Μουντιάλ 2026: η... ταφόπλακα του ποδοσφαίρου!

Στον απόηχο του μουντιάλ του 2026, προσπαθήσαμε να μαζέψουμε, όλα εκείνα τα στοιχεία που το έκαναν μοναδικά… αρνητικό. Διότι κακά τα ψέμματα, για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, συνέβησαν… σημεία και τέρατα. Περιστατικά που δεν είχαν προηγούμενο. Και η ετυμηγορία βαριά και κατά γενική ομολογία, δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφισβήτηση: το ποδόσφαιρο βγήκε «λαβωμένο». Και δύσκολα θα ξαναβρεί τον δρόμο του.

Το τελευταίο ίχνος ρομαντικού στοιχείο, που έκανε το άθλημα να κρατιέται στα πόδια του, έχει πλέον οριστικά χαθεί… Και πώς να μην χαθεί, όταν έχει εισρεύσει τόσο χρήμα, που όποιος πληρώνει καλύτερα παίρνει τη διοργάνωση στη χώρα του και ενίοτε, αλλάζει και τους κανονισμούς; Πώς να μην χαθεί ο ρομαντισμός, όταν το ποδόσφαιρο έχει μετατραπεί από άθλημα, σε… προϊόν; Κάπου-κάπου ξεπετάγονται κάποιες ομάδες που λειτουργούν ως… ντόπες ρομαντισμού, για το φίλαθλο κοινό. Όπως για παράδειγμα η Αϊτή, που προκρίθηκε στο μουντιάλ, χωρίς να μπορεί να παίξει ούτε έναν αγώνα σε γήπεδο της καταρημαγμένης χώρας της.

Όπως το Κάβο Βέρδε, που έπαιξε με 3 πρωταθλητές κόσμου και δεν έχασε από κανέναν… Ναί, η Ισπανία το σήκωσε, αλλά το Πράσινο Ακρωτήρι ήταν αυτό που το κατέκτησε! Γιατί κέρδισε τον κόσμο, κέρδισε το κοινό και του έδωσε ελπίδα και το δικαίωμα να ονειρεύεται ότι σ’ αυτό το άθλημα, τον κανόνα του χρήματος, τον σπάει η πίστη σε κάτι ανώτερο από φαβορί και φίρμες, το δέσιμο μιάς ομάδας, τον κομματιάζει το πάθος μικρών ομάδων με μεγάλα όνειρα…

Η ντόπα στην υπηρεσία του ποδοσφαίρου…
Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο χρήμα. Είναι και… πάρτυ ντόπας. Νόμιμης και μη. Μιλάμε φυσικά για τα εγκεκριμένα προς χρήση… βοηθήματα και τα απαγορευμένα. Αυτά που όλως… τυχαίως, βρίσκονται ενίοτε αποκλειστικά και μόνο, σε αυτούς που τολμήσανε να πούνε τα πράγματα με τ’ όνομά τους (βλ. Μαραντόνα-μουντιάλ 1994…).

Κάποτε έβλεπες στις αντεπιθέσεις να ξετυλίγεται όλη η ομάδα, με συνδυασμούς, με ξαφνικά ξεσπάσματα που συμμετείχαν όλοι όσοι κατέβαιναν με την μπάλα. Σήμερα, βλέπεις άλογα… ιπποδρομιών να τρέχουν σαν παλαβά από τα αναβολικά που τα έχουν ποτίσει. Μιά ματιά στο σβέρκο των παικτών, αρκεί για να καταλάβει κάποιος που έπαιξε μπάλα, τι συμβαίνει…

Θυμάμαι μιά εποχή, που το ποδόσφαιρο ήταν πολύ πιο αθώο ή έστω… αν δεν ήταν πιο καθαρό, τουλάχιστον δεν ήταν τόσο βρώμικο όσο σήμερα. Εκείνη την εποχή, οι παλαιότεροι θα θυμούνται, τον Βραζιλιάνο Eder. Το σούτ του ήταν σκέτος κεραυνός… Η ταχύτητα της μπάλας, είχε μετρηθεί στα 36 χλμ. της ώρας. Πέφταν σαγόνια κάθε φορά που μετρούσαν την ταχύτητα του σουτ του. Δικαίως ήταν ο τρόμος κι ο φόβος των τερματοφυλάκων. Σήμερα, η ταχύτητα των σουτ κυμαίνεται από 97 έως 105 χλμ. την ώρα… Ναί, σύμφωνοι: αποτέλεσμα… υγιεινής διατροφής των ποδοσφαιριστών κι αυτό και της… σκληρής προπόνησης που ρίχνουν, όχι των… νόμιμων αναβολικών.

Τώρα ίσως να σας λύθηκε η αποροία, γιατί ακόμα και στο πιο απλά σουτ, που κάποτε οι τερματοφύλακες τα κατέβαζαν εύκολα, τα μπλόκαραν, τα έπιαναν σταθερά, τώρα τα αποκρούουν για να τα διώξουν μακριά από την εστία τους… Τώρα ακόμα και το πιο αθώο και ασφαλές σουτ, με τις ταχύτητες που πιάνει, προτιμούν να το αποκρούσουν, παρά να ρισκάρουν με τα φάλτσα που έχει η μπάλα…

Η πολυπολιτισμικότητα αλλάζει το D.N.A. του αθλήματος
Έπειτα -κακά τα ψέμματα- ο κόσμος έχει μπερδευτεί. Οι περισσότερες ομάδες δεν αποτελούν πλέον… εθνικά συγκροτήματα, αλλά συνοθυλεύματα εθνοτήτων…
Βλέπεις μιά Γαλλία γεμάτη κάθε… καρυδιάς, καρύδι.
Μιά… Ελβετία που δεν την ξεχωρίζεις από το Μαρόκο.
Μιά Ολλανδία που δεν την αναγνωρίζεις.

Η συμπεριληπτικότητα και όλη η σαπίλα που πρεσβεύει η woke agenda, μπήκε για τα καλά στο ποδόσφαιρο και επέβαλε τους κανόνες της και εκεί. Δεν της βγήκε όμως: στη φάση των 16, μόλις 2 από τις… πολυπολιτισμικές Εθνικές πέρασαν. Και φυσικά, κανείς δεν σχολίασε την μνημειώδη αυτή ήττα της φάλτσας αριστεράς (γιατί η αγνή αριστερά, έχει και τιμή και αξιοπρέπεια) και της μετεμφιεσμένης σαπίλας υπό το προσωπείο του διεθνισμού και του ισλαμοφασισμού, που έχει κάνει την εμφάνισή της για τα καλά και στο ποδόσφαιρο.

Ευτυχώς όμως, στο μουντιάλ των Η.Π.Α. η… αποδοχή και η συμπεριληπτικότητα, πήραν το μάθημά τους, εκτέθηκαν σε βαθμό… ξεβρακώματος, έφαγαν την ήττα του αιώνα. Το ποδόσφαιρο κάποιοι το κατάντησαν να έχει 1-2, 3 το πολύ σούπερ σταρ. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανής η έλλειψη όχι ενός, αλλά μίας πλειάδας χαρισματικών παικτών που υπήρχαν κάποτε σχεδόν σε ΚΑΘΕ Εθνική…

Πρωτοφανή σκάνδαλα και… VAR-VARες διαιτησίες
Σκάνδαλα επί σκανδάλων στην F.I.F.A… Προεδρικές… παρεμβάσεις και… «όλα καλά, όλα ανθηρά», σαν να μην έγινε τίποτα. Κανείς δεν ασχολήθηκε. Το θάψανε σαν να μην έλαβε χώρα ποτέ… Το V.A.R. δικαίως βρέθηκε μέσα στο μάτι του τυφώνα, καθώς η επιλεκτική χρήση του, επιβεβαιώθηκε για μία ακόμα φορά…

Διαιτησίες που προκάλεσαν πολλά ερωτηματικά, με τα υποκειμενικά κριτήρια να… βγάζουν μάτι. Οι αλλαγές 5 και να γίνονται συχνά μαζικά, αλλάζοντας βίαια το D.N.A. του ποδοσαίρου, παραμορφώνοντας ανεπανόρθωτα το ίδιο το άθλημα. Τυχαίο το γεγονός ότι όσες ομάδες έπεσαν στην παγίδα της πραγματοποίησης απανωτών αλλαγών, χωρίς μέτρο, τέθηκαν εκτός;

Να μιλήσουμε για τον κλάδο της διαιτησίας, με άτομα αμφιβόλων ικανοτήτων που κόντεψαν να τινάξουν ματς νευραλγικού χαρακτήρα στον αέρα; (βλ. Μεξικό-Αγγλία). Διαιτησίες της κακιάς ώρας, με διαιτητές από κάτι χώρες που το ποδόσφαιρο μέχρι χτες ήταν άγνωστη λέξη στο λεξιλόγιό τους…
Πόσοι Γάλλοι διαιτητές σφύριξαν σε αυτό το παγκόσμιο κύπελλο;
Πόσους Άγγλους είδατε να σφυράνε αγώνα;
Πόσους, Ιταλούς, Πολωνούς, Ολλανδούς;
Στα συνολικά 104 ματς της Διοργάνωσης, μόλις 9 Ευρωπαίοι ορίστηκαν ως πρώτοι Διαιτητές σε αγώνες…

Εισιτήρια και ηλικίες, χτύπησαν… κόκκινο
Να μιλήσουμε για τα εισιτήρια μήπως; Τα υπερτιμολογημένα σε αστρονομικά ποσά εισιτήρια (ούτε κι εμείς που μένουμε δίπλα στα γήπεδα, δεν μπορούσαμε να πάμε) αποτελούν από μόνα τους, σκάνδαλο πρώτου μεγέθους.

Το φθηνότερο εισιτήριο (σε έναν και μοναδικό αγώνα του Κουρασάο) ήταν στα 250 ευρώ! Στα αμέσως φθηνότερα η τιμή εκτοξευόταν στα 500 ευρώ και έφταναν τα 2.000 ευρώ. Στη φάση των 16 πήγαν ακόμα πιο ψηλά. Για ημιτελικά το πεντοχίλλιαρο είχε την τιμητική του.
Κατά τ’ άλλα όμως… “λαϊκό άθλημα” το ποδόσφαιρο…

Να μιλήσουμε για τους ποδοσφαιριστές της… τρίτης ηλικίας, που καταντήσαμε να βλέπουμε 40άρηδες να συντηρούνται σαν ποδοσφαιρικές μούμιες με το ζόρι, μόνο και μόνο για να λειτουργήσουν ως… κράχτες (καθώς εντός του γηπέδου, το βάρος των χρόνων ήταν κάτι παραπάνω από εμφανές…);
Μιά εποχή μας προκάλεσε έκπληξη η συμμετοχή του Ροζέ Μιλά στα 40 του, αλλά ήταν ο μόνος… Σήμερα, αποτελούν υπολογίσιμο νούμερο όλοι οι 35+ που έλαβαν μέρος. Για το πώς καταφέρνουν να παίζουν ακόμα, είπαμε… τα αναβολικά πάνε… σύννεφο (μαζί με την… σκληρή προπόνηση, τα εργομετρικά, ναί, φυσικά… κι ο γάιδαρος πετάει… εδώ θα τα χαλάσουμε;). Έχουν καταντήσει κάτι σαν ιερά τοτεμ, γιατί βλέπετε είναι απαραίτητη η παρουσία τους, για να μην καταρρεύσει το star system μιάς παραπαίουσας βιομηχανίας που τους έχει απόλυτη ανάγκη…

Παίκτες που ο Πελέ, ο Μαραντόνα, ο Μπεστ, ο Ντι Στέφανο, ο Κρόιφ, ο Βαν Νίστελροϊ, ο Σόκρατες, ο Ντελ Πιέρο, ο Ζιντάν, ο Ροναλντίνιο, ο Μπατιστούτα, δεν θα καταδέχονταν να τους έχουν ούτε για ball boys, αναγορεύονται σήμερα ως… G.O.A.T. Και τώρα που με την αποστρατεία του Μέσσι, του Ρονάλντο και της φουρνιάς τους, ρίχνει αυλαία μιά ολόκληρη εποχή, τώρα ποιός θα αναλάβει να συνεχίσει το show;

Εκτός από τον Εμπαπέ, ποιός έμεινε; Ο Χάαλαντ μήπως, που όσο προικισμένος κι αν είναι στερείται της φαντασίας και του θεάματος; Ή ο Γιαμάλ, που στην ηλικία του, ο Μέσσι «κένταγε» και ο Μαροκινός (στην καταγωγή) ακόμα δεν έχει πάρει μπρός (αλλά τον σπρώχνουν γιατί είπαμε το μάρκετινγκ πρέπει να προστατευθεί…);

Μουντιάλ… πάγκων
Στα γήπεδα της Β. Αμερικής όμως, έλαβε χώρα ένα άλλο σπάνιο… φαινόμενο. Κάτι που ουδέποτε στο παρελθόν είχε ξανασυμβεί, τουλάχιστον όχι σε τέτοια… μαζική μορφή: είδαμε έναν μεγάλο αριθμό παιχνιδιών, να κερδίζονται από τους πάγκους. Όπως ομοίως και να χάνονται ματς και προκρίσεις μόνο από αυτούς… Ο Ντε λα Φουέντες, ο Μπουμπίστα, ο Βέλγος, ο Μοριγιάσου, θα μπορούσε άνετα να πει κανείς, ότι πρωταγωνίστησαν… επισκίαζοντας την απόδοση των ποδοσφαιριστών τους, με τις έξυπνες κινήσεις τους, στη σκακιέρα των πάγκων, «κλέβοντάς» τους την δόξα της νίκης…

Αντίθετα ο Τούνχελ, ο Μπιέλσα, ο Κούμαν, ο Ποτσετίνο (και κάπως λιγότερο ο Ντε Σάμπ) ορθώς απετέλεσαν τους αποδιοπομπαίους τράγους γενόμενοι οι… αδύναμοι κρίκοι των ομάδων τους, καθώς με τις επιλογές τους, τις χαντάκωσαν, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των παικτών τους, που τα έδιναν όλα εντός των αγωνιστικών χώρων. Ο Ισπανός, πήρε… Όσκαρ Α΄ Ρόλου, ως ο… προπονητής-πρωταγωνιστής της Διοργάνωσης. Η ομάδα του, αν και… στεγνή, χωρίς φαντασία και με έντονα στοιχεία συντηρητισμού στο παιχνίδι της, έβρισκε πάντα τον τρόπο να παίρνει αυτό που θέλει, εντός γηπέδου. Σκεφθείτε… μόνο με από τους… «σκούρους» του Κάβο Βέρδε, τα… «βρήκε σκούρα» κι αυτό, γιατί κανείς (του Ντε λα Φουέντες μη εξαιρουμένου) δεν ήξερε το παραμικρό για τους νεοφώτιστους.

Στην αντίπερα όχθη, ο τραγικός Τούνχελ, πέταξε στον «κουβά» την πρόκριση της ομάδας του στον τελικό, προσπαθώντας (όπως είχε κάνει και σε άλλες περιπτώσεις) να… «κλέψει» το αποτέλεσμα με την Αργεντινή από το 70΄, κάνοντας ταυτόχρονα, όλες τις κάκιστες επιλογές που θα μπορούσε να κάνει ένας προπονητής.

Με δυό λόγια, στο μουντιάλ Η.Π.Α.-Καναδά-Μεξικού, ανέτειλαν -θα έλεγε κανείς- με… μαζικό τρόπο, τα αστέρια κάποιων πολλά υποσχόμενων προπονητών. Παράλληλα όμως, έδυσαν εκείνα που ανήκαν σε πάλαι ποτέ βαρύγδουπα ονόματα του χώρου, καθώς προπονητές με βαριά ιστορία στις πλάτες τους, έριξαν πίσω τους πρόωρα την αυλαία του δικού τους αστεριού.

Αντί… απολογισμού
Μας αρέσει ή όχι, το μουντιαλ αυτό, για όλους αυτούς τους λόγους, θα μείνει στην ιστορία, ως η ταφόπλακα του ποδοσφαίρου. Όμως αυτή η τελευταία παρατήρηση, αποτελεί την πραγματική ήττα του θεσμού. Αυτή, είναι η ανεπανόρθωτη ζημιά που υπέστη το ποδόσφαιρο. Η επιβεβλημένη (από σκοτεινούς κύκλους) αλλοίωση των εθνικών ομάδων, που έκαναν το μουντιάλ να θυμίζει ένα εθνικού επιπέδου… Champions League, τράβηξε… χειρόφρενο στην παραγωγή… παικταράδων, με αποτέλεσμα σήμερα, να μην υπάρχει η πληθώρα εκείνη των αστέρων που έβλεπες σε όλες σχεδόν τις ομάδες και έκαναν το μουντιάλ, μιά πραγματικά… εθνικά παγκόσμια υπόθεση.

Ας μην κοροϊδευόμαστε: το τελευταίο παγκόσμιο κύπελλο με αυθεντικά εθνικά συγκροτήματα, ήταν αυτό της Βραζιλίας. Aπό εκεί και μετά, το σπορ μπήκε… στην εντατική και αυτοί που το διοικούν, το οδήγησαν καρφί στο ολοκαύτωμα που είδαμε όλοι στα γήπεδα των Η.Π.Α., Καναδά και Μεξικού. Κι όποιος διαφωνεί, ας κάνει την ερώτηση στον εαυτό του: μετά την γενιά του Μέσσι, τι και ποιός;

Όλοι εμείς οι αγνοί φίλαθλοι, μπορεί να μην χάσαμε ούτε ένα ματς, από τα 104, όμως δεν το ζούμε πια το άθλημα όπως κάποτε, δεν το χαιρόμαστε όπως παλιά.

Όχι, δεν… “χάλασε” το ποδόσφαιρο.
Απλώς μπασταρδεύτηκε τόσο πολύ σε όλα τα επίπεδα, νοθεύτηκε σαν το κρασί που πια δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν είναι νερό ή μπρούσκο, έχασε τον λαϊκό του χαρακτήρα και μαζί και τη σαγήνη που προκαλούσε στα πλήθη.