Αρχική Το Βορειοδυτικό Ντέρμπι | Βλογημένος

Το Βορειοδυτικό Ντέρμπι | Βλογημένος

Χρειάστηκε ένα… κανάλι μήκους 58 χλμ. για να καλλιεργηθεί η έχθρα των δυο μεγαλύτερων πόλεων της βορειοδυτικής Αγγλίας και μαζί της -αργότερα- μια από τις μεγαλύτερες αντιπαλότητες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου! Όταν αναμετρούνται οι δύο γίγαντες, στο λεγόμενο «North West Derby», «ο κόσμος παραμένει ακίνητος», αφού η Λίβερπουλ και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχουν χαράξει τα ονόματά τους στην ιστορία του αγγλικού παιχνιδιού με έναν ανταγωνισμό ιδιαίτερα αυξημένο από την δεκαετία του 1960! Η αντιπαλότητα τροφοδοτήθηκε από την εγγύτητα των δύο μεγάλων πόλεων και αντιπροσωπεύει τον ιστορικό, οικονομικό και βιομηχανικό τους ανταγωνισμό, με μακροχρόνιες και σημαντικές περιόδους κυριαρχίας μέσα στο Νησί και επιτυχίες στην Ευρώπη, παράλληλα με την ιδιαίτερα αυξημένη δημοφιλία τους τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, όντας δύο από τους πλέον υποστηριζόμενους συλλόγους στον κόσμο! Μπορεί τα τοπικά ντέρμπι να έχουν πάντα μεγάλη σημασία, κυρίως αυτό του Λίβερπουλ, το επονομαζόμενο και «Φιλικό Ντέρμπι» ανάμεσα στη Λίβερπουλ και την Έβερτον και σε δεύτερο βαθμό το «Ντέρμπι του Μάντσεστερ» ανάμεσα στη Γιουνάιτεντ και τη Σίτι, αλλά για τους παίκτες, τους οπαδούς και τα μέσα ενημέρωσης, η κόντρα των πόλεων έχει κάνει τα ματς ανάμεσα στη Γιουνάιτεντ και τη Λίβερπουλ πολύ πιο διάσημα και ο αγώνας μεταξύ τους είναι ισχυρότερος από τα τοπικά τους και σίγουρα το Μεγαλύτερο Ντέρμπι στην Αγγλία!

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (επισήμως, αγγλικά: Manchester United Football Club), ιδρύθηκε το 1878 από εργάτες σιδηροδρόμων ως «Newton Heath L&YR (Lancashire & Yorkshire Railway) Football Club», ανεξαρτητοποιήθηκε από τους σιδηροδρομικούς τη σεζόν 1892/93 και στις 26 Απριλίου του 1902, πήρε το σημερινό της όνομα. Έχει το παρατσούκλι «Κόκκινοι Διάβολοι», χρώματά της είναι το κόκκινο, το μαύρο και το λευκό και από το 1910 παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο «Ολντ Τράφορντ», ένα από τα ιστορικότερα αγγλικά γήπεδα, χωρητικότητας 76.000 θεατών!  Η Λίβερπουλ επισήμως ιδρύθηκε στις 3 Ιουνίου του 1892 από τον Τζον Χόουλντινγκ (John Houlding), ο οποίος ήταν αρχικά μέλος της Έβερτον, η οποία έπαιζε τους εντός έδρας αγώνες της στο «Άνφιλντ Ρόουντ», σημερινής χωρητικότητας περίπου 54.000 θεατών. Ο Χόουλντινγκ αγόρασε το γήπεδο από έναν φίλο του το 1892 και ζήτησε από την Έβερτον αύξηση του ενοικίου κάτι που ο σύλλογος αρνήθηκε, μετακινούμενη έκτοτε στο «Γκούντισον Παρκ»! Ο Χόουλντινγκ έμεινε έτσι μ’ ένα γήπεδο χωρίς ομάδα και αποφάσισε να ιδρύσει την Λίβερπουλ, η οποία φορά παραδοσιακά ολοκόκκινη εμφάνιση, κάτι που της δίνει και το παρατσούκλι της, «Οι Κόκκινοι»!

Όντας οι δύο πιο επιτυχημένοι σύλλογοι της χώρας σε εγχώριους, ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους τίτλους, σε μια σχετική απόσταση από τους υπόλοιπους, έχουν (μέχρι και το 2020) κατακτήσει από κοινού 39 πρωταθλήματα, 19 Κύπελλα, 13 Λιγκ Καπς και 36 Τσάριτι Σιλντς σε εθνικό επίπεδο, 9 Κύπελλα Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ, 4 Κύπελλα ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ, 1 Κύπελλο Κυπελλούχων και 5 ευρωπαϊκά Σούπερ Καπς σε ηπειρωτικό επίπεδο, παράλληλα με ένα Διηπειρωτικό και 2 Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων ΦΙΦΑ σε παγκόσμιο επίπεδο! Ο κάθε σύλλογος διεκδικεί ιστορική υπεροχή έναντι του άλλου: η Γιουνάιτεντ για τους 20 τίτλους πρωταθλητή έναντι των 19 της Λίβερπουλ και η Λίβερπουλ για το ότι έχει αναδειχθεί 6 φορές Πρωταθλήτρια Ευρώπης έναντι 3 της Γιουνάιτεντ! Η «Κόκκινοι Διάβολοι» έχουν ένα μικρό προβάδισμα στα συνολικά τρόπαια, με 66 έναντι 64 των «Κόκκινων», ενώ υπερτερούν ΚΑΙ στις μεταξύ τους αναμετρήσεις, με 81 νίκες έναντι 67, με τους υπόλοιπους 58 αγώνες να έχουν τελειώσει ισόπαλοι.

Τις δύο πόλεις, με κοινή ιστορία, κοινά χαρακτηριστικά αλλά και διαφορετικές κουλτούρες, πέρα από την μεταξύ τους γεωγραφική απόσταση των μόλις 56 χιλιομέτρων (35 μιλίων), χωρίζει κοινό και αμφίδρομο μίσος! Έχοντας και οι δύο σημαντική οικονομική δραστηριότητα, ξεχώριζαν η κάθε μια στον δικό της τομέα. Κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης τον 18ο και 19ο αιώνα, το Μάντσεστερ ήταν η σημαντικότερη και πιο γνωστή πόλη του αγγλικού βορρά, φημισμένη ως η πρώτη βιομηχανική πόλη στον κόσμο, μεγάλο κέντρο παραγωγής και επεξεργασίας βαμβακιού και υφασμάτων, το «σπίτι» της κλωστοϋφαντουργικής βιομηχανίας στη Βρετανία, τόσο γνωστή ώστε να την αποκαλούν «Cottonopolis» (cotton = βαμβάκι) όσο και σημαντική αφού «… λέγεται ότι το Μάντσεστερ έντυνε το ένα τέταρτο του πλανήτη»! Το Λίβερπουλ από την άλλη εξελίχθηκε στο πιο σημαντικό λιμάνι, κρίσιμο για την ανάπτυξη της βιομηχανίας, αφού οι εξαγωγές γίνονταν μέσω αυτού, απασχολώντας ένα μεγάλο κομμάτι του εργατικού δυναμικού, ενώ παράλληλα τροφοδοτούσε όλες τις γύρω περιοχές με προϊόντα, δραστηριότητες που ουσιαστικά «ζούσαν» ολόκληρη την πόλη.

Γνωρίζοντας τεράστια ανάπτυξη στην βιομηχανική εποχή, επιδιώκοντας τη δική τους εμπορική και οικονομική αυτάρκεια, οι δύο πόλεις, αποφάσισαν γύρω στο 1830 να προχωρήσουν στη πρωτοποριακή για την εποχή κατασκευή μιας σιδηροδρομικής γραμμής, της «Liverpool – Manchester Railway» που τις ένωσε!  Ήταν το πρώτο μέσο μεταφοράς που χρησιμοποιούσε αποκλειστικά ατμομηχανές αντί για άλογα, αφού μέχρι τότε οι μεταφορές γίνονταν είτε με ιππήλατες άμαξες, είτε με οχήματα που συνδύαζαν ατμομηχανή και άλογα, είτε μέσω (σχετικά βραδυκίνητων) ποταμόπλοιων. Έργο πρωτοποριακό από κάθε άποψη, ήταν διπλής κατεύθυνσης, είχε σηματοδότες σε όλο το μήκος της και ολοκληρωμένο ημερήσιο πρόγραμμα διαδρομών, μεταφέροντας παράλληλα και αλληλογραφία! Το συγκεκριμένο έργο, γνώρισε δόξες για μια 15ετία, πριν ενταχθεί το 1845 στο μεγαλύτερο δίκτυο «Grand Junction Railway» το οποίο με την σειρά του την επόμενη χρονιά έγινε μέρος ενός πιο ολοκληρωμένου δικτύου που συμπεριελάμβανε πλέον το Λονδίνο, το Μπέρμιγχαμ και άλλες μεγάλες πόλεις.

Οι εισαγωγές – εξαγωγές βαμβακιού και υφασμάτων του Μάντσεστερ, γίνονταν από το λιμάνι του Λίβερπουλ.  Με το πέρασμα των χρόνων όμως, οι βιομήχανοι και έμποροι του Μάντσεστερ άρχισαν να διαμαρτύρονται λόγω των «πολύ υψηλών φόρων» που τους επιβάλλονταν στο λιμάνι για τις δραστηριότητες τους, και που σταδιακά άλλαξαν τις ισορροπίες, αναζητώντας πιο φθηνές λύσεις για το ταξίδι των αγαθών τους. Αντιδρώντας στην οικονομική αφαίμαξη που θεωρούσαν ότι τους γίνονταν, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα κανάλι, που θα ένωνε απευθείας το ούτως ή άλλως μεγαλύτερο Μάντσεστερ με την Ιρλανδική θάλασσα, κάτι που προκάλεσε την οργή των κάτοικων του Λίβερπουλ αφού η πλωτή οδός, ουσιαστικά θα παράκαμπτε την πόλη τους και το λιμάνι της, που με τη σειρά του θα οδηγούσε σε πτώση των εμπορικών δραστηριοτήτων, μείωση των οικονομικών οφελών και ανεργία! Η ιδέα πρωτοακούστηκε το 1860 και άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά το 1882. Το Λίβερπουλ ήταν η μόνη πόλη που αντιστάθηκε στο σχετικό νομοσχέδιο, που «πέρασε» το 1885 και τα έργα άρχισαν το 1887! Το «Κανάλι του Μάντσεστερ» (Manchester Ship Canal), κόστισε περίπου 500.000.000 σημερινές λίρες, δημιουργήθηκε μέσα σε μια 6ετία και εγκαινιάστηκε την πρωτοχρονιά του 1894, βοηθώντας  μια (από θαλάσσης) «αποκλεισμένη» πόλη ν’ αποκτήσει ένα λιμάνι που αμέσως έγινε το 3ο μεγαλύτερο της χώρας, αλλάζοντας μια για πάντα την οικονομία των δύο πόλεων και τις ισορροπίες, αφού στο Λίβερπουλ πολύς κόσμος έμεινε χωρίς δουλειά, εξαιτίας της μειωμένης κίνησης!

Ολόκληρος ο χάρτης που φαίνεται, το “Κανάλι του Μάντσεστερ”, η διαδρομή του “Liverpool – Manchester Railway” και η μεγαλύτερη σιδηροδρομική γραμμή “CLC (Cheshire Lines Committee) Railway”, που ένωνε το Λανκασάιρ, το Τσεσάιρ, την ευρύτερη περιοχή του Μάντσεστερ και το Μέρσεϊσαϊντ.

Ανάμεσα στις δυο μεγαλουπόλεις ΠΑΝΤΑ υπέβοσκε ανταγωνισμός, αλλά ήταν το «Κανάλι» που μεγάλωσε την αντιπαλότητα, φέρνοντας έντονη πολιτική, οικονομική και κοινωνική διαμάχη. Οριοθετήθηκε έκτοτε  η έχθρα μεταξύ τους, ενώ η κόντρα των λιμενεργατών του Λίβερπουλ με τους σιδηροδρομικούς και εργάτες κλωστοϋφαντουργίας του Μάντσεστερ, δεν άργησε να μεταφερθεί και στο ποδόσφαιρο, αφού λίγους μήνες μετά το επίσημο άνοιγμα του διαύλου, στις 28 Απριλίου του 1894, ήλθε και το πρώτο ραντεβού δύο εκ των ποδοσφαιρικών τους συλλόγων! Στο ουδέτερο «Ίγουντ Παρκ» του Μπλάκμπερν, η Λίβερπουλ πρώτη τότε στη βαθμολογία της Β’ Κατηγορίας, αντιμετώπισε τη Νιούτον Χιθ όπως ονομαζόταν τότε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που ήταν στην τελευταία θέση της Α’ Κατηγορίας, στο πρώτο παιχνίδι στην ιστορία μιας κόντρας που θα εξελισσόταν σ’ ένα από τα σημαντικότερα ποδοσφαιρικά παιχνίδια στον κόσμο! Η Λίβερπουλ, σαφώς ανώτερη νίκησε στον αγώνα μπαράζ, οδηγώντας σε υποβιβασμό την ανταγωνίστριά της, παίρνοντας μια «εκδίκηση» για ολόκληρη τη πόλη! Ενάμισι χρόνο αργότερα, στις 12 Οκτωβρίου του 1895, σ’ έναν αγώνα για την Β’ κατηγορία, η Λίβερπουλ σημείωσε τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του «Βορειοδυτικού Ντέρμπι», που διατηρείται μέχρι σήμερα, με σκορ 7-1! Στο τέλος εκείνης της σεζόν, κατέκτησε και το πρωτάθλημα και ως εκ τούτου ξανά την άνοδο στην Α’ κατηγορία.

Ο Ματ Μπάσμπι, ο άνθρωπος που επέζησε της “Τραγωδίας του Μονάχου” και 10 χρόνια αργότερα οδήγησε τη Γιουνάιτεντ στη Κορυφή της Ευρώπης, με πρωτεργάτη τον “Καλύτερο Ποδοσφαιριστή που πάτησε ποδοσφαιρικό γρασίδι στο Νησί”, τον Τζορτζ Μπεστ.

Οι σχέσεις πάντως των δύο συλλόγων για τις πρώτες δεκαετίες της ζωής τους δεν είχαν την ένταση που απέκτησαν από τη δεκαετία του 1960 κα -κυρίως – από αυτή του 1980 και μετά. Δεν υπήρχε και λόγος, αφού καμία από τις δύο δεν κυριάρχησε στα πρώτα περίπου πενήντα χρόνια της συνύπαρξής τους στο αγγλικό ποδόσφαιρο με μόλις έξι πρωταθλήματα συνολικά προπολεμικά. Ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων συνήθιζαν να διασκεδάζουν μαζί μετά από τους αγώνες, ενώ σε πολλές περιπτώσεις φιλοξενούσαν τους αντιπάλους τους στα σπίτια τους!  Ακόμα όμως και τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας τους, φαίνεται να τις έγραψαν σε συνεργασία! Στις 2 Απριλίου του 1915, η αδιάφορη Λίβερπουλ, υποδέχθηκε τη Γιουνάιτεντ που πέτυχε μια αναπάντεχη νίκη 2-0, ωστόσο  υπήρξαν υποψίες για χειραγώγηση. Η αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία διεξήγαγε έρευνα για τον αγώνα, τέσσερις παίκτες της Λίβερπουλ και τρεις της Γιουνάιτεντ κρίθηκαν ένοχοι και τιμωρήθηκαν με δια βίου αποκλεισμό, αν και αργότερα οι ποινές κατέπεσαν. Η αιτία του “στησίματος” ήταν η διακοπή του πρωταθλήματος λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και ότι αυτό συνεπαγόταν για τις απολαβές των παικτών!

Ο Μπίλι Σάνκλι, ο αναμορφωτής της Λίβερπουλ.

Ο Ματ Μπάσμπι (Sir Alexander Matthew “Matt” Busby) και ο Μπίλι Σάνκλι (William “Bill” Shankly), οι δύο προπονητές-θρύλοι που κατέστησαν τη Γιουνάιτεντ και τη Λίβερπουλ τις δύο κορυφαίες ομάδες στην Αγγλία, εκτός από συμπατριώτες (Σκωτσέζοι αμφότεροι), ήταν και πολύ καλοί φίλοι. Ο Μπάσμπι, υπηρέτησε άλλωστε ως παίκτης τη Λίβερπουλ, αφού μετά από μία 8ετία στη Μάντσεστερ Σίτι, πέρασε αλλά 5 χρόνια φορώντας τη φανέλα των «Κόκκινων», ενώ υπήρξε και αρχηγός τους! Οι δύο ομάδες έγιναν δημοφιλείς παγκοσμίως, κέρδισαν τίτλους αλλά έζησαν και τραγωδίες, που λόγω της μεγάλης κόντρας σε πολλές περιπτώσεις -εν αντιθέσει με τους συλλόγους- δεν σεβάστηκαν οι οπαδοί εκατέρωθεν! Όταν μετά την «Τραγωδία του Μονάχου» στις 6 Φεβρουαρίου του 1958, η Γιουνάιτεντ έχασε τους 8 από τους βασικούς ποδοσφαιριστές της, τα συνεπακόλουθα προβλήματα ήταν ανυπέρβλητα. Πολλοί σημαντικοί παίκτες ήταν «ωσεί παρόντες» λόγω ψυχολογικών προβλημάτων ένεκα της τραγωδίας, ενώ ο Τζίμι Μέρφι (James Patrick “Jimmy” Murphy) που αντικατέστησε τον Μπάσμπι μέχρι αυτός να αναρρώσει, αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει παίκτες από τις ρεζέρβες και από τις ακαδημίες. Η Λίβερπουλ προσέφερε δύο ποδοσφαιριστές της μέχρι το τέλος της σεζόν, τους οποίους πλήρωνε η ίδια! Οι «Κόκκινοι» μπορεί τότε να αγωνίζονταν στη Β’ κατηγορία και να μην υπήρχε άμεσος ανταγωνισμός, ωστόσο η συμπαράσταση στον δοκιμαζόμενο γείτονα ήταν εμφανής. Αντίθετα με τον σύλλογο όμως, αρκετοί οπαδοί της Λίβερπουλ έκαναν κακόγουστη «πλάκα» με τους νεκρούς της αεροπορικής τραγωδίας!

Ο Μπίλι Σάνκλι με τον διάδοχό του Μπομπ Πέισλι, τον άνθρωπο που για τα 9 χρόνια που κάθησε στον πάγκο της Λίβερπουλ, κατέκτησε σημαντικούς τίτλους σε καθένα από αυτά.

Την περίοδο 1971/72, η τιμωρημένη λόγω επεισοδίων Γιουνάιτεντ, έπαιξε ως γηπεδούχος στο Άνφιλντ, ενώ λέγεται ότι το 1977 μετά τον τελικό του αγγλικού κυπέλλου μεταξύ τους, με τη νικήτρια Γιουνάιτεντ (2-1) να στερεί έτσι τη πιθανότητα ενός ανεπανάληπτου τρεμπλ από τη Λίβερπουλ, ορισμένοι οπαδοί των «Κόκκινων Διαβόλων» τραγουδούσαν «καλή τύχη Λίβερπουλ», αφού οι «Κόκκινοι» θ’ αντιμετώπιζαν τη Μπορούσια του Μενχενγκλάντμπαχ σε λίγες μέρες στον πρώτο τελικό Πρωταθλητριών της ιστορίας τους. Η κόντρα άρχισε να ξεφεύγει όταν η Λίβερπουλ έγινε σπουδαία δύναμη, ειδικά από τη δεκαετία του 1980 και μετά, ξεπερνώντας τη Γιουνάιτεντ που -παρά τα «Πέτρινα Χρόνια» που διένυε στα 70s- συνέχιζε να παραμένει η αγαπημένη των media, κυρίως εξαιτίας του Μπάσμπι και των χαμένων «Μπέμπηδών» του και της θριαμβευτικής επιστροφής της στους τίτλους με αποκορύφωμα το 1968, όταν έγινε η πρώτη αγγλική ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Ενώ η Λίβερπουλ κυριαρχούσε στους τίτλους, η Γιουνάιτεντ συνέχιζε να είναι ιδιαίτερα εμπορική, τυγχάνοντας υπερβολικής προβολής, κάτι που φυσικά δεν άρεσε στους οπαδούς των «Κόκκινων», που θεωρούσαν ότι η ομάδα τους «αδικούνταν επικοινωνιακά» και ότι τα φώτα της δημοσιότητας έπεφταν υπερβολικά πολύ στους «παραπαίοντες» γείτονες!

Τα ματς έγιναν σκληρά, ενώ η κοινωνική κρίση που βίωσαν οι Άγγλοι και η αύξηση του χουλιγκανισμού, έριξαν κι άλλο λάδι στη φωτιά και η κανάτα του μίσους άρχισε να ξεχειλίζει! Ο Τζον Γουίλιαμς, κοινωνιολόγος του πανεπιστημίου του Λέστερ και συγγραφέας του βιβλίου για τη Λίβερπουλ “Red Men”, σε μια συνέντευξή του στον “Independent”, τονίζει πως: «Η Λίβερπουλ δεν συζητιόταν με τον ίδιο τρόπο! Δεν “ανταμείφθηκε” για τις επιτυχίες της τις δεκαετίες του 1970 και του 1980»,  ενώ όπως γράφει και ο Ίαν Χέρμπερτ, αθλητικός αρχισυντάκτης της ίδιας εφημερίδας, «… είναι χαρακτηριστικό πως τη σεζόν 1983/84, όταν η Λίβερπουλ κατέκτησε το «μικρό» τρεμπλ (Κύπελλο Πρωταθλητριών, Πρωτάθλημα Αγγλίας και το  Λιγκ Καπ), προερχόμενη από νταμπλ την προηγούμενη 1982/83, τελευταία χρονιά του εμβληματικού Μπομπ Πέισλι (Robert “Bob” Paisley) στον πάγκο της, ο μέσος όρος προσέλευσης στο «Άνφιλντ Ρόουντ» ήταν 35.793 θεατές, ενώ η 4η στη βαθμολογία Γιουνάιτεντ είχε 42.534 φιλάθλους σε κάθε εντός έδρας αγώνα της στο «Ολντ Τράφορντ»! Όταν συνέβησαν η «Τραγωδία του Χέιζελ» στις 29 Μαΐου του 1985 και η «Καταστροφή του Χίλσμπορο» στις 15 Απριλίου του 1989, αμφότερες με πρωταγωνιστές τους οπαδούς της Λίβερπουλ, ήταν η σειρά των ανεγκέφαλων του Μάντσεστερ να απαντήσουν με το «δολοφόνοι»!

«Είναι σπουδαίο ότι οι νέοι μας οπαδοί μεγαλώνοντας δεν θα θυμούνται καν πότε ήταν η Λίβερπουλ μεγάλη»
– Σερ Άλεξ Φέργκιουσον

Ο Άλεξ Φέργκιουσον με τον Ματ Μπάσμπι, σε στιγμιότυπο στο ξεκίνημα της δυναστείας της Γιουνάιτεντ στο αγγλικό ποδόσφαιρο.

Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Γιουνάιτεντ από τον Άλεξ Φέργκιουσον (Sir Alexander Chapman “Alex” Ferguson) από τον Νοέμβριο του 1986, λειτούργησε εμπρηστικά. «Δεν είναι απλά μία δουλειά για μένα. Είναι αποστολή. Είμαι απόλυτα σοβαρός γι’ αυτό. Μερικοί θα έλεγαν υπερβολικά σοβαρός. Θα τους φτάσουμε, πιστέψτε με. Και όταν αυτό συμβεί, η ζωή θα αλλάξει για πάντα στο Λίβερπουλ, δραματικά», είχε επισημάνει ο Σκοτσέζος! Ήταν αυτός όμως, που πήρε από τους πρώτους τηλέφωνο τον Κένι Νταλγκλίς (Sir Kenneth Mathieson “Kenny” Dalglish), στον απόηχο του «Χίλσμπορο». «Κάποιοι τον αγαπούν, κάποιοι τον μισούν, αλλά όταν κάτι τρομερό συμβαίνει, όπως το “Χίλσμπορο”, ο Άλεξ ήταν από τους πρώτους που ρώτησε τι θα μπορούσε να κάνει», έγραψε στην στήλη του στη «Daily Mirror» ο τότε τεχνικός των «Κόκκινων»! Μάλιστα, ο Φέργκιουσον είχε ζητήσει μέσω του τότε προέδρου της Γιουνάιτεντ, του Μάρτιν Έντουαρντς, να παρευρεθεί προσωπικά και δίχως δημοσιότητα σε τελετή απότισης τιμών στο «Άνφιλντ», ενώ αργότερα έγινε γνωστό ότι ο Σκοτσέζος προπονητής είχε στείλει φιλάθλους της Γιουνάιτεντ στο γήπεδο της Λίβερπουλ για να αφήσουν κασκόλ και λουλούδια σε ένδειξη σεβασμού! Επίσης, δεν ξεχνούν στη Λίβερπουλ ότι το πρώτο συγχαρητήριο μήνυμα στον Ράφα Μπενίτεθ (Rafael Benítez Maudes) για την τακτική του στο «Έπος της Πόλης» το 2005, το έστειλε ο Σερ Άλεξ!

Το εντυπωσιακό πάντως στην κόντρα τους είναι ότι όταν η μία διένυε «Χρυσά χρόνια», η άλλη «υπέφερε», ενώ είναι σχετικά λίγες οι περίοδοι που υπήρξαν έντονες αντιπαραθέσεις ! Η Γιουνάιτεντ μεσουράνησε τη δεκαετία του 1950, ενώ η Λίβερπουλ ήταν μακριά από τους τίτλους για περίπου μια 20ετία. Η Λίβερπουλ ανέβηκε, κατέκτησε τίτλους σε Αγγλία και ξεκίνησε να κυριαρχεί και στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1970, που στα μέσα της η Γιουνάιτεντ υποβιβάστηκε στη Β’ κατηγορία! Η Λίβερπουλ συνέχισε να έχει επιτυχίες τη δεκαετία του 1980 και η Γιουνάιτεντ μετρούσε 26 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Από τη δεκαετία του 1990, η Λίβερπουλ έκανε αντίστοιχο αρνητικό σερί και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Άλεξ Φέργκιουσον επέστρεψε, την έφτασε, και την ξεπέρασε μάλιστα με το περίφημο ειρωνικό πανό για τα 18 πρωταθλήματα να σηκώνεται στο Ολντ Τράφορντ κι τον Σερ Άλεξ να δηλώσει: «η μεγαλύτερή μου πρόκληση ήταν να ρίξω την Λίβερπουλ από την γαμημένη κορυφή κι αυτό γράψτε το»! Ο Στίβεν Τζέραρντ κάνοντας ένα… τουρ του σπιτιού του σε δημοσιογράφους έφτασε στο δωμάτιο με τις φανέλες που είχε ανταλλάξει με αντιπάλους του, όπου δεν υπάρχει καμία της Γιουνάιτεντ. «Δεν θα έβαζα ποτέ στο σπίτι μου φανέλα τους» εξήγησε με φυσικότητα!

«Έχω μάθει να μισώ τη Γιουνάιτεντ»
– Στίβεν Τζέραρντ

Πέρα από την οικονομική και εμπορική αντιπαλότητα και με δεδομένο ότι προσπαθούν να επιβληθούν ο ένας στον άλλο σε κάθε επίπεδο, η κόντρα έχει μεταφερθεί και στον πολιτισμό. Μουσικά, και οι δύο πόλεις «γέννησαν» μεγάλα ονόματα αφού από το Λίβερπουλ κατάγονται οι ξακουστοί Beatles, αλλά και άλλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες όπως οι Pacemakers, η Cilla Black και ο Frankie Vaughan που βοήθησαν την πόλη να κυριαρχήσει μουσικά στις δεκαετίες του 1960 και 1970. Γέννημα του Μάντσεστερ είναι οι Oasis, οι Stone Roses και οι Happy Mondays που κυριάρχησαν μουσικά τις επόμενες δύο δεκαετίες.

Τα χυδαία συνθήματα δεν εκλείπουν και το μίσος που έχει σφυρηλατηθεί είναι ρεαλιστικό και μοιάζει άσβεστο! Χρειάστηκε ένα… κανάλι για να καλλιεργηθεί η έχθρα των δύο κόσμων, όμως αυτή δεν είναι η μοναδική πραγματικότητα που γνώρισαν οι δύο σύλλογοι στην κοινή γεμάτη τίτλους ιστορία τους!

Βλογημένος

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: