Αρχική Ρεάλ Μαδρίτης: Η Βασίλισσα | Βλογημένος

Ρεάλ Μαδρίτης: Η Βασίλισσα | Βλογημένος

Η Ρεάλ Μαδρίτης (επισήμως, ισπανικά: Real Madrid Club de Fútbol), είναι ένας ισπανικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην ισπανική πρωτεύουσα. Ιδρύθηκε στις 6 Μαρτίου του 1902 ως αμιγώς ποδοσφαιρικός με την ονομασία «Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Μαδρίτη» (Madrid Football Club) από αποφοίτους αγγλικών πανεπιστημίων, με τις διεργασίες να έχουν ξεκινήσει από το 1897, ενώ πρώτος της πρόεδρος ήταν ένας Καταλανός, ο Χουάν Παδρός Ρουμπιό. Παραδοσιακά -από τις απαρχές της ιστορίας της- παίζει με ολόλευκες εμφανίσεις όταν αγωνίζεται εντός έδρας, από το 1924 μέχρι το 1947 στο «Εστάδιο ντε Τσαμαρτίν», χωρητικότητας περίπου 25.000 θεατών, και έκτοτε στο όμορό του σε κεντρικό σημείο της Μαδρίτης «Εστάδιο Σαντιάγκο Μπερναμπέου», χωρητικότητας περίπου 81.000 θεατών. Η ισπανική λέξη Ρεάλ σημαίνει «Βασιλικός» και ο τίτλος παραχωρήθηκε στον σύλλογο από τον βασιλιά Αλφόνσο τον 13ο στις 29 Ιουνίου του 1920, εν είδει «προστασίας» μαζί με τη χρήση του στέμματος στο έμβλημα. Σε αντίθεση με τους περισσότερους ευρωπαϊκούς αθλητικούς συλλόγους, η ιδιαιτερότητά της είναι ότι ανήκει και διοικείται αποκλειστικά από τα μέλη της (σόσιος) που έχουν και την ευθύνη για τη λειτουργία του συλλόγου καθ’ όλη την διάρκεια της μέχρι σήμερα ζωής του. Με το παρατσούκλι «Οι Άσπροι» (“Los Blancos”) και «Μερένγκες» (“Merengues” -από το γνωστό κατάλευκο γλύκισμα), είναι ένας από τους ευρύτερα υποστηριζόμενους συλλόγους στον κόσμο. Διατηρεί πολλές και μακροχρόνιες αντιπαλότητες, ξεχωρίζουν όμως το «Ελ Κλάσικο» με τη Μπαρτσελόνα και το «Ελ Ντέρμπι (Μαδριλένο)» με την συμπολίτισσα Ατλέτικο Μαδρίτης.

Κυριαρχώντας στο τοπικό πρωτάθλημα, αφού δεν υπήρχε εθνικό, το 1905 κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο, το Κόπα ντελ Ρέι (Κύπελλο Ισπανίας), που ήταν ο μοναδικός τότε θεσμός εθνικής εμβέλειας, κατακτώντας τέσσερα συνεχόμενα μέχρι και το 1908, κάνοντας ένα ρεκόρ που καμιά ομάδα στην Ισπανία δεν επανέλαβε μέχρι σήμερα. Το 1911 ξεκινά να αγωνίζεται με την ομάδα ως κεντρικός επιθετικός ο Σαντιάγκο Μπερναμπέου. Ακολούθησαν σχετικά στείρα από πλευράς τίτλων χρόνια, ειδικά την δεκαετία του 1920, μέχρι το 1929 που ξεκινά επισήμως η Πριμέρα Ντιβιζιόν, με τη Ρεάλ να τερματίζει στη δεύτερη θέση. Αρχής γενομένης εκείνη τη σεζόν, μέχρι και σήμερα, μαζί με την Αθλέτικ του Μπιλμπάο και τη Μπαρτσελόνα είναι τα τρία ιδρυτικά μέλη της ισπανικής κορυφαίας κατηγορίας (Λα Λίγκα) που δεν έχουν υποβιβαστεί ποτέ! Παίζοντας για σχεδόν 11 χρόνια, από τον Οκτώβριο του 1912 στο «Γήπεδο O’Donnel», μετακόμισε στο μεγαλύτερο «Campo de la ciudad Lineal» χωρητικότητας 8.000 θέσεων, τον Απρίλιο του 1923, και από τον Μάιο του 1924 έπαιζε στο ιδιόκτητο «Τσαμαρτίν», χωρητικότητας περίπου 25.000 θέσεων. Το 1932 κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα Ισπανίας, που το ακολούθησε νέα κατάκτηση την επόμενη σεζόν. Όμως, πέρα απ’ τα Κύπελλα του 1934, του 1936, του 1946 και 1947, μαζί με το Σούπερ Καπ του 1947, δεν κατέκτησε τίποτε άλλο μέχρι το 1953 (!) στη πιο μίζερη από πλευράς τίτλων περίοδο της ιστορίας της!

Και μπορεί αγωνιστικά να «έδειχνε» ομάδα περιορισμένων δυνατότητων, εξωαγωνιστικά όμως στρώνονταν ο δρόμος για τη μελλοντική εκτόξευση! Τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Σαντιάγκο Μπερναμπέου ανέλαβε την προεδρία του συλλόγου, ιστορικά ίσως η πιο αποφασιστική στιγμή για την αλλαγή του ρου της ιστορίας της! Πρώτος στόχος του ήταν το χτίσιμο ενός μεγαλύτερου γηπέδου στη θέση του Τσαμαρτίν, που στις 14 Δεκεμβρίου του 1947 εγκαινιάστηκε σε φιλικό εναντίον της πορτογαλικής Μπελενένσες (3-1). Η χωρητικότητα του γηπέδου ανερχόταν στις περίπου 75.000 θέσεις κι εκεί μέσα είναι που δοξάστηκε τις επόμενες δεκαετίες. Ακολούθησε η ενδυνάμωση του έμψυχου υλικού της ομάδας. Στις 6 Μαρτίου του 1952, στο πλαίσιο των εορτασμών της 50ετίας της, έπαιξε φιλικό με την Μιλιονάριος από την Κολομβία, που εκεί αγωνιζόταν ο Αργεντίνος Αλφρέντο ντι Στέφανο! Οργιάζοντας στο παιχνίδι, κινήθηκαν οι διαδικασίες να αποκτηθεί, αλλά ανήκε στη Ρίβερ Πλέιτ, που είχε συμφωνήσει να τον δώσει στη Μπαρτσελόνα! Το παρασκήνιο τεράστιο με την Ομοσπονδία να εκδίδει μια τουλάχιστον αστεία απόφαση, αφού ο παίκτης θα αγωνιζόταν εναλλάξ σεζόν σε κάθε ομάδα! Η Μπαρτσελόνα ενοχλημένη αποσύρθηκε, χαρίζοντας ουσιαστικά τον παίκτη στη Ρεάλ! Αυτή ήταν η δεύτερη και σημαντικότερη στιγμή του Μαδριλένικου συλλόγου, αφού καθιερώθηκε ως μεγάλη δύναμη τόσο στο ισπανικό όσο και στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, κατακτώντας 5 συνεχόμενα Κύπελλα Πρωταθλητριών, φτάνοντας στον τελικό 7 φορές, μια επιτυχία που επαναλήφθηκε και στο ισπανικό πρωτάθλημα, το οποίο κατέκτησε 5 φορές σε διάστημα 7 ετών! Αυτή η ομάδα, έχοντας μέλη της τους Αλφρέδο Ντι Στέφανο, Φέρεντς Πούσκας, Φρανσίσκο Χέντο και Ρεϊμόντ Κοπά, θεωρείται από ορισμένους ειδικούς του ποδοσφαίρου ως η μεγαλύτερη ομάδα όλων των εποχών!

