Αρχική O Ερυθρός Αστέρας του Βελιγραδίου | Βλογημένος

O Ερυθρός Αστέρας του Βελιγραδίου | Βλογημένος

Γεννημένος μέσα στις φλόγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, από μέλη της Σερβικής Αντιφασιστικής Νεολαίας, είναι ουσιαστικά ο διάδοχος του αθλητικού συλλόγου «Γιουγκοσλάβια», που διαλύθηκε επειδή συμμετείχε σε πρωτάθλημα που είχαν διοργανώσει οι γερμανικές αρχές κατά την διάρκεια της Κατοχής. Τα ιδρυτικά του μέλη, τον ίδρυσαν ως Κοινότητα Αθλητισμού και Πολιτισμού και στις 4 Μαρτίου του 1945, οι πρώτοι αντιπρόεδροι της, ο Ζόραν Ζούγιοβιτς και ο Σλόμπονταν Κόσιτς ήταν αυτοί που υιοθέτησαν ως σύμβολό του το κόκκινο αστέρι των παρτιζάνων του Τίτο, επικυρώνοντας έτσι και την ονομασία του! Ως Ερυθρός Αστέρας πλέον [επισήμως, σέρβικα (αγγλιστί): Fudbalski Klub Crvena Zvezda], την ίδια μέρα έπαιξε τον παρθενικό του ποδοσφαιρικό αγώνα εναντίον της ομάδας του Πρώτου Τάγματος της Δευτέρας Μεραρχίας επικρατώντας με 3-0. Παραδοσιακά, αγωνίζεται με ερυθρόλευκη ριγωτή φανέλα, κόκκινο σορτσάκι και κόκκινες κάλτσες.

Κυριάρχησε ευθύς εξαρχής στο σερβικό ποδόσφαιρο, αφού κατέκτησε το σερβικό Πρωτάθλημα του 1946, παίρνοντας δικαίωμα συμμετοχής στο Γιουγκοσλαβικό Εθνικό Πρωτάθλημα. Αναδείχθηκε 3 σερί χρονιές Κυπελλούχος (1948 έως 1950), με τον πρώτο τελικό εναντίον της Παρτίζαν Βελιγραδίου, με την οποία διατηρεί έκτοτε μια ιδιαίτερα έντονη τοπική αντιπαλότητα, ανταγωνιζόμενοι το «Αιώνιο Ντέρμπι», που τον Σεπτέμβριο του 2009, η βρετανική εφημερίδα Daily Mail κατέταξε στην 4η θέση μεταξύ των 10 Κορυφαίων Παγκοσμίως! Κατέκτησε το πρώτο Εθνικό πρωτάθλημα το 1951, επικρατώντας την τελευταία αγωνιστική με 2-0 της Παρτίζαν, ξεκινώντας ουσιαστικά την κυριαρχία του στο Γιουγκοσλαβικό ποδόσφαιρο. Με μια εξαιρετική φουρνιά παικτών, ονόματα ανεξίτηλα γραμμένα στην ιστορία του συλλόγου όπως ο τερματοφύλακας Βλαντιμίρ Μπεάρα, ο αμυντικός Βλαντιμίρ Ντούρκοβιτς, ο δεξιός ακραίος αμυντικός Μπράνκο Στάνκοβιτς, ο μέσος Βλάντιτσα Πόποβιτς, ο φορ Ράικο Μίτιτς, ο επιθετικός Μπόρα Κόστιτς και ο επιθετικός μέσος Ντράγκοσλαβ Σεκουλάρατς κατέκτησαν 4 πρωταθλήματα σε μια 5ετία, ενώ το 1957 έφτασαν μέχρι τον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, όπου ηττήθηκαν από την Φιορεντίνα με γκολ στο 88′!

Ο Ερυθρός Αστέρας της περιόδου 1956/57

Ακολούθησε μια περίοδος ξηρασίας, με πιο σημαντική χρονιά την 1963/64, περίοδο που κατέκτησε το νταμπλ, αλλά περισσότερο σημαντική γιατί είναι η σεζόν που ο Αστέρας μετακόμισε στο νέο του γήπεδο. Την 1η Σεπτεμβρίου του 1963 το “Stadion Crvena Zvezda” (Στάδιο του Ερυθρού Αστέρα) άνοιξε τις πύλες του μετά από 3 χρόνια κατασκευής. Το 1975 ολοκληρώθηκε πλήρως και η χωρητικότητα του ανήλθε στους 110.000 θεατές (!) πλήθος που του χάρισε το παρατσούκλι “Μαρακανά”, αφού χωρούσε τον ίδιο σε αριθμό θεατών με το διάσημο βραζιλιάνικο γήπεδο! Εναρμονιζόμενο με τους αυστηρότερους σύγχρονους κανόνες ασφαλείας, η χωρητικότητά του μειώθηκε και σήμερα φιλοξενεί περίπου 55.000 θεατές. Η επίσημη ονομασία του πλέον είναι «Στάντιον Ράικο Μίτιτς», προς τιμήν του θεωρούμενου ως κορυφαίου ποδοσφαιριστή που ανέδειξε ο σύλλογος. Τον Μάιο του 2010, η διοίκηση του Αστέρα παρουσίασε σχέδια για ένα σύγχρονο στάδιο που θα φιλοξενεί 60.000-70.000 θεατές.

Οι πρωταθλητές Ευρώπης του 1991

Το 1966, ο Μίλιαν Μίλιανιτς ανέλαβε την τεχνική ηγεσία, οδηγώντας τον σε μια νέα περίοδο κυριαρχίας. Μέχρι και το 1974 που ήταν στην άκρη του πάγκου του, οι «ερυθρόλευκοι» του Βελιγραδίου κατέκτησαν για πρώτη φορά 3 συνεχόμενα πρωταθλήματα (1968-1970), ενώ έφτασαν και στον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971 όπου αποκλείστηκαν από τον Παναθηναϊκό. Αυτή η περίοδος κυριαρχίας, σημαδεύτηκε από τη παρουσία του αριστερού ακραίου επιθετικού Ντράγκαν Τζάιτς, ενός εκ των Κορυφαίων Ευρωπαίων της ιστορίας, ο οποίος το 1968 ήταν 3ος στην ψηφοφορία για την Χρυσή Μπάλα! Από το 1974, η ομάδα είχε αρκετά σκαμπανεβάσματα κατακτώντας μόνο μια φορά 2 σερί πρωταθλήματα (1980, 1981), ενώ έμεινε 11 χρόνια χωρίς Κύπελλο. Παρόλα αυτά όμως, έφτασε στην μέχρι τότε Κορυφαία στιγμή της ιστορίας της, αφού αγωνίστηκε στον (διπλό) τελικό του Κυπέλλου UEFA, τον Μάη του 1979, όπου έχασε το τρόπαιο από την Μπορούσια του Μενχενγκλάντμπαχ, παραχωρώντας ισοπαλία 1-1 στο Βελιγράδι και γνωρίζοντας την ήττα 0-1 στη Γερμανία.

Από το καλοκαίρι του 1986, όταν ήλθε στην ομάδα ο Ντράγκαν Στοΐκοβιτς, για ν’ ακολουθήσουν ο Ντέγιαν Σαβίσεβιτς, ο Ντάρκο Πάντσεφ, ο Σίνισα Μιχαΐλοβιτς, ο Ρόμπερτ Προσινέτσκι, ο Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς και άλλοι, ο Ερυθρός Αστέρας ευτύχισε να έχει μια εκπληκτική ομάδα που από το 1987 έως το 1992 τον οδήγησε στις πιο σπουδαίες στιγμές της ιστορίας του. Αλλάζοντας κάθε χρόνο προπονητή(!), σάρωσε τους τίτλους στη Γιουγκοσλαβία με 4 πρωταθλήματα, έπαιξε και σε 4 τελικούς Κυπέλλου (κατέκτησε τον τίτλο το 1990), αλλά θα μνημονεύεται για το 1991 όπου μέσα σε 6 μήνες βρέθηκε στην κορυφή της Ευρώπης και του Κόσμου! Πρώτα στις 29 Μαΐου του 1991, στο «Σαν Νικόλα» του Μπάρι, απέναντι στη Μαρσέιγ, κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών, στα πέναλτι με 5-3, ύστερα από έναν στείρο κανονικό αγώνα και παράταση, ενώ στις 8 Δεκεμβρίου του 1991, στο Τόκιο, έφτασε και στην κορυφή του κόσμου νικώντας με 3-0 την χιλιάνικη Κόλο Κόλο στον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου. Παράλληλα, οι Σαβίσεβιτς και Πάντσεφ βρέθηκαν στην 3αδα για τη Χρυσή Μπάλα (δεύτερος και τρίτος αντίστοιχα).

Τότε ήταν που ξέσπασε ο Γιουγκοσλαβικός εμφύλιος, με τον Αστέρα να ξανακατακτά πρωτάθλημα το 1995, ενώ μέχρι και το 2007 ακολουθώντας μια σχετικά καλή ανοδική πορεία, βρέθηκε στην κορυφή της χώρας του 5 φορές. Με 31 εθνικά πρωταθλήματα, 24 εθνικά κύπελλα, 2 εθνικά Σούπερ-Καπς είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος στη Σερβία, όντας το ίδιο και στην Γιουγκοσλαβία (19 πρωταθλήματα και 12 κύπελλα). Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις του 2008, είναι ο πιο δημοφιλής ποδοσφαιρικός σύλλογος στη Σερβία, με περίπου το 48 % του πληθυσμού να τον υποστηρίζει, έχοντας πολλούς υποστηρικτές και σε άλλες πρώην Γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες. Σύμφωνα με τη λίστα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου των 200 κορυφαίων ευρωπαϊκών συλλόγων του 20ου αιώνα, είναι στην υψηλότερη θέση Σερβικών και πρώην Γιουγκοσλαβικών συλλόγων, από κοινού στην 27η με την ολλανδική Φέγενορντ.


Την ερυθρόλευκη φανέλα έχουν φορέσει κι άλλοι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, όπως οι Γιόβαν Ατσίμοβιτς, Μίοντραγκ Μπελοντέντιτσι, Ντέγιαν Στάνκοβιτς και Νεμάνια Βίντιτς. Και μπορεί τα μεγαλεία των 90s να “δείχνουν” άπιαστο όνειρο για τον Αστέρα, ωστόσο η φανέλα με το νούμερο “12” δεν έχει εγκαταλείψει ποτέ την ομάδα. Ο κόσμος του είναι πάντα δίπλα στην ομάδα, ο 12ος παίκτης της, γι’ αυτό και το № 12 έχει αποσυρθεί από το ρόστερ του συλλόγου καθώς ανήκει στους φιλάθλους του! Η ατμόσφαιρα στο “Μαρακανά” και ιδιαίτερα στην “Βόρεια Εξέδρα” εκεί όπου κάθονται ο οργανωμένοι οπαδοί, οι περίφημοι «Delije», που σε μια ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «Γενναίοι και θαραλλέοι νέοι άντρες», είναι εκρηκτική! Αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας του Αστέρα από τα πρώτα χρόνια της ιστορίας του, έχουν αναπτύξει δυνατή φιλία με τους οργανωμένους του Ολυμπιακού και της Σπάρτακ Μόσχας!

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: