Αρχική Ρομπέρτο Μπάτζιο: Ο Μικρός Βούδας | Βλογημένος

Ρομπέρτο Μπάτζιο: Ο Μικρός Βούδας | Βλογημένος

Η χαρακτηριστική κοτσίδα, η ποδοσφαιρική «αλητεία», η τεράστια κλάση, οι θητείες σε όλους τους ιταλικούς κορυφαίους συλλόγους, αλλά κι ένα χαμένο πέναλτι σε τελικό Μουντιάλ, συνθέτουν τον μύθο ενός εκ των κορυφαίων Ιταλών ποδοσφαιριστών όλων των εποχών. Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο (Roberto Baggio), αυτός που έμεινε γνωστός στο ποδοσφαιρικό στερέωμα με το παρατσούκλι «Μικρός Βούδας», γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1967 στην μικρή κωμόπολη Καλντόνο, βόρεια της Βιτσέντζα. Αγωνιζόμενος κυρίως ως δεύτερος επιθετικός, ή και ως επιθετικός μέσος, υπήρξε ένας προικισμένος τεχνικά, δημιουργικός πλέι-μέικερ που θεωρείται ως ένας από τους Μεγαλύτερους Ποδοσφαιριστές Όλων των Εποχών. Επιλέχτηκε για την Ιδανική 11άδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002 και το 2004, ο Πελέ τον ονόμασε στον κατάλογο «FIFA 100», των 125 Εν Ζωή Καλύτερων Παικτών του Κόσμου στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 100 Χρόνια της FIFA. Πρωταγωνίστησε με την ιταλική ομάδα που τερμάτισε 3η στο Μουντιάλ του 1990, ενώ το 1994 οδηγώντας την Ιταλία στον τελικό, κέρδισε την Ασημένια Μπάλα της διοργάνωσης και ονομάστηκε στην Καλύτερη 11άδα της, αλλά η στιγμή που αστόχησε στο δικό του καθοριστικό πέναλτι στον τελικό κόντρα στη Βραζιλία, θεωρείται από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές Όλων των Εποχών στην ιστορία των Μουντιάλ. Είναι ο μόνος Ιταλός που έχει σκοράρει σε 3 Παγκόσμια Κύπελλα και με 9 γκολ κατέχει το ρεκόρ για τα περισσότερα γκολ στα Παγκόσμια Κύπελλα για την Ιταλία, μαζί με τον Πάολο Ρόσι (Paolo Rossi) και τον Κριστιάν Βιέρι (Christian Vieri).

Το 2002, έγινε ο πρώτος Ιταλός ποδοσφαιριστής, για πάνω από 50 χρόνια που έχει σκοράρει περισσότερα από 300 γκολ σταδιοδρομίας. Σήμερα (το 2020) είναι ο 5ος Υψηλότερος Ιταλός Σκόρερ σε όλες τις διοργανώσεις με 318 γκολ. Το 2004, κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου της καριέρας του, έγινε ο πρώτος παίκτης για πάνω από 30 χρόνια που έχει σκοράρει 200 γκολ στην ιταλική Serie A και είναι ο 7ος Υψηλότερος Σκόρερ Όλων των Εποχών στο ιταλικό πρωτάθλημα, με 205 γκολ. Το 1990, μεταγράφηκε από την Φιορεντίνα στην Γιουβέντους, για ποσό παγκόσμιο ρεκόρ εκείνη την εποχή. Έχει κερδίσει δύο ιταλικούς τίτλους πρωταθλήματος, ένα Κύπελλο Ιταλίας και ένα Κύπελλο UEFA, παίζοντας για 7 διαφορετικές ιταλικές ομάδες κατά τη διάρκεια της καριέρας του: Βιτσέντζα, Φιορεντίνα, Γιουβέντους, Μίλαν, Μπολόνια, Ίντερ και Μπρέσια. Πέραν του «Ο Μικρός Βούδας» για τις βουδιστικές του πεποιθήσεις, ήταν γνωστός και με το παρατσούκλι «Il Divin Codino» (Η Θεία Αλογοουρά), για το χτένισμα του! Το 2002, ορίστηκε Πρέσβης Καλής Θελήσεως του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών. Το 2003, ήταν η εναρκτήριος νικητής του βραβείου «Golden Foot». Σε αναγνώριση του ακτιβισμού του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, βραβεύτηκε ως «Άνθρωπος της Ειρήνης» από τις υποψηφιότητες από τα Νόμπελ Ειρήνης το 2010. Εγκαταστάθηκε στο ιταλικό ποδοσφαιρικό Hall of Fame το 2011, ενώ έχει διατελέσει πρόεδρος της τεχνικής επιτροπής της Ιταλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.

Τα πρώτα χρόνια

Ήταν το όγδοο (!) παιδί της Ματθίλδης και του Φλορεντίνο Μπάτζιο. Ο Φλορεντίνο αγαπούσε το ποδόσφαιρο και αποτέλεσε παράδειγμα για τον μικρό Ρομπέρτο, που κλωτσούσε μία μπάλα όποτε έβρισκε την ευκαιρία. Η μητέρα του μπορεί να ανησυχούσε για την πορεία των μαθημάτων του, όμως ο Ρομπέρτο έμοιαζε από μικρός να ξεχωρίζει και να χαράζει την πορεία του. Στην ομάδα του Καλντόνο, στα παιδικά του χρόνια, μοιάζει με την μύγα μέσα στο γάλα. Τα υπόλοιπα παιδάκια αδυνατούσαν να τον κόψουν και όλοι είχαν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι κάτι καλό συμβαίνει με αυτό το παιδί. Οι πρώτοι που το κατάλαβαν και άρπαξαν την ευκαιρία ήταν οι «κοντινοί» σκάουτερ της Βιτσέντζα. Σύντομα ο νεαρός Ρομπέρτο μετακόμισε εκεί και την περίοδο 1984/85 κάνει την πρώτη του γεμάτη σεζόν στην Ιταλία. Θα σημειώσει 12 γκολ σε 29 αγώνες, θα κληθεί στην εθνική ελπίδων και θα αρχίσει να προσελκύει το ενδιαφέρον μεγαλύτερων ομάδων. Με αέρινο στιλ και άνεση με την μπάλα, πριν καν κλείσει τα 18 του έδειχνε ότι είναι γεννημένος για μεγάλα πράγματα.

Το καλοκαίρι του 1985, η Φιορεντίνα τα βρίσκει σε όλα με την Βιτσέντζα και δεν δυσκολεύεται να πάρει και την υπογραφή του «Ρόμπι». Νεαρός όντας, δεν είχε την πλήρη στήριξη του προπονητή του. Δυσκολευόταν να βρει θέση στην ενδεκάδα και περιοριζόταν σε συμμετοχές περνώντας ως αλλαγή. Την περίοδο 1987/88, ο Μπάτζιο θα ξεπεταχθεί και όλοι πια στην Serie A θα μιλούν για το νέο μεγάλο ταλέντο του Ιταλικού ποδοσφαίρου. Ο εκλέκτορας της εθνικής Ιταλίας θα του δώσει την δυνατότητα, το Νοέμβρη του 1988, να ντεμπουτάρει κόντρα στην Ολλανδία με την φανέλα της μεγάλης πια «Σκουάντα Ατζούρα» ενώ την χρονιά εκείνη, ο Ρομπέρτο Μπάτζιο σε νεαρή σχετικά ηλικία, θα αποφασίσει όχι μόνο να ασπαστεί τον Βουδισμό, αλλά και να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας, με την κοπέλα που είχε από την εφηβική του ηλικία και με την οποία είναι παντρεμένος μέχρι και σήμερα. Η ζωή του είχε αρχίσει να εκτυλίσσεται όπως την ήθελε και ίσως το σενάριο να ήταν πιο ιδανικό, αν τον Μάιο του 1989 η Γιουβέντους δεν κέρδιζε την Φιορεντίνα στον τελικό κυπέλλου Ιταλίας, στερώντας του την δυνατότητα να πανηγυρίσει το πρώτο του τρόπαιο.

Ο «κύριος» της («μεγάλης) κυρίας»

Κι όμως, ενδεχομένως κι εκείνο το παιχνίδι να ήταν αυτό που έμελλε να του αλλάξει και την ποδοσφαιρική ζωή. Η «Μεγάλη Κυρία» αποφασίζει να αποκτήσει τον Ρομπέρτο Μπάτζιο και όταν ο Τζιάνι Ανιέλι αποφάσιζε να κάνει μία τέτοια κίνηση, δεν «κολλούσε» στα χρήματα. Τελικά, έχοντας σημειώσει 55 γκολ σε 136 εμφανίσεις συνολικά, (39 γκολ σε 94 εμφανίσεις για τη Serie A), η Φιορεντίνα βάζει στα ταμεία της 17 εκατομμύρια δολάρια και ο Μπάτζιο αποχωρεί για το Τορίνο. Μία μετακίνηση που θα προκαλέσει επεισόδια και συμπλοκές στην Φλωρεντία, καθώς οι οπαδοί της Φιορεντίνα δεν δέχονται σε καμία περίπτωση την πώληση του μεγάλου τους αστεριού. Από την μεταγραφή του Μπάτζιο και έπειτα, σχεδόν κάθε παιχνίδι της Γιουβέντους στην Φλωρεντία, ήταν κι ένας μικρός πόλεμος. Ο Μπάτζιο με τους «μπιανκονέρι» θα γίνει πια… άντρας. Η Γιουβέντους δίνει την δυνατότητα στον «Ρόμπι» να αγωνιστεί σε πιο υψηλό επίπεδο και ο Μπάτζιο ανταποκρίνεται πλήρως. Παίρνει την φανέλα με το № 10 σπίτι του και στο Τορίνο κάνουν ήδη λόγο για το νέο Πλατινί. Για τον Ρομπέρτο Μπάτζιο είχε φθάσει πια η ώρα των τροπαίων και της απόλυτης αναγνώρισης. Παρ’ όλ’ αυτά δεν ξεχνά και την Φιορεντίνα. Ο πρώτος του αγώνας στο «Αρτέμιο Φράνκι» είναι ξεχωριστός. «Ήταν μία μεταγραφή που έπρεπε να αποδεχθώ» λέει για να καλμάρει το κοινό των «βιόλα» που όμως δεν συμφωνεί. Για κακή του τύχη η Γιουβέντους κερδίζει πέναλτι. Ο ίδιος, μόνιμος εκτελεστής, όχι μόνο δεν θα δεχθεί να το εκτελέσει, αλλά την ώρα που γίνεται αλλαγή, θα κατευθυνθεί στην κερκίδα των οπαδών της Φιορεντίνα για να τους ευχαριστήσει. Όλα αυτά όμως μπαίνουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Για τον Μπάτζιο υπήρχε πια η Γιουβέντους και το 1993 θα πανηγυρίσει το πρώτο και μοναδικό τελικά ευρωπαϊκό τρόπαιο. Παίρνει τον ρόλο του απόλυτου πρωταγωνιστή στον διπλό τελικό με την Μπορούσια Ντόρτμουντ και η Γιουβέντους με τον Ρομπέρτο Μπάτζιο να σκοράρει τρεις φορές στα δύο παιχνίδια, κατακτά το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Την ίδια χρονιά ανακηρύσσεται καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου, φθάνοντας σχεδόν στο απόγειο της δόξας του. Το μόνο που του απέμενε βέβαια ήταν μία καλή ακόμη παρουσία σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Το 1990 ήταν άλλωστε μικρός και όχι ακόμη βασικός στην «Σκουάντρα Ατζούρα». Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο έδειχνε να διανύει την καλύτερη περίοδο της καριέρας του. Ένας τραυματισμός αλλά και το… χαμένο πέναλτι-εφιάλτης στις Η.Π.Α. δεν τον πτοούν. Επιστρέφει δριμύτερος και το 1995 κατακτά το πρώτο του «σκουντέτο» με την φανέλα βεβαίως της Γιουβέντους. Την ίδια χρονιά η «Μεγάλη Κυρία» κατακτά και το κύπελλο και δείχνει έτοιμη να επιστρέψει για τα καλά στην κορυφή της Ευρώπης. Πράγματα θα το κάνει έναν χρόνο μετά. Μόνο που ο Μπάτζιο δεν ήταν πια κάτοικος Τορίνου αλλά… Μιλάνου. Ένας πιτσιρικάς μοιάζει να του κλέβει την δόξα και την θέση στην Γιουβέντους. Λεγόταν Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο και έκανε τον Μπάτζιο να περισσεύει. Ο κόσμος μπορεί να αντιδρά, όμως στην Γιούβε κουμάντο κάνει μόνο η διοίκηση. Έτσι, αποφασίζει το καλοκαίρι του 1995 να πουλήσει τον Μπάτζιο στην Μίλαν που… παραμόνευε, θεωρώντας ότι ο κύκλος στο Τορίνο είχε κλείσει. Από τους «μπιανκονέρι» αποχωρεί με 115 γκολ σε 200 συνολικά εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της πενταετίας του στη Γιουβέντους, εκ των οποίων τα 78 σημειώθηκαν σε 141 συμμετοχές στη Serie A. Είναι σήμερα (2020) ο 9ος υψηλότερος σκόρερ της Γιουβέντους σε όλες τις διοργανώσεις, ο 10ος στη Serie A, παράλληλα με τον Πιέτρο Αναστάζι, ο 6ος στο Κύπελλο Ιταλίας με 14 γκολ, από κοινού ο 4ος στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις, και από κοινού ο 5ος σε διεθνείς διοργανώσεις, με 22 γκολ. Το 2010, ορίστηκε ένας από τους 50 Μεγαλύτερους Θρύλους του συλλόγου.

Ουσιαστικά ο Μπάτζιο δεν ήταν ποτέ πια ο ίδιος σε όποια ομάδα κι αν αγωνίστηκε. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι ξέχασε το… τόπι. Κάθε άλλο. Ο «Ρόμπι» γίνεται μόνιμο θέμα συζήτησης στο Μιλάνο, από την στιγμή που έρχεται ο Αρίγκο Σάκι. Οι «ροσονέρι» επενδύουν σε αυτόν, όμως ο Σάκι προτιμά να τον αφήνει στον πάγκο., Καλύτεροι του διακρίνει ο κόσμος ότι δεν υπάρχουν και έτσι οι αντιδράσεις δεν αργούν. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι τον στηρίζει. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον θέλει όμως… δεν πωλείται. Τελικά, το 1996 κατακτά το πρωτάθλημα Ιταλίας με την Μίλαν και γίνεται ο πρώτος Ιταλός παίκτης που το καταφέρνει δύο συνεχόμενα χρόνια με δύο διαφορετικές ομάδες. Η κόντρα του με τον Αρίγκο Σάκι, όμως, αρκεί για να του δείξει τον δρόμο της εξόδου. Το 1997 ο κύκλος του στους «ροσονέρι» μοιάζει να κλείνει άδοξα. Με 19 γκολ σε 67 συνολικά εμφανίσεις, εκ των οποίων τα 12 σημειώθηκαν σε 51 εμφανίσεις για τη Serie A, τα 3 σε 6 εμφανίσεις στο Κύπελλο Ιταλίας και 4 σε 10 συμμετοχές σε ευρωπαϊκούς αγώνες, λέει και δικαιολογημένα ότι μπορούσε να προσφέρει περισσότερα. Οι οπαδοί της Μίλαν συμφωνούν, εκτιμώντας πως… δεν φταίει αυτός αλλά ο προπονητής που δεν τον χρησιμοποιούσε όσο έπρεπε. Η μεταγραφή του στην Μπολόνια το καλοκαίρι του 1997 προκαλεί αίσθηση. Αρκετοί είναι αυτοί που στοιχηματίζουν ότι ο 30χρονος τότε Ρομπέρτο Μπάτζιο έχει ήδη πάρει τον κατήφορο στην ποδοσφαιρική του καριέρα. Η Εθνική Ιταλίας είχε αρχίσει να βρίσκει πια άλλους ηγέτες και ο «Ρόμπι» κατέληγε σε μία μικρομεσαία ομάδα που του έδινε πάντως τον ρόλο του ηγέτη. Ο Μπάτζιο δείχνει με τρόπο εκκωφαντικό πως είναι «ζωντανός»!

Παίρνει από το χεράκι την Μπολόνια και την οδηγεί. Σκοράρει 22 φορές σε 30 παιχνίδια και αναγκάζει τον Μάσιμο Μοράτι να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και να τον κάνει ξανά κάτοικο Μιλάνου. Την φορά αυτή όμως θα φορέσει την μπλε και μαύρη φανέλα της Ίντερ.Στους «νεραντζούρι» θα μείνει για μία διετία. Η σχέση του με τον κόσμο καταπληκτική! Όπως συνέβαινε σε όλες τις ομάδες που αγωνιζόταν. Άπαντες εξήραν τον επαγγελματισμό του και την πλούσια ποιότητα του. Την ξεδίπλωνε σχεδόν σε κάθε παιχνίδι. Έστω κι αν στα περισσότερα περνούσε σαν αλλαγή. Η θέση βασικού συνήθως ανήκε σε άλλους. Όποτε όμως έμπαινε ο Μπάτζιο ήξεραν όλοι ότι κάτι καλό πιθανότατα θα συμβεί. Σε 41 ματς με την Ίντερ θα πετύχει 9 γκολ. Η αρχή του τέλος έρχεται όταν ο Μαρτσέλο Λίπι προσλαμβάνεται από τον Μάσιμο Μοράτι για να οδηγήσει τους «νερατζούρι». Ο άνθρωπος που ουσιαστικά έδιωξε τον Μπάτζιο από την Γιουβέντους, βρισκόταν και πάλι μπροστά του για να του δείξει ουσιαστικά τον δρόμο της εξόδου και από την Ίντερ. Μολονότι ο Λίπι πάντοτε έλεγε ότι εκτιμά πολύ τον Ρομπέρτο Μπάτζιο, δεν το έδειχνε. Γινόταν αφορμή για ένα δεύτερο μεγάλο «αντίο». Η αξία του πέφτει πια πολύ στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο.

Το καλοκαίρι του 2000 η Μπρέσια θα του προσφέρει ένα πολύ καλό συμβόλαιο το οποίο θα αποδεχθεί. Σύντομα η απόσβεση γίνεται. Σε εννέα παιχνίδια ο Μπάτζιο σκοράρει οχτώ φορές και ξεσηκώνει τα πλήθη. Το αριστερό του γόνατο, όμως, τον προδίδει με αποτέλεσμα να μείνει έξω για μεγάλο διάστημα. Κατά μία διαβολική σύμπτωση, η επιστροφή του θα γίνει σε παιχνίδι με την Φιορεντίνα. Δύο μόνο λεπτά μετά την είσοδο στο γήπεδο θα σκοράρει ενώ στην συνέχεια πετυχαίνει ένα ακόμη γκολ. Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο αρνούνταν πεισματικά να πορευτεί με όσους τον θεωρούσαν τελειωμένο και συνέχιζε να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο ακόμη και λίγο πριν κλείσει οριστικά την καριέρα του. Στις 16 Δεκεμβρίου του 2002 θα σκοράρει στο 3-1 επί της Πιατσέντζα το 300ό του γκολ στην Serie A. Σημείωσε 46 γκολ σε συνολικά 101 συμμετοχές, εκ των οποίων τα 45 γκολ σημειώθηκαν σε 95 εμφανίσεις, ο κορυφαίος σκόρερ της Μπρέσια στη Σέριε Α(!) και ένα γκολ σε 2 ευρωπαϊκούς αγώνες. Η φανέλα με το № 10 αποσύρθηκε από την Μπρέσια προς τιμήν του και θεωρείται ο μεγαλύτερος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου. Πριν από την ένταξη του, οι «Μπρεσιάνι» δεν είχαν καταφέρει να αποφύγουν τον υποβιβασμό, έχοντας ανέβει, για πάνω από 40 χρόνια. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών που αγωνίστηκε εκεί ο Μπάτζιο, η Μπρέσια κατέγραψε το καλύτερο σερί της στη Serie A και δεν υποβιβάστηκε.

Το 2004 αποφασίζει να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, γράφοντας την δική του ιστορία στο ιταλικό ποδόσφαιρο, καθώς με 205 γκολ σε 488 συμμετοχές στη Serie A, είναι ο 7ος Υψηλότερο σκόρερ Όλων των Εποχών, πίσω από τον Σίλβιο Πιόλα (Silvio Piola), τον Φραντσέσκο Τότι (Francesco Totti -τον ξεπέρασε το 2011), τον Γκούναρ Νόρνταλ (Gunnar Nordahl), τον Τζιουζέπε Μεάτσα (Giuseppe Meazza), τον Ζοζέ Αλταφίνι (José Altafini) και τον Αντόνιο ντι Νατάλε (Antonio Di Natale -τον προσπέρασε το 2015)! Από αυτά τα γκολ, τα 96 ήταν καθοριστικής σημασίας (είτε ισοφάρισης είτε νικητήρια). Μαζί με τον Τότι, είναι ο 4ος Υψηλότερος Σκόρερ από εκτελέσεις φάουλ στη Serie A με 21 γκολ, πίσω από τον Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο (Alessando Del Piero), τον Αντρέα Πίρλο (Andrea Pirlo) και τον Σίνθσα Μιχαΐλοβιτς (Siniša Mihajlović). Από τα υπόλοιπα γκολ του στην Serie A, τα 84 σημειώθηκαν με το δεξί, τα 26 με το αριστερό του και 6 ήταν κεφαλιές. Έχει επίσης 123 ασίστ-γκολ στη Serie A. Είναι ο 4ος Υψηλότερος Ιταλός Σκόρερ σε όλες τις διοργανώσεις, πίσω από τους Ντελ Πιέρο, Μεάτσα και Πιόλα, με 318 επαγγελματικά γκολ καριέρας σε 699 εμφανίσεις. Μαζί με τον Τότι και τον Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο (Alberto Gilardino), έχει σκοράρει εναντίον 38 διαφορετικών συλλόγων στη Serie A. Με 8 hat-tricks στη Serie A, είναι από κοινού 10ος στην ιστορία του ιταλικού πρωταθλήματος! Το φινάλε ήταν κάτι παραπάνω από συγκινητικό. Στις 16 Μαΐου του 2004, στο «Σαν Σίρο», η Μίλαν υποδέχεται την Μπρέσια και ο Τζιάνι Ντε Μπιάζι αποφασίζει να τον αντικαταστήσει δύο λεπτά πριν το τέλος. Περίπου 80.000 φίλοι των «ροσονέρι», αλλά φυσικά και οι οπαδοί της Μπρέσια, σηκώνονται όρθιοι για να τον αποχαιρετήσουν! Το χειροκρότημα δεν σταματάει, σχεδόν μέχρι το τέλος του αγώνα. Ο «Ρόμπι» δακρύζει. Γνωρίζει πως δεν θα γεύεται άλλο την χαρά του χορταριού και του παιχνιδιού που τον αναζωογονούσε. «Σχεδόν ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα ήμουν πια… βετεράνος» ομολογεί μερικούς μήνες αργότερα.

Το κεφάλαιο… «Σκουάντρα Ατζούρα»

Για κάθε Ιταλό ποδοσφαιριστή, η Εθνική ομάδα αποτελεί τον απόλυτο στόχο και το απόγειο της δόξας. Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Το 1988 κόντρα στην Ολλανδία έκανε ντεμπούτο με την ανδρική ομάδα της Ιταλίας και έπειτα αποτέλεσε βασικό στέλεχος σε κάθε μεγάλη διοργάνωση. Παρών στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, αποτελεί το ισχυρό επιθετικό δίδυμο με τον Τοτό Σκιλάτσι. Ο «μικρός Βούδας» γίνεται πια γνωστός σε όλο τον πλανήτη για τα κατορθώματα του. Η Ιταλία φθάνει στα ημιτελικά κόντρα στην Αργεντινή όμως ο τεχνικός της «Σκουάντα Ατζούρα», Ατζέλιο Βιτσίνι ενημερώνει τον Μπάτζιο ότι δεν ξεκινάει τον αγώνα, επειδή τον έβλεπε κουρασμένο! «Ήμουν 23 ετών, έτοιμος να φάω το γήπεδο και αυτός μου είπε ότι ήμουν κουρασμένος, έπαθα σοκ» τόνισε στην αυτοβιογραφία του, εξηγώντας την κατάσταση του εκείνη την ημέρα. Η Ιταλία τελικά αποκλείστηκε στα πέναλτι από την Αργεντινή του Μαραντόνα και η συμμετοχή στον τελικό μένει όνειρο για τον Ρομπέρτο Μπάτζιο. Το 1994, στο παγκόσμιο κύπελλο των Η.Π.Α. μοιάζει να το παίρνει προσωπικά. Είναι ο ηγέτης της «Σκουάντρα Ατζούρα» και με δικά του καθοριστικά γκολ οδηγεί την Ιταλία μέχρι τον τελικό. Διαμορφώνει το 2-1 λίγο πριν το τέλος του αγώνα με την Ισπανία, λυτρώνει με δύο δικά του γκολ στην παράταση την Ιταλία κόντρα στη Νιγηρία, ενώ πετυχαίνει και τα δύο γκολ του ημιτελικού με την Βουλγαρία. Ο «Ρόμπι» γίνεται σύμβολο της Ιταλίας, όμως στον τελικό «ντύνεται μοιραίος». Θαρρείς κι έτσι επιτάσσει η ποδοσφαιρική μοίρα. Ο Αρίγκο Σάκι δεν… διακρίνει ότι ο Μπάτζιο έχει υποστεί μία μικρή θλάση και τον βάζει να εκτελέσει πέναλτι. Ήδη είχαν αστοχήσει δύο συμπαίκτες του.

Ο Μπάτζιο γνώριζε πως αν κάνει κι αυτός κάτι ανάλογο… όλα τελειώνουν. Κι όμως, μια στιγμή που ουσιαστικά γινόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό χάρη στα δικά του κατορθώματα, ο καλύτερος ίσως παίκτης του τουρνουά, μετά το σουτ βλέπει την μπάλα να φεύγει μερικά μέτρα πιο πάνω απ’ το σημείο που είχε σημαδέψει! Στέκεται, σκύβει το κεφάλι και γίνεται η πιο τραγική φιγούρα ενός Μουντιάλ που καταλήγει τελικά στην Βραζιλία. Είναι τόσο χαρακτηριστική η σκηνή, «το πέναλτι του Μπάτζιο» και έχει συνδεθεί με τέτοιο τρόπο στο μυαλό αμέτρητων ποδοσφαιρόφιλων, που η πρώτη συνειρμική τους σκέψη μετά το άκουσμα του ονόματος σου να είναι η όρθια φιγούρα με το σκυμμένο κεφάλι, μπροστά στον γονατισμένο Κλαούντιο Ταφαρέλ που πανηγυρίζει!

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, ο Τσέζαρε Μαλντίνι κάνει το λάθος να δηλώνει δημόσια ότι… σκέφτεται αν θα πάρει τον Μπάτζιο στην Εθνική. Λαϊκή κατακραυγή! Οι πιέσεις φέρνουν τον «Μικρό Βούδα» στην αποστολή. Και κόντρα στην Χιλή θα εκτυλιχθεί μία σκηνή που δύσκολα ξεχνιέται. Η Ιταλία έχει προβάδισμα 2-1 και ο Μαλντίνι αποφασίζει να ρίξει στο ματς και τον Ρομπέρτο Μπάτζιο. Λίγο αργότερα, η «Σκουάντρα Ατζούρα» κερδίζει πέναλτι. Ο Μπάτζιο θέλοντας να ξορκίσει την κατάρα, παίρνει την μπάλα και την στήνει στην άσπρη βούλα, σκοράροντας έπειτα μέσα σε αποθέωση! Ο Τσέζαρε Μαλντίνι όμως τον αφήνει στο περιθώριο, η Γαλλία κερδίζει στα προημιτελικά την Ιταλία στην διαδικασία των πέναλτι και το όνειρο του Μπάτζιο για κατάκτηση του τροπαίου μένει πάλι… όνειρο. Με την Εθνική ομάδα της Ιταλίας σημείωσε 27 γκολ σε 56 εμφανίσεις, ενώ είναι ο μόνος Ιταλός που έχει σκοράρει σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα, έχοντας σημειώσει εννέα γκολ, ίσος με τους Κρίστιαν Βιέρι και Πάολο Ρόσι. Παρά τις επιδόσεις του στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1990, 1994 και 1998, δεν έπαιξε ποτέ σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της UEFA και είναι σήμερα ο Ιταλός με τις περισσότερες διεθνείς συμμετοχές που δεν έχει παίξει ποτέ σε ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα!

TRIVIA

  • Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο αγωνίστηκε μόνο σε ιταλικές ομάδες. Συνολικά στην καριέρα του μέτρησε 490 συμμετοχές και 220 γκολ.
  • Η Βιτσέντζα τον είχε αποκτήσει μετά από ένα παιχνίδι της τοπικής ομάδας στην οποία αγωνιζόταν και με την οποία είχε πετύχει σε έναν αγώνα έξι γκολ!
  • Θεωρείται ένας από τους Κορυφαίους εκτελεστές πέναλτι στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου. Σκόραρε το 85% εξ αυτών με μόνο 19 αποτυχίες, σημειώνοντας 108 τέρματα σε 127 εκτελέσεις σε επίσημους αγώνες, το μεγαλύτερο στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου!
  • Ένας τραυματισμός, το 1987, τον έκανε να στραφεί προς τον Βουδισμό, από όπου προήλθε και το παρατσούκλι του, «Μικρός Βούδας».
  • Η αυτοβιογραφία του, Una porta nel cielo, κέρδισε το βραβείο του καλύτερου αθλητικού βιβλίου της χρονιάς στην Ιταλία, το 2002.
  • Διατηρεί στενούς δεσμούς με την Αργεντινή, έχει μάλιστα ένα ράντσο στη Ριβέρα (έξω από το Μπουένος Άιρες) το οποίο επισκέπτεται πάρα πολύ συχνά και μιλά άπταιστα ισπανικά.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

  • Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς στην Serie C1: 1985
  • Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς στην Ευρώπη Κάτω των 23: 1990
  • Πρώτος Σκόρερ Κυπέλλου Κυπελλούχων: 1990/91
  • Πλατινένια Μπάλα: 1992/93
  • Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς από το περιοδικό «World Soccer»: 1993
  • Χρυσή Μπάλα: 1993
  • Καλύτερος Παίκτης του Κόσμου από την FIFA: 1993
  • Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς από το περιοδικό «Onze»: 1993
  • Μέλος Ενδεκάδας Της Χρονιάς Από Το Περιοδικό «Onze»: 3 (1993, 1994, 1995)
  • Καλύτερος Παίκτης Διοργάνωσης Παγκοσμίου Κυπέλλου: 2η θέση το 1994
  • Μέλος Καλύτερης Ενδεκάδας Διοργάνωσης Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1994, 2002
  • Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς από το περιοδικό «Onze»: 3η θέση το 1994
  • Χρυσή Μπάλα: 2η θέση το 1994
  • Καλύτερος Παίκτης του Κόσμου από την FIFA: 3η θέση 1994
  • Don Balon Award: 1994
  • Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς από το περιοδικό «Onze»: 2η θέση 1995
  • Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς από τους οπαδούς της Μίλαν: 1996
  • Στους 100 Καλύτερους Παίκτες του 20ου Αιώνα -θέση #16: 1999
  • Στους 100 Καλύτερους Παίκτες του 20ου Αιώνα από το περιοδικό Guerin Sportivo -θέση #27: 1999
  • Μέλος Ιδανικής Ενδεκάδας Εθνικής Ιταλίας για τον 20ο Αιώνα: 2000
  • Παίκτης της Ιταλίας για τον 20ο Αιώνα: 2000
  • Μέλος Επίλεκτων FIFΑ: 2000, 2002
  • Βραβείο Επιτευγμάτων Καριέρας Gaetano Scirea: 2001
  • Χρυσό Παπούτσι ως Ένας Θρύλος του Ποδοσφαίρου: 2003
  • Μέλος της λίστας των 125 Εν Ζωή Καλύτερων Ποδοσφαιριστών του Κόσμου που συνέταξε το 2004 ο Πελέ για τα 100 Χρόνια της FIFA: 2004
  • Παίκτης της Ιταλίας για τα 50 Χρόνια της UEFA -θέση #24: 2004
  •  Στους 100 Καλύτερους Παίκτες του Κόσμου από το βραζιλιάνικο περιοδικό Placar -θέση #24: 2005
  • Μέλος του Hall of Fame της A.C. Milan
  • Στους 50 Θρύλους της Juventus F.C.
  • Μέλος του Hall of Fame του ιταλικού Ποδοσφαίρου: 2011
  • Gentleman di Platino: 2015
  • Italy’s Sports Walk of Fame: 2015.

ΤΙΜΕΣ

  • Ιππότης 5ης κλάσης Τάγματος της Τιμής της Ιταλικής Δημοκρατίας: 1991

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: