρός, γρήγορος, έξυπνος και άψογος, διακρίθηκε για τις θεαματικές και δύσκολες αποκρούσεις του. Παρότι μεγαλόσωμος, διέθετε ελαστικότητα και ρεφλέξ, με πολύ καλές τοποθετήσεις και εκτινάξεις, τόσο ψηλά όσο και χαμηλά. Μνημειώδεις έχουν μείνει οι πάσες με τα χέρια στους επιθετικούς. Τα μαύρα ρούχα (περισσότερο σκούρα μπλε) τα φορούσε για να “κρύβεται” πίσω από τους αμυντικούς του «παίζοντας» ουσιαστικά με το χρώμα που ξεγελά περισσότερο το ανθρώπινο μάτι, το μαύρο! Ο Λεβ Γιασίν υπήρξε ένας θεός του ποδοσφαίρου, ένα αστέρι που ξεπερνά τις γενιές και ένα παράδειγμα για κάθε νεαρό που σκέφτεται να ακολουθήσει μια καριέρα ως τερματοφύλακας.

Έχει πει:

«Πάντα πριν παίξω, αγγίζω τη μπάλα, όπως ο ξυλουργός ακουμπάει το ξύλο πριν αρχίσει να το δουλεύει, πρόκειται για εργατική συνήθεια»

«ένα χαμένο πέναλτι είναι περισσότερο λάθος του εκτελεστή, παρά ικανότητα του γκολκίπερ»

«Τί είδους τερματοφύλακας είναι αυτός που δεν τρελαίνεται όταν δέχεται ένα γκολ; Είναι υποχρεωμένος να τρελαίνεται. Και αν είναι ήρεμος, τότε αυτό είναι το τέλος. Ό,τι και αν είχε καταφέρει στο παρελθόν, δεν έχει μέλλον»

Προσωπικές Διακρίσεις

  • Τερματοφύλακας της Χρονιάς για την ΕΣΣΔ: 3x (1960, 1963, 1966)
  • Χρυσή Μπάλα: 1963 (ο μοναδικός τερματοφύλακας, μέχρι σήμερα)
  • Βραβείο Λένιν: 1967
  • Ασημένιο Ολυμπιακό Μετάλλιο της Τιμής: 1986
  • Μετάλλιο της Τιμής FIFA: 1988
  • Χρυσό μετάλλιο «του σφυριού και του δρεπανιού» (αστέρι) του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργατιάς μαζί με το Τάγμα του Λένιν (ισάξιο με το στρατιωτικό βραβείο «Ήρωας της ΕΣΣΔ»): 1989
  • Μέλος Ιδανικής 11άδας στην Ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων: 1994
  • Μέλος Ιδανικής 11άδας του 20ου Αιώνα: 1998
  • Καλύτερος Τερματοφύλακας του 20ου Αιώνα από τη FIFA: 2000
  • Μέλος Παγκόσμιας Ονειρικής Ομάδας στην Ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων: 2002
  • Χρυσός Παίκτης της Ρωσίας από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ρωσίας, ως ο πιο εξέχων παίκτης τους τα τελευταία 50 χρόνια, για τον εορτασμό του Ιωβηλαίου της UEFA: Νοέμβριος 2003

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: