Georgiou Club
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ: Georgiou Club
Αρχική Ολυμπιακός ο Έλληνας Θρύλος

Ολυμπιακός ο Έλληνας Θρύλος

Ο Μίμης Βασιλειάδης έγραφε το 1931 στον πρώτο Ύμνο του Ολυμπιακού “Φτερά στα πόδια, καρδιά μες στα στήθια που δώσαν θριάμβους σαν παραμύθια”.

 

Ολυμπιακοί Αγώνες

632 π.Χ. Το αρχαίο στάδιο της Ολυμπίας είναι γεμάτο από θεατές. Οι τέσσερεις αθλητές είναι έτοιμοι για τον αγώνα δρόμου του ενός σταδίου (192 μέτρα). Ο έφηβος στη γραμμή εκκίνησης κοιτάζει τους ρωμαλέους αθλητές δίπλα του. Δεν φοβάται, είναι έτοιμος.

Το σύνθημα εκκίνησης δίνεται και ξεκινάει σαν ανθρώπινο βέλος.

Τερματίζει εύκολα πρώτος ενώ οι θεατές παραληρούν. Οι Ελλαδονίκες απονέμουν δάφνινο στεφάνι στον έφηβο (όχι κλαδί αγριελιάς) για να τιμήσουν το Μαντείο των Δελφών και τους συγγενείς αγώνες των Πυθίων.

Το όνομά του γίνεται ξακουστό σε όλες τις ελληνικές πόλεις και ονομάζεται Αθάνατος.

Ο Δαφνοστεφανομένος έφηβος ξεκινάει το ταξίδι του για να επισκεφθεί όλες τις ελληνικές πόλεις.

Φθάνει στο Ανάλατο (Φάληρο) στις 22 Απριλίου 1827. Βρίσκεται στην μέση μιας συμπλοκής μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων.

Δεν καταλαβαίνει για πιο λόγο σκοτώνονται γιατί αυτός έχει λάβει μέρος σε αγώνες ειρήνης. Το βλέμμα του καρφώνεται στον πολεμιστή αρχηγό των Ελλήνων που καλπάζει πάνω στο άλογό του με τα μακριά του μαλλιά να ανεμίζουν θυμίζοντας αρχαίο Έλληνα θεό. Ο πολεμιστής το βλέπει και χαμογελάει. Είναι άφοβος και πολεμάει χαμογελώντας. Τότε ένα προδοτικό βόλι ριγμένο από Έλληνα εφιάλτη τον βρίσκει στην βουβωνική χώρα. Είναι ένα από εκείνα τα βόλια που πληγώνουν συνεχώς την Ελλάδα αλλά δεν μπορούν να την σκοτώσουν.

Ο πολεμιστής πέφτει από το άλογό του και ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος γονατίζει, τον παίρνει στην αγκαλιά του και του κρατάει το κεφάλι.

Το άλικο αίμα του γιου της καλόγριας τρέχει και βάφει τα νερά του Φαλήρου που ανταριάζουν.

Η θάλασσα του Πειραιά κοκκινίζει. Ο Καραϊσκάκης κοιτάζει το έφηβο χαμογελώντας και του λέει “Γνωρίζω τον αίτιο, κι αν ζήσω παίρνομεν χάκι (εκδίκηση) είδε και πεθάνω ας μου κλάσει τον πούτσο κι αυτός”.

Ο έφηβος χαϊδεύει το κεφάλι του πολεμιστή. Εκείνη τη στιγμή η ιστορία σταματάει να αναπνέει. Ο χρόνος “παγώνει” και ένας θρύλος γεννιέται, ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.

  1. Ο Πειραιάς αποτελείται από ένα ανθρώπινο μωσαϊκό, εργάτες, μεροκαματιάρηδες, πρόσφυγες, ρεμπέτες, αλάνια, ναυτικοί, ταξιδιώτες αλλά και δαιμόνιοι έμποροι, αυτοδημιούργητοι επιχειρηματίες, καραβοκύρηδες, βιομήχανοι.

Στις 10 Μαρτίου 1925 η ταβέρνα του Μοίρα στις οδούς Καραολή-Δημητρίου και Καραΐσκου είναι κατάμεστη.

Πραγματοποιείται ταυτόχρονα η συνέλευση των μελών του Πειραϊκού ποδοσφαιρικού Ομίλου και του Ομίλου Φιλάθλων Πειραιώς. Σκοπός της συνέλευσης είναι η ίδρυση μιας νέας ομάδας που θα αποτελέσει αντίπαλο δέος για τις ομάδες της Αθήνας. Στην συνέλευση παίρνουν μέρος όλα τα επιφανή “παιδιά του Πειραιά”.

Πολλοί κάνουν προτάσεις για την ονομασία της νέας ομάδας με συνθετικό το όνομα Πειραιάς. Τότε σηκώνεται ο αξιωματικός του Ναυτικού και πρωτοπόρος Αεροπόρος Νότης Καμπέρος λέγοντας “το όνομα της ομάδας πρέπει να είναι τέτοιο ώστε να αγκαλιάσει όλη την Ελλάδα. Προτείνω το όνομα Ολυμπιακός για να συμβολίζει το πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων, το σφρίγος, την δύναμη και την ευγενή άμιλλα”. Η πρόταση γίνεται δεκτή με χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Αμέσως μετά σηκώνεται ο Μιχάλης Μανούσος (βιομήχανος και μετέπειτα Δήμαρχος Πειραιά) και συμπληρώνει “Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς”.

Ο Γιάννης Ανδριανόπουλος σπουδαγμένος στο Κέμπριτζ στην Αγγλία φωνάζει “με τα χρώματα κόκκινο και άσπρο είναι τα χρώματα του Κέμπριτζ που σημαίνουν τα χρώματα της υπεροχής και της νίκης”. Όταν έκανε την πρόταση  δεν μπορούσε να ξέρει ότι το κόκκινο του Ολυμπιακού θα γινόταν το αίμα στις φλέβες της Ελλάδας γιατί η ιστορία του Ολυμπιακού είναι συνυφασμένη με την ιστορία της Ελλάδας.

Η αποδοχή είναι ομόφωνα απ’ όλους. Οι συγκεντρωμένοι ρωτάνε “με τι έμβλημα;”. Είναι η στιγμή που ο Αθάνατος δαφνοστεφανωμένος έφηβος ανοίγει την πόρτα της ταβέρνας και μπαίνει μέσα. Ακολουθεί πανζουρλισμός, όλοι αγκαλιάζονται και γίνονται ένα με τον έφηβο. Έτσι καθιερώνεται το έμβλημα του Ολυμπιακού, ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος με τα 18 φύλλα δάφνης στο κεφάλι. Τα δεκαοκτώ φύλλα της δάφνης συμβολίζουν: τη δόξα, τη νίκη, την τιμή, την τελειότητα, την αθανασία, την επιτυχία, την εξουσία.

Τα δεκαοκτώ φύλλα είναι το άθροισμα των ιερών αριθμών 10 και 8 που σύμφωνα με την Πυθαγόρεια φιλοσοφία συμβολίζουν την αιωνιότητα, την αρμονία, τον κόσμο, τον ουρανό, το Θεό, την μοίρα.

Τα χρώματα του Ολυμπιακού. Το κόκκινο συμβολίζει την ζωική ενέργεια, το πάθος, τη νίκη χωρίς συμβιβασμούς, την δύναμη, την περιπέτεια, είναι το χρώμα της φωτιάς και του αίματος. Το λευκό συμβολίζει την αγνότητα, την ευγενή άμιλλα, την ελπίδα, την αναγέννηση, τον δίκαιο ανταγωνισμό. Η πόρτα της ταβέρνας του Μοίρα ανοίγει και η νέα ομάδα ξεχύνεται σαν παλιρροϊκό κύμα που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του και απλώνεται καλύπτοντας όλη την Ελλάδα από την μία άκρη ως την άλλη.

Επίσημα τυπικά ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε στις 20 Μαΐου 1925 με την υπ’ αριθμ. 1247 απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιά. Αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα και έγινε το λαοφιλέστερο σωματείο της Ελλάδος.

Η δημοτικότητά του ξεπέρασε πολύ γρήγορα τα γεωγραφικά όρια του Πειραιά και η ύπαρξη του πλήθους των οπαδών του δηλώνει και την ανάπτυξη της ομάδας στη συνείδηση των Ελλήνων όχι μόνο στα αστικά κέντρα αλλά και στην επαρχία.

Οι οπαδοί του Ολυμπιακού είναι το πιο μαχητικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Η δύναμη του Ολυμπιακού είναι ο κόσμος του. Ο Ολυμπιακός στην Ελλάδα έχει κατακτήσει εκατοντάδες τίτλους σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, τους περισσότερους από οποιονδήποτε άλλο ελληνικό σύλλογο.

Μόνο στο ποδόσφαιρο έχει κατακτήσει

– 44 πρωταθλήματα Ελλάδος

– 12 κύπελλα Ελλάδος

– 4 Σούπερ καπ Ελλάδος

* 3 Κύπελλα Μεγάλης Ελλάδος

– 1 Βαλκανικό Κύπελλο

 

*(Το κύπελλο Μεγάλης Ελλάδος ήταν μια ετήσια ποδοσφαιρική συνάντηση μεταξύ του κυπελλούχου Ελλάδος και του Κυπελλούχου της Κύπρου).

Το μπάσκετ, το βόλεϊ και το πόλο κάνουν τον Ολυμπιακό γνωστό σε όλον τον πλανήτη.

Οι Ευρωπαϊκές διακρίσεις πολλές και οι θρίαμβοι πολλοί. Οι ήττες και η πίκρα λίγες.

Ο Ολυμπιακός παίρνει το προσωνύμιο Θρύλος το 1959 από τις έξι (6) συνεχείς κατακτήσεις του πρωταθλήματος της Ελλάδος σπάζοντας το ρεκόρ της Γιουβέντους που είχε κατακτήσει 5 συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1930 – 1935.

Από την ημέρα της ίδρυσής του ο Ολυμπιακός χρησιμοποιεί σαν γήπεδο το ποδηλατοδρόμιο που κατασκευάστηκε το 1895 για τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες και αργότερα μεγάλωσε με διαπλάτυνση και χρησιμοποιήθηκε σαν ποδοσφαιρικό γήπεδο. Τον Ιούνιο του 1938 μετονομάζεται σε γήπεδο Γ. Καραϊσκάκη και το 1953 ανασκευάζεται σε γήπεδο χωρητικότητας 22.000 θέσεων.

Το νέο στάδιο Καραϊσκάκη κατασκευάστηκε το 2004 σε χρόνο ρεκόρ 14 μηνών από την έναρξη της κατεδάφισης του παλιού σταδίου και μεταμορφώθηκε σε ένα υπερσύγχρονο στάδιο χωρητικότητας 32.115 θεατών. Η ΠΑΕ Ολυμπιακός έχει την χρήση του για 49 χρόνια από το 2004 μέχρι το 2053.

Πολλοί μεγάλοι αθλητές φόρεσαν την φανέλα του Ολυμπιακού σε όλες τις εποχές και σε όλα τα αθλήματα. Έχει αναδείξει δεκάδες ολυμπιονίκες, παγκόσμιους πρωταθλητές, πρωταθλητές Ευρώπης, Μεσογειονίκες, Βαλκανιονίκες περισσότερους από κάθε άλλο ελληνικό σύλλογο και εκατοντάδες πανελληνιονίκες.

Όμως μία περίπτωση αθλητή φωτίζει με την λάμψη της την ιστορία του Ολυμπιακού. Του Νίκου Γόδα.

Ο Νίκος Γόδας γεννήθηκε το 1921 στο Αϊβαλί. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στην Κοκκινιά. Ασχολήθηκε από μικρός με το ποδόσφαιρο και το 1942 ήταν ο βασικός μεσοεπιθετικός του Ολυμπιακού. Την ίδια περίοδο συμμετέχει στην Εθνική Αντίσταση και το 1944 γίνεται λοχαγός του ΕΛΑΣ, παίρνει μέρος στις μάχες της Ηλεκτρικής Εταιρείας εναντίον των Γερμανών.

Το 1945 αρρωσταίνει από πνευμονία και πηγαίνει στην Αθήνα. Εκεί τον “καρφώνουν”, συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο (οι προδότες είναι η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα. Αυτό το “φρούτο” παράγεται όσο κανένα άλλο προϊόν στην Ματωμένη Ελληνική γη). Μεταφέρεται στις φυλακές της Κέρκυρας όπου παραμένει για 3 χρόνια. Αρνείται να υπογράψει “Δήλωση μετάνοιας” για να σωθεί και παραμένει πιστός στα ιδανικά του.

Κυριακή 19 Νοέμβρη 1948 ξημερώματα. Ο Γόδας οδηγείται για εκτέλεση και ζητάει: “Να μου ρίξετε και να με δολοφονήσετε με την φανέλα του Ολυμπιακού. Να μη μου δέσετε τα μάτια για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν τη χαριστική βολή”. Γράφει ένα γράμμα στην οικογένειά του “Θέλω να ζήσετε καλά. Πεθαίνω για την πατρίδα και τα ιδανικά μου” φορώντας την ερυθρόλευκη φανέλα με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο οδηγείται στο νησάκι Λαζαρέτο 2 ναυτικά μίλια έξω από την Κέρκυρα. Τον στήνουν στον τοίχο της “παναγίας της Ναζαρέτ” της μικρής εκκλησίας που υπάρχει στο Λαζαρέτο.

Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελείται από σπουδαστές της σχολής εφέδρων αξιωματικών πεζικού της Κέρκυρας.

Ο Γόδας τους κοιτάζει και χαμογελάει, δεν φοβάται. Ο επικεφαλής δίνει την εντολή “επισκοπόν”. Ο Γόδας φωνάζει “Ζήτω ο Ολυμπιακός, ζήτω ο Δημοκρατικός Στρατός, ζήτω το ΚΚΕ”. Σηκώνει με το χέρι του την φανέλα και φυλάει τον Δαφνοστεφανωμένο έφηβο. Ο επικεφαλής δίνει την εντολή “ΠΥΡ” εκείνη τη στιγμή κατεβαίνει ο Δαφνοστεφανωμένος έφηβος και τον αγκαλιάζει. Οι σφαίρες δεν τον πονάνε γιατί τον προστατεύει η ερυθρόλευκη φανέλα. Είναι οι ίδιες σφαίρες που πληγώνουν συνεχώς την Ελλάδα. Ο Γόδας λυγίζει τα γόνατα και πέφτει. Ο επικεφαλής του δίνει την χαριστική βολή. Ο Γόδας αγκαλιά με τον έφηβο, πετάει στην αιωνιότητα.

Η θυσία του Γόδα είναι πάνω από τα ανθρώπινα όρια φωτεινό παράδειγμα ήρωα που δεν απαρνείται  τις ιδέες και τα ιδανικά του. ήταν μόνο 28 ετών. Αθάνατος.

8/2/1981 ο Ολυμπιακός παίζει στο Καραϊσκάκη με την ΑΕΚ. Είναι καταιγιστικός και κερδίζει με 6-0. Ακράτητος ενθουσιασμός στις εξέδρες. Στη θύρα 7 επικρατεί πανζουρλισμός, όλοι θέλουν να φθάσουν στη θύρα 3 για να αποθεώσουν τους θριαμβευτές. Επικρατεί συνωστισμός. Οι αρμόδιοι δεν έχουν αφαιρέσει τα τουρνικέ από τη θύρα 7 με αποτέλεσμα η θύρα 7 να είναι σχεδόν κλειστή.

Ένα γλίστρημα στα λεία τσιμεντένια σκαλοπάτια και όσοι βρίσκονταν κοντά άρχισαν να κατρακυλούν στις σκάλες. Όσοι ακολουθούσαν μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει μπροστά συνέχιζαν να κατεβαίνουν κατά δεκάδες ποδοπατώντας τους πεσμένους και τους στριμωγμένους. Πριν την έξοδο της θύρας 7 όλοι έγιναν μία μάζα. Αποτέλεσμα 21 νεαροί άνθρωποι να βρουν τραγικό θάνατο από ασφυξία και πολτοποίηση.

Οι νεκροί είναι:

Τουμανίδης Παναγιώτης (14 ετών), Σκλανούνης Κώστας (16 ετών), Παναγούλης Ηλάς (17 ετών),  Αμίτσης Γεράσιμος (18 ετών), Κανελλόπουλος Γιάννης (18 ετών), Λεωνιδάκης Σπύρος (18 ετών), Σπηλιόπουλος Γιάννης (19 ετών), Φίλος Νίκος (19 ετών), Διαλυνάς Γιάννης (20 ετών), Μάκος Βασίλης (20 ετών), Λούπος Ευστράτιος (20 ετών), Κωστόπουλος Μιχάλης (21 ετών), Χαϊρατίδου Ζωγραφούλα (23 ετών), Ανδριώτης Σπύρος (24 ετών), Καρανικόλας Κώστας (26 ετών), Μάριου Μιχάλης (27 ετών), Μπίλας Κώστας (28 ετών), Πιτσόλης Αναστάσιος (30 ετών), Κουρουπάκης Αντώνης (34 ετών), Χατζηραυργίου Χρήστος (34 ετών), Αδαμόπουλος Δημήτρης (41 ετών).

 

Οι στιγμές αυτές θα σημαδέψουν την ελληνική ιστορία. Ήταν η μόνη ημέρα που ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος δάκρυσε: Το δάκρυ του ήταν το δάκρυ όλης της Ελλάδας για την ανείπωτη τραγωδία.

Είναι η πιο μαύρη σελίδα του ελληνικού αθλητισμού.

Η ελεγχόμενη δικαιοσύνη πονηρή και ανοιχτομάτα δεν έλαβε επίσημη θέση, δεν απέδωσε ποτέ ευθύνες στους αρμόδιους και άφησε στις χαροκαμένες οικογένειες πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Τα παιδιά της θύρας 7 που πέθαναν άδικα ήταν κάτι παραπάνω από απλοί φίλαθλοι, ήταν φωτεινά αστέρια που φωτίζουν μέχρι σήμερα με το υπέρλαμπρο φως της νιότης τους όχι μόνο της ιστορίας του Ολυμπιακού αλλά και την ιστορία της Ελλάδας.

Κοιτάζουν από ψηλά μαζί με τον Γόδα και τον έφηβο κάθε αγωνιστική δραστηριότητα του Ολυμπιακού και χαμογελάνε. Αξίζουν τον μέγιστο σεβασμό μας για τη θυσία τους. ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Ο ύμνος του Ολυμπιακού αποτυπώνει πιστά και τη ιστορία του.

“Θρύλε των γηπέδων Ολυμπιακέ

δαφνοστεφανωμένε μεγάλε και τρανέ,

έχεις δύναμή σου Ολυμπιακέ,

τον πύρινο σου κόσμο που δεν λυγά ποτέ”

Προσπάθησα να είμαι ακριβοδίκαιος με την ιστορία του Ολυμπιακού αλλά η ιστορία ενός θρύλου περιέχει και συμβολισμούς. Με αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση στον Ολυμπιακό και τον κόσμο του.

 

 

 

 

Τραπεζικός

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: