Αρχική Ο Ναπολέων του ποδοσφαίρου | Βλογημένος

Ο Ναπολέων του ποδοσφαίρου | Βλογημένος

Κάποτε, μετά από άλλο ένα απ’ τα λαμπρά παιχνίδια του, αυτός ο σχετικά κοντός (1,68 μ.) επιθετικός, που άφηνε τους ψηλότερους και πιο επιβλητικούς αμυντικούς καθηλωμένους στο έδαφος και τιμήθηκε με πάρα πολλές διακρίσεις, «πήρε» ένα παρατσούκλι από τον Άγγλο δημοσιογράφο Ντέσμοντ Χάκετ (Desmond Hackett): «Ο Ναπολέων του ποδοσφαίρου»! Αλλά, γιατί μια τέτοια αναφορά στον διάσημο Γάλλο πολιτικό και στρατιωτικό ηγέτη; Είναι επειδή ο ήρωάς μας ήλεγχε το παιχνίδι όπως λίγοι, έκανε την μπάλα να υπακούει τυφλά στις εντολές του, και κατακτούσε «εδάφη» (… οπαδούς), όπως κανένας άλλος! Ο Ρεϊμόν Κοπατσέφκσι, πιο γνωστός ως Ρεϊμόν Κοπά (Raymond Kopaszewski/Kopa), ήταν ένας από τους πιο Τρομερούς και Ατρόμητους σουτέρ της εποχής του και ένας από τους Λαμπρότερους και Πληρέστερους επιθετικούς παίκτες στην ιστορία του γαλλικού και παγκόσμιου ποδοσφαίρου! Πολυσύνθετος, ταχύτατος, ιδιαίτερα τεχνικός, παμπόνηρος, ευέλικτος και με τακτική παιδεία, βοήθησε να μετατραπεί η Ρεμς (έτσι έχει επικρατήσει να «λέγεται» διεθνώς όπως και στην Ελλάδα, στα γαλλικά προφέρεται [ʁɛ̃s]) στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα της Γαλλίας και μια από τις ισχυρότερες ομάδες της γηραιάς ηπείρου! Επιπλέον, κατάφερε να γίνει βασικός στη Ρεάλ Μαδρίτης του Αλφρέδο Ντι Στεφάνο (Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé) και οδήγησε τη Γαλλία στην ιστορική 3η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, ένα τουρνουά στο οποίο ήταν ο κύριος υπεύθυνος για να γίνει ο Ζίστ Φοντέν (Just Fontaine) ο Πρώτος Σκόρερ της διοργάνωσης με την απίστευτη επίδοση των 13 τερμάτων, σε μία μόνο διοργάνωση!

Ο Κόπα γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου του 193, στο Νο-λε-Μιν μια μικρή πόλη του γαλλικού νομού Πα-ντε-Καλαί, στη βορειότερη διοικητική περιοχή της Γαλλίας, την Ω-ντε-Φρανς, κοντά στην Λιλ. H οικογένεια Κοπατσέφκσι μετανάστευσε από την Κρακοβία της σημερινής Πολωνίας, αρχικά στη Γερμανία, όπου γεννήθηκαν οι γονείς του, ενώ αργότερα, το 1919 μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι πρόγονοί του και τα 4 παιδιά τους, εγκαταστάθηκαν στη μικρή μεταλλευτική βιομηχανική πόλη της Νο-λε-Μιν, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Ανθρακωρύχος ο παππούς στην Πολωνία, συνέχισε να κάνει το ίδιο και στη Γαλλία. Ο γιος του, ο Φρανσουά, το ίδιο, βουτούσε καθημερινά στα έγκατα της γης για ένα κομμάτι ψωμί. Γιος ανθρακωρύχου και ο ίδιος λοιπόν, στα 14 του χρόνια, το 1945, σταμάτησε το σχολείο κι ακολούθησε τον πατέρα του στα ανθρακωρυχεία της περιοχής, καθημερινά κατεβαίνοντας στα 600 μέτρα κάτω από τη γη, σπρώχνοντας τα καροτσάκια με το κάρβουνο! Μια σκληρή δουλειά, η οποία τον Οκτώβριο του 1947, του στοίχισε τον ακρωτηριασμό του αντίχειρα και του δείκτη του αριστερού του χεριού, ύστερα από κατολίσθηση! Με τη ζωή του προδιαγεγραμμένη, όχι επειδή του άρεσε, αλλά επειδή οι ανάγκες της δεν μπορούσαν να περιμένουν, ήταν το ποδόσφαιρο που ήρθε να τον βγάλει από αυτή την κόλαση!

Ξεκίνησε σε ηλικία 10 ετών, το 1941, από τον σύλλογο της γενέτειράς του, την Νο-λε-Μιν. Ο νεαρός έγινε διάσημος στην ομάδα της πόλης, παίζοντας στην επίθεση και έπαιρνε παντού τα εύσημα για την ταχύτητά του και την υπέροχη τεχνική του με την μπάλα στα πόδια, παρά την εύθραυστη σωματοκατασκευή του και το μικρό του ανάστημα! Για λόγους ευκολίας, συντόμευσε τ’ όνομά του από Κοπατσέφκσι σε Κοπά και στα 18 του, το 1949, έφτασε στους τελικούς ενός εθνικού διαγωνισμού ποδοσφαιρικών ταλέντων. Δεν ήταν ο Κορυφαίος του τουρνουά, κυρίως λόγω του ύψους του, ωστόσο, κατάφερε και κέρδισε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Ανζέ, έναν σύλλογο που αγωνιζόταν τότε στην Β’ Κατηγορία της χώρας. Έμεινε μόνο δύο χρόνια, στη πόλη της δυτικής Γαλλίας, αλλά ήταν αρκετά για να δείξει ακόμα περισσότερο το ταλέντο του, κυρίως αγωνιζόμενος ως επιθετικός μέσος!

Κατάφερε έτσι μετά από 2 χρόνια, το 1951 να κάνει το μεγάλο βήμα, παίρνοντας μεταγραφή για τη Ρεμς (Stade de Reims), στην (παλαιά) διοικητική περιοχή Καμπανίας-Αρδενών στη Βόρεια Γαλλία, που εκείνη την εποχή ήταν η ισχυρότερη γαλλική ομάδα. Εκεί ήταν, στα 20 του χρόνια όταν γνωρίστηκε με τον μέντορά του, τον Αλμπέρ Μπατό (Albert Batteux), ο οποίος είχε ξεκινήσει την καριέρα του ως προπονητής το 1950, όταν τελείωσε τη ποδοσφαιρική του στη Ρεμς, που ήταν αυτός που τον διαμόρφωσε, προσφέροντάς του απλόχερα τις συμβουλές του. Ο πρώτος αγώνας του στη Α’ γαλλική κατηγορία ήταν εναντίον του Στρασβούργου, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1951, με αποτέλεσμα μια λευκή ισοπαλία. Όταν έφτασε στον σύλλογο, δεν έγινε αμέσως βασικός, λόγω του ήδη υφισταμένου εξαιρετικού δυναμικού της ομάδας. Έγινε βασικός παίκτης το 1952, όταν ο Μπατό μετατόπισε τον Ολλανδό στράικερ Μπραμ Άπελ (Abraham “Bram” Leonardus Appel) στη δεξιά πλευρά δίνοντας στον Κοπά πιο οργανωτικό ρόλο και τη φανέλα με το № 10, προκειμένου να οργανώσει το παιχνίδι, σημειώνοντας και γκολ, φυσικά. Η αλλαγή τέθηκε σε ισχύ γρήγορα και έκανε τη Ρεμς να παίξει πιο ομαλά και με πολύ περισσότερη ποιότητα χάρη στον Κόπα, που έφερε αληθινή επανάσταση στο ποδόσφαιρο που παιζόταν ως τότε, αρχίζοντας να γράφει τα Χρυσά Κεφάλαια της καριέρας του!

Ευέλικτος, έξυπνος και πολύ δημιουργικός, ήταν θεμελιώδους σημασίας η συνεισφορά του και για τον εθνικό τίτλο της Ρεμς τη σεζόν 1952/53, όταν σκόραρε 13 γκολ, αλλά και για την κατάκτηση του Λατινικού Κυπέλλου, νικώντας με 3-0 τη Μίλαν στον τελικό! Πέραν της κατάκτησης των τίτλων, ήταν οι πολλές ασίστ στον Πρώτο Σκόρερ Μπράμ Άπελ που αποστόμωσε τους επικριτές του, που έλεγαν ότι «… ντριμπλάρει άσκοπα και κρατά την μπάλα πάρα πολύ». Στην πραγματικότητα, έκανε πιο όμορφο το παιχνίδι, με εξαιρετικές προσποιήσεις που πάντα τελείωναν με μια υπέροχη πάσα στον πλησιέστερο συμπαίκτη του ή ακόμα και σε γκολ που σκόραρε ο ίδιος! Αυτός ο τρόπος παιχνιδιού, ήταν μια σύσταση από τον ίδιο τον προπονητή του, ο οποίος τον «απείλησε» λέγοντας του: «[…] την ημέρα που δεν θα ντριμπλάρεις πια, δεν θα διστάσω να σε βγάλω από την ομάδα!». Ήταν περίπου την ίδια εποχή που ο πλέι-μέικερ κέρδισε την πρώτη του κλήση στην εθνική ομάδα της Γαλλίας, κάνοντας το ντεμπούτο του στο «Στάδιο Κολόμπ» του Παρισιού στις 5 Οκτωβρίου του 1952, σ’ ένα φιλικό εναντίον της Γερμανίας που οι Γάλλοι νίκησαν με 3-1, ενώ στο 3ο παιχνίδι του με την μπλε φανέλα, σημείωσε τα 2 πρώτα διεθνή τέρματά του, στη νίκη με 3-1 επί της Βόρειας Ιρλανδίας. Το 1954, ήταν μέλος της ομάδας που ταξίδεψε στην Ελβετία για το Παγκόσμιο Κύπελλο και ήταν βασικός και στο ντεμπούτο του, στην ήττα 0-1 από τη Γιουγκοσλαβία και στη νίκη με 3-2 επί του Μέξικο, σημειώνοντας το 3ο γκολ, που δεν ήταν αρκετό όμως για τη πρόκριση.

Πίσω στη Ρεμς, ο Κόπα συνέχισε να παίζει το όμορφο παιχνίδι του, κατακτώντας περισσότερους τίτλους και έγινε το μεγαλύτερο ταλέντο της χώρας του εκείνη την εποχή. Η φήμη του εκτοξεύθηκε τη σεζόν 1955/56, όταν όντας νικητής του γαλλικού πρωταθλήματος 1954/55, έπαιξε στην εναρκτήρια διοργάνωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και έφτασε στον τελικό εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης! Στο Παρίσι, η Ρεμς προηγήθηκε με 2-0 μόλις στο 10’ και θα μπορούσε να κάνει το 3-0 αν ο Κόπα είχε περισσότερη τύχη, όταν σε σουτ η μπάλα αποκρούστηκε πάνω στη γραμμή. Μετά την ισοφάριση της ισπανικής ομάδας, ο Μισέλ Χινταλγκό (Michel François Hidalgo) έβαλε και πάλι μπροστά τη Ρεμς, αλλά η Ρεάλ ήταν αυτή που κέρδισε τη μονομαχία, η οποία έληξε 4-3 για τους «Μερένγκες». Η ήττα στον πρώτο ευρωπαϊκό τελικό δεν σήμαινε πολλά για τους Γάλλους, αλλά ο Κόπα έφυγε από τον αγωνιστικό χώρο ουσιαστικά με τη μοίρα του προδιαγεγραμμένη! Οι άνθρωποι της «Βασίλισσας», ενθουσιάστηκαν με το εξαιρετικό ποδόσφαιρο του μικρόσωμου Γάλλου, σε σημείο να υπογράψουν τον άσο για τη σεζόν 1956/57 για περίπου 520.000 γαλλικά φράγκα! Εδώ αξίζει να θυμηθούμε ότι ένα χρόνο νωρίτερα, στις 17 Μαρτίου του 1955, ο Κόπα είχε ήδη εντυπωσιάσει τους Ισπανούς σε μια εξαιρετική παράσταση, στη νίκη της Γαλλίας με 2-1 επί των «Φούριας Ρόχας» στη Μαδρίτη, με ένα γκολ που σημείωσε, κερδίζοντας το χειροκρότημα των περισσοτέρων από 125.000 θεατών στο «Στάδιο Σαντιάγκο Μπερναμπέου», τότε που «γεννήθηκε» το παρατσούκλι του, «Ναπολέων του ποδοσφαίρου», μετά τους διθυράμβους του δημοσιογράφου Ντέσμοντ Χάκετ για την απόδοσή του!

Όταν έφτασε στη Ρεάλ, ο Κόπα φοβόταν για την θέση του όταν συνειδητοποίησε ότι ο Αλφρέδο Ντι Στεφάνο, το μεγάλο όνομα της ομάδας, είχε ήδη καταλάβει αυτή όπου ο Γάλλος είχε συνηθίσει να αγωνίζεται. Ωστόσο, γνωρίζοντας πολύ καλά την αξία του ποδοσφαιριστή που είχε στην ομάδα του, ο προπονητής Πέπε Βιγιαλόνγκα (José “Pepe” Villalonga Llorente) μετατόπισε λίγα πιο δεξιά τον μεσοεπιθετικό και δεν το μετάνιωσε! Παίζοντας μαζί με τους Ντι Στεφάνο, Φρανσίσκο “Πάκο” Χέντο (Francisco “Paco” Gento López), Ενρίκε Ματέος (Enrique Mateos Mancebo) και Χέκτορ Ριάλ (José Héctor Rial Laguía), ο Κόπα έγινε ο απόλυτος βασικός της επίθεσης των «Μερένγκες», κατακτώντας τον ισπανικό τίτλο 1956/57 και το Κύπελλο Πρωταθλητριών, με καθοριστικές εμφανίσεις από τον Γάλλο αστέρα, ο οποίος σκόραρε ένα γκολ στη νίκη με 2-0 επί της Ραπίντ Βιέννης, στον αγώνα μπαράζ στον Γύρο των 16, κι άλλο ένα στο 2-2 του επαναληπτικού στις μονομαχίες με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στα ημιτελικά. Στον τελικό, απέναντι στην Φιορεντίνα, ήταν για άλλη μια φορά εξαιρετικός, αγωνιζόμενος όμως ως μέσος, αλλάζοντας θέση με τον Ματέος. Η Ρεάλ κέρδισε με 2-0 και κατέκτησε το 2ο σερί Κύπελλο Πρωταθλητριών, ενώ ο ίδιος έγινε ο πρώτος Γάλλος ποδοσφαιριστής που κατακτά Κύπελλο Πρωταθλητριών! Οι παραστάσεις του εκείνη τη σεζόν, του έδωσαν τη 3η θέση στην εκλογή για το Καλύτερο Παίκτη στην Ευρώπη του περιοδικού «Φρανς Φουτμπόλ» (France Football). Ήταν όμως θέμα χρόνου να «καθαιρέσει» τον ομόσταυλό του, τον Ντι Στέφανο, από το θρόνο του Μεγαλύτερου Αστεριού της Ευρώπης…

Τη σεζόν 1957/58, έζησε το αποκορύφωμα της καριέρας του. Στην Ισπανία, ο πλέι-μέικερ γιόρτασε έναν εθνικό τίτλο, σκοράροντας 8 γκολ σε 27 παιχνίδια που αγωνίστηκε, πέρα από τη συμβολή αρκετών ασίστ σε πολλά από τα 71 γκολ που σημείωσε η Ρεάλ Μαδρίτης! Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, ο Γάλλος άφησε το στίγμα του στο 6-0 επί της βέλγικης Αντβέρπ στον πρώτο γύρο, σκόραρε 2 γκολ στην αξέχαστη νίκη με 8-0 επί της Σεβίλλης στα προημιτελικά και είχε άλλη μια εξαιρετική εμφάνιση στον τελικό, στη νίκη επί της Μίλαν με 3-2. Με μια «θανατηφόρα» επιθετική γραμμή, η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είχε αντιπάλους στην Ευρώπη και προκαλούσε «ντελίριο ενθουσιασμού» όπου κι αν αγωνιζόταν! Ο Κόπα συνήθιζε να λέει ότι αυτή η επίθεση ήταν ανεκτίμητη, ενώ σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα της FIFA, τόνισε τη χαρά του να αγωνίζεται για ‘κείνη την ομάδα:

«Ήταν φανταστικά τρία χρόνια. Η ατμόσφαιρα στους αγώνες ήταν απίστευτη, με 125.000 ανθρώπους στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» να ανεμίζουν λευκά μαντίλια. Δεν είχαμε χορηγούς ή τηλεοπτικές εκπομπές, έτσι παίζαμε φιλικά σε όλο τον κόσμο για να υποστηρίξουμε τον σύλλογο. Ήταν μια πραγματικά διαφορετική εποχή»

Για να ολοκληρωθεί η πλέον μαγευτική σεζόν στην καριέρα του, ο Κόπα επικεντρώθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 στη Σουηδία, με μια γαλλική εθνική ομάδα πραγματική Μηχανή Σκοραρίσματος που βασίστηκε στη μεγάλη Ρεμς εκείνης της εποχής, μια φανταστική δύναμη πυρός χάρη, φυσικά, στον Κόπα, τον παραγωγικό επιθετικό Ζιστ Φοντέν και τον ταλαντούχο Ροζέρ Πιαντονί (Roger Piantoni). Στο ντεμπούτο της Γαλλίας στη διοργάνωση εναντίον της Παραγουάης, το δίδυμο Κόπα-Φοντέν ήταν απλά «Θανατηφόρο»! Ο Κοπά, σέρβιρε για τα 2 πρώτα γκολ του Φοντέν στο πρώτο ημίχρονο, σκόραρε το 6ο γαλλικό στο δεύτερο ημίχρονο και έδωσε στον Ζαν Βενσάν (Jean Vincent) τη πάσα για να κλείσει το σκορ στο 7-3 για τους «Μπλέ»! Στην επόμενη μονομαχία εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, η Γαλλία ηττήθηκε με 2-3, αλλά ο Κόπα έδωσε και πάλι πάσα στον Φοντέν για να αφήσει το στίγμα του. Στην καθοριστική μονομαχία του Β’ Ομίλου, οι Γάλλοι νίκησαν τη Σκωτία με 2-1 με ένα από τα 2 γαλλικά γκολ να είναι του Κόπα στο 22ο λεπτό!

Στα προημιτελικά, η Γαλλία αντιμετώπισε τη Βόρεια Ιρλανδία και νίκησε ξανά: 4-0, με άλλα δύο γκολ του Φοντέν, από τις ακριβείς πάσες του Κόπα. Το ζευγάρι φαινόταν να παίζει με τηλεπάθεια και άφηναν τους αντιπάλους τους να τους παρακολουθούν αδρανείς μπροστά στη ταχύτητα, την τεχνική και την κυριαρχία τους! Μόνο μια σπουδαία ομάδα μπόρεσε τελικά να τους σταματήσει. Αυτή που εμφανίστηκε στον ημιτελικό: η Βραζιλία του Πελέ, του Γκαρίντσα (Manuel Francisco dos Santos, “Garrincha”) και η παρέα τους, που ήξεραν πώς να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες και να ελέγξουν το παιχνίδι για να κερδίσουν τελικά με 5-2, αν και η Γαλλία έπαιξε μεγάλο μέρος του αγώνα με 10 παίκτες, επειδή ο αμυντικός -και αρχηγός της ομάδας- Ρομπέρ Ζονκέ (Robert Jonquet), υπέστη διάσειση και εκείνη την εποχή δεν επιτρεπόταν η αντικατάσταση. Στον «μικρό τελικό» για την 3η Θέση, η Γαλλία συνέτριψε τη Γερμανία με 6-3 με πέναλτι του Κόπα. Ήταν η καλύτερη γαλλική θέση στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων εκείνη την εποχή και η ομάδα πήρε πολλούς επαίνους από τον Τύπο, που την χαρακτήριζε ως τη 2η Καλύτερη στη διοργάνωση, πίσω μόνο από την Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, Βραζιλία!

Ο Κόπα εξελέγη στην ονειρεμένη ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου και, λίγους μήνες αργότερα, του απονεμήθηκε η «Χρυσή Μπάλα» του Καλύτερου Ποδοσφαιριστή στην Ευρώπη, ένα πολύ δίκαιο βραβείο για τον άσο που ήταν ο μαέστρος μιας ομάδας που είχε την Καλύτερη Επίθεση του Παγκοσμίου Κυπέλλου (23 γκολ σε 6 παιχνίδια!) και ήταν το Μεγάλο Όπλο της πληθωρικής -τρεις φορές σερί- Πρωταθλήτριας Ευρώπης, της Ρεάλ Μαδρίτης! Γνωστός πλέον σ’ ολόκληρο τον κόσμο και με τη φήμη του στα ύψη, ο Κόπα επέστρεψε για να λάμψει τη σεζόν 1958/59. Στην ισπανική επικράτεια, δεν μπόρεσε να κατακτήσει κάποιο τρόπαιο, ωστόσο, κατέκτησε άλλο ένα ηπειρωτικό, το Κύπελλο Πρωταθλητριών 1958/59. Στον γύρο των 16, ο Γάλλος σημείωσε ένα από τα γκολ της νίκης με 2-0 επί της τουρκικής Μπεσίκτας, κέρδισε με 7-1 την αυστριακή Βίνερ στα προημιτελικά και κατάφερε να επικρατήσει σε αγώνα-μπαράζ, στο «κλάσικο» εναντίον της Ατλέτικο Μαδρίτης στον ημιτελικό του «Λα Ρομαρέδα» της Σαραγόσα. Στον τελικό, η φανέλα με το № 7 ξαναβρέθηκε με τους παλιούς του φίλους από τη Ρεμς, αλλά «κάνοντας την καρδιά του πέτρα», βοήθησε τη Ρεάλ να κερδίσει τη μονομαχία με 2-0 και να κατακτήσει τον 4ο σερί Μεγαλύτερο ηπειρωτικό της τίτλο! Επίσης το 1959, ο Κοπά ήταν 2ος στην εκλογή για τη «Χρυσή Μπάλα», πίσω από τον Αλφρέδο Ντι Στεφάνο! Ιστορικά, είναι ο 3ος παίκτης και ο πρώτος Γάλλος που τιμήθηκε με τη «Χρυσή Μπάλα»! Χαρακτήρισε δε στην πρώτη τριάδα της «Χρυσής Μπάλας» για 4 συνεχόμενες χρονιές, όντας 3ος το 1956 και το 1957, κερδίζοντας το βραβείο το 1958 και τερματίζοντας στη 2η θέση το 1959!

Μετά από 103 παιχνίδια στο ισπανικό πρωτάθλημα, σκοράροντας 30 γκολ και ΣΥΝΟΛΙΚΑ 48 γκολ σε 158 παιχνίδια για τη «Βασίλισσα», επέστρεψε στην πρώτη του αγάπη, υπογράφοντας νέο συμβόλαιο με την Ρεμς για τη σεζόν 1959/60. Παίζοντας μαζί με τον Φοντέν, ήλπιζε να συνεργαστούν ξανά, έχοντας σαν στόχο την ευρωπαϊκή διάκριση. Αλλά το μόνο που κατάφερε, ήταν η δόξα της κατάκτησης των γαλλικών Πρωταθλημάτων 1959/60 και 1961/62. Αργότερα, βίωσε τον υποβιβασμό της (το 1964), κατέκτησε τη Β’ Κατηγορία το 1966 για να  ανακοινώσει τελικά την αποχώρησή του από το επαγγελματικό παιχνίδι στις 11 Ιουνίου του 1967, ύστερα από τον εκ νέου υποβιβασμό της. Σκόραρε 75 γκολ σε 346 αγώνες στην κορυφαία γαλλική κατηγορία και ΣΥΝΟΛΙΚΑ 99 γκολ σε 463 παιχνίδια για τη Ρεμς. Επίσης, το 1962, στις 11 Νοεμβρίου, στο Παρίσι με την Ουγγαρία φόρεσε για 45η και τελευταία φορά τη φανέλα της Γαλλίας, στην ήττα από τους Μαγυάρους με 2-3. Με το εθνόσημο στο στήθος πέτυχε 18 γκολ. Δύο φορές εμφανίστηκε σε διεθνή παιχνίδια Επιλέκτων αντιπροσωπευτικών ομάδων. Το 1955 έπαιξε για την Μικτή Ευρώπης που νίκησε τη Μεγάλη Βρετανία 4-1 και το 1963 έπαιξε και εναντίον των Άγγλων, στη νίκη με 2-1 για την Μικτή Κόσμου.

Ο Ρεϊμόν Κοπά ήταν αυτός που «άνοιξε τον δρόμο» για το γαλλικό ποδόσφαιρο πολύ πριν εμφανιστούν στους αγωνιστικούς χώρους ονόματα όπως ο Μισέλ Πλατινί (Michel François Platini) και ο Ζινεντίν Ζιντάν (Zinedine Yazid Zidane). Ο βραχύσωμος Κοπά αντιστάθμιζε το κοντό του παράστημα με τις δαιμόνιες ικανότητές του. Μπορεί να κέρδισε πολλούς τίτλους στη καριέρα του, μέλος σπουδαίων ομάδων, αλλά ποτέ δεν ξέχασε από πού ξεκίνησε. Το 1963 πρωτοστάτησε στην απεργία των Γάλλων ποδοσφαιριστών που ήθελαν να διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους. Μάλιστα έγραψε ένα πύρινο άρθρο με τίτλο «οι Γάλλοι ποδοσφαιριστές είναι δούλοι» που του στοίχησε τιμωρία 6 μηνών από την Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία! Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν και αποσύρθηκε αγωνιστικά, ξεκίνησε μια καινούρια λαμπρή καριέρα ως επιχειρηματίας, πάντα όμως σε σχέση με τον αθλητισμό, φτιάχνοντας τη δική του μάρκα αθλητικών ειδών!

Από το 2000 ζούσε στη Κορσική, εμφανιζόταν στη τηλεόραση και το ραδιόφωνο ως αυθεντία για τα ποδοσφαιρικά δρώμενα και συμμετείχε σε αγώνες παλαιμάχων. Παντρεύτηκε την Κριστιάν Μπουριγκό (Christiane Bourigault), στις 28 Ιουλίου του 1953, αδελφή ενός συμπαίκτη του απ’ όταν αγωνιζόταν ακόμη στην Ανζέ, παίκτρια του μπάσκετ στην ίδια ομάδα! Είχαν ένα γιο που ονομαζόταν Ντένις, ο οποίος πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου του 1963, από λεμφοσάρκωμα, χωρίς να γνωρίζουν τη φύση της ασθένειας του γιου τους! Απέκτησαν και δύο κόρες, τη Ναντίν και τη Σοφί. Η πρώτη διαγνώστηκε κάποια στιγμή με καρκίνο του μαστού, αλλά κατάφερε να τον αντιμετωπίσει! Το 2008, έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που έλαβε το «Légion d’honneur» (Αξιωματικός του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής), για τις υπηρεσίες του στο άθλημα και για την μεγάλη επιρροή του στο γαλλικό ποδόσφαιρο για περισσότερο από μια δεκαετία!

Ο Ρεϊμόν Κοπά πέθανε μετά από μακρά ασθένεια σε ηλικία 85 ετών, στις 3 Μαρτίου του 2017, στην Ανζέ.

Προσωπικές Διακρίσεις

  • «Χρυσή Μπάλα» -Καλύτερος Παίκτης στην Ευρώπη: 1958… (και)
    • Επιλαχών -«Ασημένια Μπάλα»: 1959… (και)
    • 3η θέση –«Χάλκινη Μπάλα»: 2x (1956, 1957)
  • Μέλος Ιδανικής 11άδας Διοργάνωσης Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1958
  • Γάλλος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς (Etoile d’Or από το «France Football»): 1960
  • Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς στη Γαλλία: 1961
  • Μέλος Επιλέκτων FIFA: 1963
  • Μέλος Ιδανικής 11άδας της Χρονιάς από το αγγλικό περιοδικό «World Soccer»: 1963
  • Ένας από τους 50 Καλύτερους Παίκτες του 20ου αιώνα από «Planète Foot»: 1996
  • Ένας από τους 100 Καλύτερους Παίκτες του 20ου αιώνα από το περιοδικό «World Soccer»: 1999
  • Ο 50ος Καλύτερος Παίκτης του 20ου αιώνα από το περιοδικό «Placar»: 1999
  • 21ος Καλύτερος Παίκτης στον Κόσμο…(και)
    • 3ος Καλύτερος Παίκτης στη Γαλλία για τον 20ο αιώνα από το περιοδικό «France Football»: 1999
  • Ο 43ος Καλύτερος Παίκτης στον Κόσμο… (και)
    • ο 18ος Καλύτερος Παίκτης στην Ευρώπη… (και)
    • ο 2ος Καλύτερος Παίκτης στη Γαλλία για τον 20ο αιώνα από την Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS).
  • Μέλος της λίστας των 125 Εν Ζωή Καλύτερων Παικτών του Κόσμου που συνέταξε ο Πελέ για τα 100 Χρόνια της FIFA: 2004
  • Στους 100 Καλύτερους Ποδοσφαιριστές Όλων των Εποχών από το αγγλικό περιοδικό «World Soccer»
  • Ένας από τους 1000 Μεγαλύτερους Αθλητές του 20ου αιώνα από τους «Sunday Times».
  • Χρυσό Παπούτσι ως Ένας Θρύλος του Ποδοσφαίρου: 2006
  • Ο 68ος Καλύτερος Παίκτης στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου από το περιοδικό «Placar»: 2006
  • Βραβείο Προέδρου της UEFA: 2011
  • Μέλος της Γαλλικής Ονειρικής Επιλογής των Αθανάτων: 2020.

Τιμές

  • Μέλος του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής: 1970 (πρώτη φορά δόθηκε σε ποδοσφαιριστή).
  • Αξιωματικός του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής: 2008

 

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: