Κόκκινοι γίγαντες και... άσπροι νάνοι

“Όταν σας καταπλακώνει η σκιά ενός γίγαντα, να μην δειλιάζετε. Να κοιτάζετε πρός τα πού πέφτει ο ήλιος και τις περισσότερες φορές θα διαπιστώνετε, ότι πρόκειται για την σκιά που ρίχνει ένας νάνος…“. Αυτά ήταν τα λόγια του Γκουσταβο Αλφαρο, πρός τους παίκτες του, πρίν την έναρξη του ματς, κόντρα στην Εθνική Γερμανίας. Και αυτοί, αν και ουσιαστικά παίζανε για… μιά θέση στον ήλιο, τόλμησαν! Δεν… σκιάστηκαν. Τον κοίταξαν κατάματα και δικαίωσαν τον προπονητή τους, και τον προφητικό του λόγο…

Κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε, ο Αργεντίνος Τεχνικός, ένιωθε ότι έφερνε το ματς στα μέτρα του. Κι όταν η μαγεία των πέναλτυ, είχε την τιμητική της ήξερε πως πλέον έπαιζε τον γίγαντα αντίπαλό του, σαν ίσος προς ίσο. Οι Γερμανοί αν και έχασαν 2 πέναλτυ, χάρη στην απειρία των αντιπάλων τους, παρ’ ολίγον να τα καταφέρουν. Όμως στο τέλος, η Παραγουάη έκανε το καθήκον της απέναντι στην ανθρωπότητα και πέταξε έξω τους υπερόπτες Γερμανούς.
Αντιποδόσφαιρο ναί, αλλά με… πλάνο.
Μόνο έτσι σπας τα νεύρα, μιας πειθαρχημένης ομάδας, ενώ αυτή βρίσκεται πίσω στο σκορ και παίζει με την πλάτη στον τοίχο και κάθε λεπτό που περνάει μοιάζει με τη σταγόνα από το γνωστό μαρτύριο…

Οι Guarani, δεν έκαναν τίποτα παραπάνω από το να περιορίσουν τους αντιπάλους τους, αναγκάζοντάς τους να παίξουν σαν… Άγγλοι, προτιμώντας τις σέντρες και το ψηλό παιχνίδι. Προσεκτικά στημένοι, έπαιξαν πειθαρχημένα σαν… Γερμανοί, έκαναν ένα παιχνίδι μέσα στα όριά τους, πήραν την πρόκριση. Απλά…

Ο Νάγκελσμαν, αυτό το άπειρο… πιτσιρίκι που με τις πλάτες του Ρούντι Φέλερ, έγινε προπονητής των τετράκις παγκόσμιων πρωταθλητών, επέμεινε στο γνωστό παρωχημένο στυλ παιχνιδιού του. Όπως και στο ματς με το Εκουαδόρ, έτσι και εδώ, δεν είχε τις λύσεις και απέδειξε για μία ακόμα φορά, ότι δεν διαθέτει την ικανότητα να επεμβαίνει στο παιχνίδι για να το γυρίσει.
Η μεγαλύτερη απόδειξη: η είσοδος του Woltemade, με την οποία ο Γερμανός προπονητής, επιβεβαίωσε την εμμονή του στην αναζήτηση του γκολ με… σέντρες. Η δε επιλογή του, να βάλει έναν τόσο ψηλό παίκτη, να χτυπήσει πέναλτι, τον “σταύρωσε” οριστικά. Ο επιθετικός της Newcastle, αστόχησε σε ένα καθοριστικό για την Εθνική Γερμανίας πέναλτυ στη διαδικασία της… “ρώσσικης ρουλέτας”.

Οι Albirojos του… “Profe” Alfaro
Αντιθέτως, ο Γκουσταβο Αλφαρο, έστειλε τον Γερμανό συνάδελφό του, να μαζέψει πρόωρα τις ελιές. Ρίσκαρε κλείνοντας πίσω την ομάδα του, αλλά βλέποντας ότι οι Γερμανοί δεν διέθεταν το σουτ και ότι είχαν πάρει… διαζύγιο από τις κάθετες μπαλιές, τους έκλεισε τους διαδρόμους και έπαιξε ποδόσφαιρο φθοράς. Είχε και λίγη τύχη με το μέρος του, είχε και έναν Ορλάντο Γκιλ κάτω από τα δοκάρια του, που καθάριζε μέχρι και… drones στον αέρα και πήγε το ματς εκεί που το ήθελε: στο “kill” των πέναλτις.

Εύλογα θα τον χρέωνε κανείς ότι με αυτόν τον τρόπο έπαιρνε ένα πρώτου μεγέθους ρίσκο. Όμως το πραγματικό ρίσκο του Αργεντίνου, είναι ότι αφού κατάφερε να ξεθεώσει τους Γερμανούς στα τρεξίματα, έδωσε εντολή στους παίκτες του, να αλλάξουν τακτική και να βγουν στην επίθεση στο β΄ μέρος της παράτασης. Αυτό ήταν η τελευταία σφαίρα στο Ζέππελιν, καθώς αποδιοργάνωσε πλήρως τους Τεύτονες. Ήταν το μόνο πράγμα που δεν περίμεναν οι αντίπαλοί του. Ενδεικτικό, το γεγονός ότι στο β’ ημίχρονο του εξτρα χρόνου, ο Νάγκελσμαν είχε καθήσει στον πάγκο, έχοντας ουσιαστικά ρίξει λευκή πετσέτα…

Το μόνο λάθος του Τεχνικού των Guarani: η καθυστερημένη είσοδος του Balbuena. Τον έβαλε (ορθώς) μόνο και μόνο για τη διαδικασία των πέναλτυ. Ωστόσο, ήταν τόσο λιγοστός ο χρόνος συμμετοχής του, που δεν κατάφερε να πάρει μπάλα στα πόδια του. Αποτέλεσμα: η μοναδική κλωτσιά που έριξε, ήταν στο τελευταίο πέναλτυ και όπως ήταν “κρύος”, το έχασε…

Όπως το έχασε και στη συνέχεια ο Τah για λογαριασμό των Panzers, “δικαιώνοντας” (ναί, ειρωνία στο κάργα είναι αυτό) το όνομα της… πολυπολιτισμικότητας. Κακά τα ψέμματα: η αλλοίωση των Εθνικών ομάδων, με αθρόες προσθήκες παικτών με διαφορετικό σωματότυπο και φυσικές αντοχές, διαφορετική ψυχοσύνθεση και διαφορετικό ποδοσφαιρικό mentality, παραμορφώνουν το ποδοσφαιρικό D.N.A. μιας Εθνικής ομάδας. Η Εθνική Γερμανίας, αποτελεί την πλέον περίτρανη απόδειξη: ο εφιάλτης του 2018 και του 2022, ξαναχτύπησε και το 2026 και πλέον θα στοιχειώνει για τα καλά, μιά πάλαι ποτέ πρωταγωνίστρια του θεσμού, που επιμένοντας στην αποτυχημένη αυτή συνταγή, αναζητά να βρει τον παλιό καλό της εαυτό.

Στις 29 του Ιούνη 2026, η ιστορία θα γράψει ότι η Γερμανία των αστέρων, με ένα ρόστερ που ξεπρνάει το 1 δισ. δολάρια, ετοίμασε βαλίτσες για πρόωρες διακοπές, αφήνοντας τους Παραγουανούς των 153 εκατομμυρίων δολαρίων (όλοι μαζί) πίσω, να τους κουνάνε το μαντήλι.

To βρυκολακιασμένο Deutschland uber alles, δεν θα ξανακουστεί. Το ξόρκισε το “Soy albirojo” (ο ποδοσφαιρικός… εθνικός ύμνος της Παραγουάης) και οι πανηγυρισμοί στη φτωχή μα ποδοσφαιρομάνα Παραγουάη, δεν λένε να σταματήσουν. Και σίγουρα η… πληθωρική Larissa Riquelme (που 16 χρόνια μετά την εκρητική παρουσία της στην εξέδρα των φανατικών Guarani, έχει μεταφερθεί λόγω εργασίας στα δημοσιογραφικά θεωρεία), θα έχει ξεσηκώσει για μιά ακόμη φορά με τα τρελά της πανηγύρια, όλον τον αντρικό πληθυσμό στη Βοστώνη (και όχι μόνο…).

El Comandante