Χωρίς πρωτάθλημα από το 1933, ξεκινώντας από το 1954 μέχρι το 1970, η περίοδος αυτή μπορεί άνετα να χαρακτηρισθεί ως η «Καλύτερη 16ετία Ενός Ποδοσφαιρικού Συλλόγου», αφού ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ανακηρυσσόταν πρωταθλήτρια, είτε Ισπανίας, είτε Ευρώπης, είτε Κόσμου με αποτέλεσμα… 20 τίτλους νικητή/πρωταθλητή, αλλά μόνο ένα Κύπελλο, το 1962! Το 1955, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την προσφορά του στον σύλλογο, το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε να δώσει στο γήπεδο του Τσαμαρτίν το όνομα του προέδρου της. Έκτοτε, ονομάζεται Σαντιάγκο Μπερναμπέου! Το 1956 κατέκτησε το νεοσύστατο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης κερδίζοντας στον τελικό του Παρισιού την γαλλική Ρέμς με 4-3, τίτλο που κατέκτησε ξανά το 1957 εναντίον της Φιορεντίνα. Το 1957 έρχεται ο Γάλλος Ρεϊμόντ Κοπά και ο Ουρουγουανός Χοσέ Σανταμαρία, με αποτέλεσμα το Πρωταθλητριών του 1958 νικώντας την Μίλαν με 3-2. Το 1958 έρχεται στη Μαδρίτη ο Φέρεντς Πούσκας, συγκροτώντας μαζί με τους Ντι Στέφανο και Κοπά μια από τις καλύτερες επιθετικές τριπλέτες της ιστορίας. Νέο Πρωταθλητριών, το 4ο στη σειρά νικώντας τη Ρεμς στη Στουτγάρδη, ολοκληρώνοντας τη κυριαρχία με το 5ο στη Γλασκόβη, θριαμβεύοντας με 7-3 επί της Άιντραχτ Φρανκφούρτης.

Ο Ρεϊμόντ Κοπά, ο Χέκτορ Ριάλ, ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο, ο Φέρεντς Πούσκας και ο Φρανσίσκο “Πάκο” Χέντο, το 1958

Η δεκαετία του 1960, σηματοδοτεί αλλαγές στο έμψυχο δυναμικό, κυρίως λόγω αποχωρήσεων των υπερήλικων αστέρων, ταυτόχρονα όμως προωθήσεων από τη νεανική ομάδα παικτών όπως ο Αμάνθιο Αμάρο, Πίρι, Μανουέλ Σαντσίς (ο πατέρας του Μανόλο) και άλλων, ενώ από τους παλιούς συνεχίζει μόνο ο Πάκο Χέντο. Χαϊδευτικά, πήραν το παρατσούκλι ‘’ye-ye’’ λόγω της τότε μουσικής μόδας. Νέο Πρωταθλητριών το 1966 εναντίον της Παρτίζαν κλείνοντας με απόλυτη επιτυχία έναν ανεπανάληπτο κύκλο κατακτήσεως 20 επίσημων τίτλων! Έξι Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης, ένα Διηπειρωτικό, 12 πρωταθλήματα και ένα κύπελλο Ισπανίας! Η δεκαετία του 1970 είχε 5 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα, αλλά αποτυχίες στην Ευρώπη, με μόνη διάκριση τη συμμετοχή στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων του 1971, όπου ηττήθηκε από την Τσέλσι στο Στάδιο Καραϊσκάκη (στο δεύτερο ματς 2-1, με 1-1 στον πρώτο αγώνα). Το τέλος της σημαδεύτηκε από την θλιβερή είδηση του θανάτου του Σαντιάγκο Μπερναμπέου, στις 2 Ιουνίου του 1978 σε ηλικία 83 ετών.

Τη δεκαετία του 1980, θα πρωταγωνιστήσει μέσα στην Ισπανία, κατακτώντας 5 πρωταθλήματα, 3 Κύπελλα, το Λίγκ Κάπ του 1985 και τα Σούπερ Κάπ του 1988 και του 1989. Η συμμετοχή στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις, σημαδεύτηκε από τη συμμετοχή σε 2 αποτυχημένους τελικούς, την ήττα από τη Λίβερπουλ στο Πρωταθλητριών του 1981 και στον αντίστοιχο του Κυπελλούχων του 1983 από την Αμπερντίν. Ευτύχησε όμως στο φυτώριο της να προετοιμάζονταν μια σπάνια παραγωγή ταλέντων, η καλύτερη έως τώρα στην ιστορία του συλλόγου. Ο Εμίλιο Μπουτραγκένιο, ο Μανόλο Σαντσίς, ο Ράφαελ Μαρτίν Βάθκεθ, ο Μίτσελ και ο Μιγκέλ Παρδέθα, θα καθιερωθούν σταδιακά στην ενδεκάδα και θα μείνουν στην ιστορία της σαν η «Πεντάδα του Γύπα» από το παρατσούκλι του Εμίλιο Μπουτραγκένιο! Μαζί με τους παλαιότερους Χουανίτο, Κάρλος Αλόνσο Σαντιλιάνα, Χοσέ Αντόνιο Καμάτσο, Ούλι Στίλικε και Χόρχε Βαλντάνο θα φέρουν έναν ευρωπαϊκό τίτλο στη Μαδρίτη μετά από 19 χρόνια, αφού θα κατακτήσουν το κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1985 κερδίζοντας στον διπλό τελικό την Ουγγρική Βιντεότον. Η δεκαετία θα κλείσει με τη προσθήκη του Ραφαέλ Γκορντίγιο και του Χούγκο Σάντσες, με 4 σερί πρωταθλήματα και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1986, κερδίζοντας την Κολονία.

H «Πεντάδα του Γύπα»: Από αριστερά, ο Εμίλιο Μπουτραγκένιο, ο Μιγκέλ Παρδέθα, ο Μίτσελ, ο Μανόλο Σαντσίς και ο Ράφαελ Μαρτίν Βάθκεθ.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, χάθηκαν 2 σερί πρωταθλήματα, την τελευταία αγωνιστική με ήττες στην Τενερίφη! Θλίψη στις 2 Απριλίου του 1992 για τον θάνατο του Χουανίτο σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αλλά στο Μπερναμπέου προστίθεται 3ο διάζωμα και η χωρητικότητα φτάνει τις 110.000! Μόνο ένα Κύπελλο το 1993, παίκτες έρχονται όπως ο Ρουμάνος Γκεόργκε Χάτζι, ο Κροάτης Ρόμπερτ Προσινέτσκι, ο Χιλιάνος Ιβάν Σαμοράνο, ο Λουίς Ενρίκε, o Φερνάντο Ιέρο, ο Δανός Μίκαελ Λάουντρουπ, ο Φερνάντο Ρεδόνδο αλλά από το καλοκαίρι του 1994, το αστέρι του Ραούλ αρχίζει λάμπει! Κατακτά το πρωτάθλημα του 1995, αλλά τα χρέη από την κακοδιαχείριση μαζεύονται πολλά. Αναλαμβάνει πρόεδρος ο Λορέντσο Σάινθ, το 1996 θα μείνει εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων για μόλις δεύτερη φορά στην ιστορία της, αλλά έρχονται ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Πέτζα Μιγιάτοβιτς, ο Νταβόρ Σούκερ, ο Κλάρενς Ζέεντορφ, ο Μπόντο Ίλγνερ, ο Κριστιάν Πανούτσι και ο Ζέ Ρομπέρτο, με αποτέλεσμα το τίτλο του 1997. Η δεκαετία θα κλείσει με την κατάκτηση του Πρωταθλητριών του 1998 εναντίον της Γιουβέντους στο Άμστερνταμ, η περίφημη «septima», το έβδομο Κύπελλο Πρωταθλητριών, 32 ολόκληρα χρόνια μετά το 1966! Τον Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς θα στεφθεί Πρωταθλήτρια Κόσμου νικώντας στον τελικό του Τόκιο την Πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής Βάσκο Ντα Γκάμα με 2-1.

Στη νεότερη ιστορία της, η άνοδος της στη κορυφή του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου τις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα οφείλεται κυρίως στη στρατηγική της να επιλέγει τους καλύτερους ποδοσφαιριστές απ’ όλο τον κόσμο, τακτική που εφάρμοσε μετά την εκλογή του στον προεδρικό θώκο τον Ιούλιο του 2000, ο Φλορεντίνο Πέρεθ, παράλληλα με την τακτοποίηση του -τότε- χρέους των 270 εκατομμυρίων €! Ομάδα ευρέως δημοφιλής με το παρατσούκλι «Οι Γκαλάκτικος», μεταξύ 2000 και 2006, αγωνίστηκαν σ’ αυτήν παίκτες όπως ο Ζινεντίν Ζιντάν, ο Ρονάλντο, ο Ραούλ, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Λουίς Φίγκο, ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, που βρήκαν τους παλαιότερους Ίκερ Κασίγιας, Ιβάν Ελγκέρα, Κλοντ Μακεκελέ, Μίτσελ Σαλγκάδο, Φερνάντο Μοριέντες κ.α. κατακτώντας το Πρωταθλητριών του 2000 με αντίπαλο τη Βαλένθια, στον πρώτο ενδοοικογενειακό τελικό της ιστορίας.

Μέχρι το 2020, εντός Ισπανίας έχει κατακτήσει 66 τρόπαια, που αναλύονται σε (ένα ρεκόρ) 34 πρωταθλήματα, 19 Κύπελλα (Κόπα ντελ Ρέι), 11 Σούπερ Καπς, το «Κόπα Έβα Ντουάρτε» του 1947 (το Σούπερ Καπ Ισπανίας από το 1947 έως το 1953) και το ισπανικό Λιγκ Καπ του 1985 (διοργάνωση που έγινε από το 1982 έως το 1986). Στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις, έχει κατακτήσει (ένα ρεκόρ) 26 τρόπαια, που αναλύονται σε (ένα ρεκόρ) 13 Κύπελλα Πρωταθλητριών / ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, 2 Κύπελλα ΟΥΕΦΑ και 4 ευρωπαϊκά Σούπερ Καπς. Σε επίπεδο Παγκοσμίου ποδοσφαιρικού στερεώματος, πέρα από το μοναδικό Κόπα Ιμπεροαμερικάνα της ιστορίας το 1994, έχει κατακτήσει (ένα ρεκόρ) 7 Παγκόσμιους Τίτλους που αναλύονται σε 3 Διηπειρωτικά Κύπελλα (ρεκόρ που μοιράζεται με τη Μίλαν, τη Μπόκα Τζούνιορς, τη Νασιονάλ και την Πενιαρόλ) και (ένα ρεκόρ) 4 Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων ΦΙΦΑ.

Βραβεύτηκε από τη ΦΙΦΑ ως «Ο Σύλλογος του 20ου αιώνα» στις 11 Δεκεμβρίου του 2000, συγκεντρώνοντας το 42,35% των ψήφων, τιμώμενος και με βραβείο του Τάγματος της Τιμής της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας, την υψηλότερη τιμή της, στις 20 Μαΐου του 2004, στο πλαίσιο των εορτασμών της Εκατονταετηρίδας της. Βραβεύτηκε επίσης ως “Ο Καλύτερος Ευρωπαϊκός Σύλλογος του 20ου αιώνα» από την Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS), στο Λονδίνο, στις 11 Μαΐου του 2010. Τον Ιούνιο του 2017, έχοντας κατακτήσει 2 συνεχόμενα Τσάμπιονς Λιγκ, έγινε ο πρώτος σύλλογος που κατέκτησε διαδοχικούς τίτλους στη διοργάνωση (1992 και μετά), επεκτείνοντάς το στη συνέχεια για τρίτη συνεχόμενη, καταφέρνοντας τέσσερις κατακτήσεις σε πέντε σεζόν (2014, 2016, 2017, 2018) εδραιώνοντας τη παρουσία της στην κορυφή της κατάταξης των Συλλόγων της UEFA. Από το 2020, βρίσκεται στην 3η θέση πίσω από την Μπάγερν Μονάχου και τη Μπαρτσελόνα. Έχοντας πάνω από 5 κατακτήσεις [μαζί με τη Μίλαν (7), τη Μπάγερν, τη Λίβερπουλ (από 6) και τη Μπαρτσελόνα (5)], έχει το δικαίωμα να φέρει τη διάκριση του πολυνίκη στη φανέλα της! Η αξία της εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 3,8 δις ευρώ (4,2 δις δολάρια) το 2019, όντας ο δεύτερος ποδοσφαιρικός σύλλογος με τα υψηλότερα κέρδη στον κόσμο, με ετήσια έσοδα 757,3 εκατομμυρίων ευρώ το 2019!

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: