Πράσινοι γίγαντες και... κόκκινοι νάνοι

Οι γίγαντες από το μικροσκοπικό Κάβο Βέρδε, κόντρα στους ΜΕΧΡΙ ΧΘΕΣ Κολοσσούς Ισπανούς, έκαναν όλον τον πλανήτη να παραμιλήσει με την πάρτη τους.Ήταν σαν να βλέπαμε την Αναγέννηση Καρδίτσας, να “παίρνει τα πάσα” από την Μπαρτσελόνα…

Κι όχι μόνο να μην υποτάσσεται, όχι μόνο να μην την φοβάται, αλλά να έχει και το ποδοσφαιρικό… θράσος να την κοιτάζει στα μάτια και να θέλει να σκοράρει σε 2 ευκαιρίες προς το τέλος, που αν είχαν ευοδωθεί, θα μπορούσαν να αποτελέσουν το μεγαλύτερο upset στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Όπως και να ’χει, η ισοπαλία αυτή, αποτελεί από μόνη της μία άνευ προηγουμένου… ηδονή για κάθε ποδοσφαιρόφιλο. Με τι άλλο θα μπορούσε να περιγραφεί, το να βλέπει κανείς τους υπερόπτες Ισπανούς, να φεύγουν με την ουρά στα σκέλια από το γήπεδο, ως ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ στην ουσία…

Έπαιξαν καλό ποδόσφαιρο οι αντίπαλοί τους;
Όχι.
Έχει σημασίαq
«Καταστροφικό ποδόσφαιρο», θα πουν κάποιοι.
Την ισοπαλία την πήρανε όμως…
Και στο φινάλε, στο σημερινό ποδόσφαιρο ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αυτό μας έμαθαν οι -και καλά- «μεγάλοι» του αθλήματος, τα τελευταία 40 χρόνια.

H ιστορία θα γράψει ότι ο Bubista παγίδευσε τον De Fuente με τη διπλή ζώνη του… ξεπερασμένου 4-4-2 και ούτε με κλειδί Ελβετικής τράπεζας δεν άνοιγε αυτή η άμυνα! Δεν είναι μόνο το ότι οι Ισπανοί δεν είχαν λύσεις. Είναι το γεγονός ότι δεν έπαιξαν κάποιο αξιόλογο ποδόσφαιρο. Δεν είχαν ουσία στο παιχνίδι τους. Δεν είχαν φαντασία, καινοτόμες επιλογές απέναντι σε μιά πολυπρόσωπη άμυνα, εναλλακτικές.

Το Πράσινο Ακρωτήρι, δεν είναι η πρώτη κλειστή άμυνα που κλήθηκαν να ανοίξουν οι Ίβηρες. Απλώς, απέδειξαν ότι δεν αποτελούν, παρά μόνον… σκιά του παλιού καλού τους εαυτού. Όσο για τους νεοφώτιστους νησιώτες… το να κρατάς για έναν ολόκληρο αγώνα τους μία φορά πρωταθλητές κόσμου και 4 φορές πρωταθλητές Ευρώπης Ισπανούς, στο μηδέν, δεν είναι και λίγο πράγμα…

Μορφή του αγώνα, ένας τερματοφύλακας από τα παλιά. Γιατί ο Vozinha δεν έδειξε μόνο αντανακλαστικά, που ούτως ή άλλως τα απαιτεί αυτή η θέση και όλοι όσοι υπερασπίζονται γκολπόστ, άλλος λίγο άλλος πολύ, τα έχουν. Ναί, είχε τα ρεφλέξ, αλλά καλό θα είναι να μην ξεχνάμε, ότι ο συγκεκριμένος είναι ήδη 40 χρονών… Ο τερματοφύλακας των Αφρικανών, έχει κάτι που προσωπικά δεν θυμάμαι να το έχω δει σε άλλο τερματοφύλακα, από την εποχή του Σμάιχελ (πατήρ): Α-Ψ-Ο-Γ-Ε-Σ τοποθετήσεις. Ήταν εκεί που έπρεπε σε κάθε φάση. Η απόδοσή του, άφησε τη σφραγίδα του στο ματς και αναμφίβολα δεν πρόκειται ποτέ στο εξής να ξαναπληρώσει σε κανένα εστιατόριο ή bar της χώρας του…

Σήμερα, στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου, το πάρτυ έχει ανάψει για τα καλά και απ’ άκρη σ’ άκρη ο κόσμος θα γιορτάζει υπότους ήχους της Morna και της Coladeira που θα κάνουν το μικρό νησιωτικό σύμπλεγμα, να λάμπει στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη.
Γιατί αυτό που πέτυχαν τα παλικάρια από το Κάβο Βέρδε είναι ότι έκαναν τους Ισπανούς (και μαζί τους όλους τους -μόνο κατ’ όνομα πλέον- “μεγάλους” του παγκόσμιου ποδοσφαίρου να αναρωτηθούν:
“Ακόμα και να παίρναμε το τρίποντο, θα άξιζε μιά τέτοια νίκη;”