Αρχική Νάντορ Χιντεγκούτι: αδικημένος από την Ιστορία | Βλογημένος

Νάντορ Χιντεγκούτι: αδικημένος από την Ιστορία | Βλογημένος

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 υπήρξε βασικό μέλος της ουγγρικής εθνικής ομάδας, γνωστής ως «Aranycsapat» (Αρανίτσαπατ =Η Χρυσή Ομάδα), συμπαίκτης του Φέρεντς Πούσκας, του Ζόλταν Τσίμπορ, του Σάντορ Κότσις, του Γιόζεφ Μπόζικ και των άλλων Χρυσών Μαγυάρων. Γεννημένος στις 3 Μαρτίου του 1922 στην Βουδαπέστη, ο Νάντορ Χιντεγκούτι (Nándor Hidegkuti), αγωνιζόμενος ως επιθετικός ή και μεσοεπιθετικός με την MTK της Βουδαπέστης, το 1953, παίζοντας ως δεύτερος σέντερ φορ, σκόραρε ένα χατ-τρικ για την Ουγγαρία, όταν νίκησαν την Αγγλία με 6-3 στο Γουέμπλεϊ, στον «Αγώνα του Αιώνα». Παίζοντας λίγο πιο πίσω από τους επιθετικούς της ομάδας, ήταν σε θέση να μοιράζει τις εξαιρετικές του πάσες στους άλλους επιθετικούς και να προκαλεί μεγάλη σύγχυση στην αντίπαλη άμυνα. Τότε, αυτό ήταν μια καινοτομία στην ανάπτυξη του παιχνιδιού και την τακτική, φέρνοντας επανάσταση στον τρόπο παιζόταν το παιχνίδι. Έφυγε από τη ζωή το 2002, με την ΜΤΚ να δίνει τ’ όνομά του στο γήπεδό της προς τιμή του.

Η MTK του 1949. Όρθιοι από αριστερά: Sándor Károly, Börzsei János, Bosánszky Jenő, Kovács II. József, Hidegkúti Nándor, Kovács Imre.                                  Καθήμενοι, από αριστερά: Palotás Péter, Keszler Mátyás, Lantos Mihály, Tóth György, Bodola Gyula.

Έμαθε ποδόσφαιρο στους δρόμους της Βουδαπέστης. Ξεκίνησε να παίζει στην Ελεκτρομός και στην Χερμιναμέζεϊ. Γρήγορα ξεχώρισε από τους συνομηλίκους του. Αυτό το περίμεναν όλοι. Αυτό που δεν περίμεναν όμως ήταν να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους επιθετικούς όλων των εποχών. Κι όχι μόνο αυτό. Σε μια εποχή που τα πάντα άλλαζαν γύρω του, αυτός έμεινε πιστός στην ομάδα που τον κέρδισε το 1945, την ΜΤΚ της Βουδαπέστης. Εκεί κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια το 1958. Μόνο που και η ιστορία της ΜΤΚ έχει ενδιαφέρον, μιας και ήταν η ομάδα της αριστοκρατίας της Βουδαπέστης. Το 1945 αυτό ήταν κακό. Είχε επικρατήσει ο κομμουνισμός και οι αριστοκράτες ήταν υπό διωγμό. Μαζί με αυτούς στην ομάδα είχε προσχωρήσει και η Εβραϊκή παροικία της πόλης. Όσοι γλύτωσαν από τον Χίτλερ τη βρήκαν από το νέο καθεστώς. Αυτά ήταν τα δύο μειονεκτήματα της ΜΤΚ που άλλαξε τρία ονόματα για να μη θυμίζει σε τίποτα την παλιά ομάδα. Ο κόσμος όμως δεν μπορούσε να δεθεί με τα νέα ονόματα. Στο μεταξύ η ομάδα είχε περάσει στα χέρια της Ουγγρικής μυστικής αστυνομίας. Έγινε η ομάδα της, αλλά ποτέ δεν έγινε ανταγωνιστική της Χόνβεντ που ανήκε στον στρατό.

Ο Χιντεγκούτι λοιπόν έμεινε πιστός στην ομάδα του, αλλά στα… χαρτιά φαίνεται να έχει παίξει και στις Τεξτίλες, Μπάστιας και Βόρος Λόμπογκο, όπως ήταν τα ονόματα που άλλαξε, μέχρι να ξαναεπιστρέψει στο ΜΤΚ. Παρά αυτήν την αναταραχή, η δεκαετία του 1950, αποδείχθηκε μια επιτυχημένη περίοδος για τον σύλλογο, αφού με συμπαίκτες τον Πέτερ Πάλοτας, τον Μιχάλι Λάντος και τον Γιόζεφ Ζακάριας, όλους μέλη των «Μαγικών Μαγυάρων, υπό την προπονητική καθοδήγηση του Μάρτον Μπούκοβι (αργότερα προπονητή του Ολυμπιακού, 1965-1967) ανταγωνίστηκε τη Χόνβεντ, κατέκτησε 3 πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο Ουγγαρίας και ένα κύπελλο Mitropa. Το 1955, ως Βόρος Λόμπογκο, έπαιξε στη πρώτη διοργάνωση του νεοσύστατου Κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης. Ο Χιντεγκούτι σκόραρε δύο φορές, στις νίκες με συνολικό σκορ 10-4 επί της Άντερλεχτ, στον πρώτο γύρο.

Μεταξύ 1945 και 1958 κέρδισε 69 συμμετοχές και σημείωσε 39 γκολ για την Ουγγαρία. Σκόραρε δύο φορές στο ντεμπούτο του στις 30 Σεπτεμβρίου του 1945, σε μια νίκη με 7-2 επί της Ρουμανίας. Δύο χρόνια αργότερα, στις 17 Αυγούστου του 1947, έκανε τη δεύτερη διεθνή εμφάνισή του και σκόραρε χατ-τρικ εναντίον της Βουλγαρίας. Στις 18 Νοεμβρίου του 1951 σημείωσε ένα άλλο χατ-τρικ εναντίον της Φινλανδίας. Μπορεί να έπαιξε νωρίς στην εθνική, αλλά στη συνέχεια ξεχάστηκε στις κλήσεις. Χρειάστηκε η συμμετοχή του στην Ολυμπιακή ομάδα για τους Αγώνες του Ελσίνκι το 1952, όταν οι «Μαγικοί Μαγυάροι» κέρδισαν εύκολα το χρυσό μετάλλιο με 5 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, νικώντας στον ημιτελικό την κάτοχο του τίτλου Σουηδία με 6-0 (όπου σημείωσε το μοναδικό του τέρμα στη διοργάνωση) και στον τελικό την Γιουγκοσλαβία με 2-0, κάτι που βοήθησε στην επιστροφή του ως βασικός στην «Χρυσή Ομάδα» που έχτιζε η Ουγγαρία στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 1950.

Το 1953 ήταν από τους πρωταγωνιστές της ιστορικής νίκης των «μυθικών Μαγυάρων» στο Γουέμπλεϊ επί της Αγγλίας με 6-3 σημειώνοντας τρία γκολ, βάζοντας τέλος στη ποδοσφαιρική αλαζονεία των Άγγλων, σ’ έναν αγώνα που τότε ονομάστηκε «Αγώνας του Αιώνα»! Ο Τζόναθαν Γουίλσον στο βιβλίο του ‘’Revolution on the Turf’’ έγραψε ότι “Ήταν ο Χιντεγκούτι που κατέστρεψε την Αγγλία”. Ήταν η πρώτη ήττα των Άγγλων στην έδρα τους από μια μη Βρετανική ομάδα, για να ακολουθήσει η συντριβή τους στη Βουδαπέστη μετά από λίγους μήνες με 7-1! Όλοι ασχολήθηκαν μαζί του και μπήκε στο πάνθεο των μεγάλων. Ένας δεξιοτέχνης, με ουσία στο παιχνίδι του. Μαζί με τους Φέρεντς Πούσκας και Σάντορ Κόκτσις συγκρότησαν μια φοβερή επιθετική τριάδα ικανή να διασπάσει κάθε άμυνα. Μαζί, σκόραραν συνολικά 198 γκολ!

Πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954, όταν η Ουγγαρία ήταν το απόλυτο φαβορί, διαθέτοντας την για πολλούς Καλύτερη Ομάδα Όλων των Εποχών. Στον αγώνα του πρώτου γύρου οι Ούγγροι είχαν συντρίψει τους Γερμανούς με 8-3 με δύο τέρματα του Χιντεγκούτι, ο οποίος σκόραρε και στους δύο αγώνες εναντίον των φιναλίστ της προηγούμενης διοργάνωσης, της Βραζιλίας και της Ουρουγουάης. Η ήττα όμως στον τελικό από τη Δυτική Γερμανία, που έμεινε γνωστή ως το «Θαύμα της Βέρνης» ήταν τελείως αναπάντεχη. Ο Χιντεγκούτι ήταν από από τους ελάχιστους που επέστρεψαν στην πατρίδα τους και δεν ξενιτεύτηκαν μετά την έκρηξη της Ουγγρικής επανάστασης του 1956 και τελείωσε την καριέρα του στην ομάδα του. Το τελευταίο ματς με την εθνική το έπαιξε στις 15 Ιουνίου του 1958, με το Μέξικο (4-0) στο Σαντιβίγκεν της Σουηδίας, για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ήταν μεγάλος ήδη. Δύο χρόνια μετά σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 36 χρόνων. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε συνολικά 526 τέρματα σε 678 επίσημους αγώνες.

Χρησιμοποιήθηκε για τη «Χρυσή Ομάδα» σε ένα ρόλο δεύτερου-κρυφού κεντρικού επιθετικού, το σημερινό «ψευτοενιάρι» ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ σε ρόλο κεντρικού-οργανωτικού μέσου, τύποις «εξάρι»(!), χτίζοντας επιθέσεις από το κέντρο με έναν τρόπο κάθετο, αυτοματοποιημένο σε τέτοιο βαθμό, που θεωρείται μέχρι και σήμερα πρωτοποριακός. Στη δεκαετία του 1950, η πλειοψηφία των εθνικών ομάδων χρησιμοποιούσε ακόμα το σχηματισμό WM, όπου ο κεντρικός αμυντικός, παραδοσιακά, μαρκάριζε τον κεντρικό επιθετικό της αντίπαλης ομάδας, ο οποίος –συνήθως- φορούσε τη φανέλα με το № 9. Ο Χιντεγκούτι ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που λειτούργησε διαφορετικά κάτω από τις οδηγίες τόσο του Μπούκοβι (που θεωρείται ο “πατέρας” της εφαρμογής του συστήματος 4-2-4 που επικράτησε στα τέλη της δεκαετίας του 1950) όσο του ομοσπονδιακού τεχνικού Γκούσταβ Σέμπες. Όταν ο αντίπαλος αμυντικός, προσπαθούσε να αναχαιτίσει τον Χιντεγκούτι, που τραβιόταν και οργάνωνε το παιχνίδι από πίσω, αυτό δημιουργούσε τεράστιους χώρους, επιτρέποντας στους υπόλοιπους της ουγγρικής ομάδας να εκμεταλλευτούν το χώρο, κυρίως τους Πούσκας και Κότσις. Αυτή τη χρονική περίοδο, αυτό ήταν μια επαναστατική τακτική, που απαιτούσε από τον παίκτη που αναλάμβανε αυτόν τον ρόλο, να διαθέτει εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, εξαιρετική πάσα, αλλά και τακτική παιδεία, στοιχεία που ο Νάντορ Χιντεγκούτι διέθετε στο έπακρο!

Μετά τη συνταξιοδότησή του ως παίκτης, διετέλεσε 2 φορές προπονητής στην MTK. Έγινε προπονητής και με τη Φιορεντίνα κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1961, νικώντας τη Ρέιντζερς με 4-1. Με την ΕΤΟ Γκιορ κέρδισε το ουγγρικό πρωτάθλημα του 1963 και μετά τους οδήγησε μέχρι τον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1964/65, όπου έχασαν την πρόκριση από την μετέπειτα νικήτρια, Μπενφίκα. Η Αιγυπτική Αλ Αχλί ήταν μια καλή ευκαιρία να μένει στο εξωτερικό και να απολαμβάνει κάποια από τα αγαθά του δυτικού τρόπου ζωής. Ο Νάντορ Χιντεγκούτι, πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου του 2002, μετά από προβλήματα που είχε στην καρδιά και τους πνεύμονες, για κάποιο χρονικό διάστημα πριν από το θάνατό του. Το γήπεδο της MTK έχει πάρει τ’ όνομά του, προς τιμήν του.

Προσωπικές Διακρίσεις
• Παίκτης της Χρονιάς από την Ουγγρική Ομοσπονδία: 1953
• Μέλος Ιδανικής 11άδας Παγκόσμιου Κυπέλλου: 1954

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: